พริมรสาขยับตัวเล็กน้อย เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของวินที่จับจ้องมาตลอดเวลา แม้เธอจะพยายามทำเป็นไม่รับรู้ แต่ความรู้สึกกดดันจางๆ นั้นก็ไม่อาจมองข้ามได้ ชายคนนี้มีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกประหลาด ไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่เป็นความสงบนิ่งที่น่าเกรงขาม ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวแต่ยังไม่ส่งเสียง "คุณวินคะ" เธอเอ่ยเรียกเสียงหวาน "มานั่งใกล้ๆ นี่สิคะ ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่นั่น" วินขยับเข้ามาเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาระยะห่างที่เหมาะสม "ผมยืนตรงนี้ก็สะดวกแล้วครับคุณหนู" "ไม่ต้องมากพิธีหรอกน่า" พริมแสร้งทำเสียงงอน "หนูแค่จะคุยด้วยเฉยๆ ถ้าคุณยืนห่างๆ แบบนี้ มันก็เหมือนหนูเป็นนักโทษที่ถูกคุมขังชัดๆ" วินลังเลเล็กน้อย การปฏิสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดเกินไปอาจนำไปสู่ปัญหาได้ แต่ก็ไม่อยากทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ "ก็ได้ครับ" เขาเดินเข้ามานั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนอีกด้านหนึ่งของพริมรสา เว้นระยะห่างพอสมควร "ดีขึ้นไหมคะ" พริมถาม พลางหันไปมองหน้าเขา ใบหน้าของเขาคมคาย ดวงตาคมกริบราวกับจะทะลุเข้าไปในใจของเธอ ผิวเข้มที่ตัดกับชุดสูทสีดำยิ่งทำให้เขาดูน่าสนใจ "ดีขึ้นครับ" วินตอบสั้นๆ "คุณวิน… ชื่อจริงใช่มั้ยคะ" "ครับ ผมชื่อวิน ว่องไว" "ชื่อเท่จังค่ะ" พริมเอ่ยชม "แล้ว…คุณวินเป็นคนกรุงเทพฯ เหรอคะ" "ไม่ใช่ครับ ผมมาจากต่างจังหวัด" "แล้ว…มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ" พริมถามอย่างไม่ถือสา เธอมักจะอยากรู้อยากเห็นเรื่องของคนอื่นเสมอ โดยเฉพาะคนที่เข้ามาในชีวิตของเธอ วินมองออกไปนอกรั้วอีกครั้ง "ผมมีหน้าที่ที่ต้องทำครับ" "ก็รู้ว่ามีหน้าที่ แต่…หมายถึงชีวิตส่วนตัวน่ะค่ะ คุณมีครอบครัวไหม มีญาติพี่น้องที่ไหน" พริมพยายามเจาะลึก วินเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมไม่มีใครแล้วครับ" คำตอบของเขาสั้น ห้วน และแฝงความเศร้าสร้อยที่ทำให้พริมรู้สึกสังเวชใจขึ้นมาเล็กน้อย "อ๋อ…เสียใจด้วยนะคะ" เธอเอ่ยปลอบ "แล้ว…ทำไมถึงมาทำงานเป็นบอดี้การ์ดคะ" "ผมเก่งเรื่องนี้ครับ" วินตอบอย่างตรงไปตรงมา "และผมต้องการเงิน" "คุณพ่อหนูคงจะจ่ายให้เยอะน่าดู" พริมพูดติดตลก "แต่…ทำไมถึงเลือกมาทำงานกับพ่อหนูคะ" "ท่านมานพเป็นคนที่มีชื่อเสียงครับ" วินตอบ "และผมเชื่อว่างานนี้จะทำให้ผมได้แสดงฝีมือเต็มที่" พริมอมยิ้ม เธอรู้ว่าพ่อของเธอมีชื่อเสียงในทางที่ไม่ค่อยดีนัก แต่สำหรับวินแล้ว มันกลับเป็นสิ่งที่น่าสนใจ "แล้ว…คุณเคยปกป้องใครมาก่อนไหมคะ" "เคยครับ" วินตอบ "ผมเคยทำงานกับบุคคลสำคัญหลายคน" บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ พริมพยายามชวนคุยในเรื่องต่างๆ นานา เธออยากรู้จักผู้ชายคนนี้ให้มากขึ้น แม้จะรู้ว่ามันไม่เหมาะสมก็ตาม ส่วนวินก็ตอบคำถามเธออย่างระมัดระวัง เขาไม่เคยเปิดเผยเรื่องส่วนตัวให้กับใคร แต่กับพริมรสา เขากลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ราวกับว่ากำแพงที่เขาสร้างไว้รอบตัวเริ่มจะพังทลายลงทีละน้อย ขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของพริมก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดูเมื่อเห็นชื่อของผู้โทร "คุณพ่อ" เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย "ว่าไงคะพ่อ" "พริม…อยู่ไหน" เสียงมานพดังมาด้วยน้ำเสียงเข้ม "หนูอยู่สวนค่ะ คุยกับคุณวินอยู่" "กับไอ้หมอนั่นน่ะนะ! อย่าไปยุ่งกับมันมาก ระวังตัวไว้" มานพสั่งเสียงแข็ง "ค่ะพ่อ หนูรู้แล้ว" พริมเอ่ยตอบอย่างรำคาญ "แค่นี้นะ" มานพตัดสายไปทันที พริมหันไปมองวิน "พ่อหนู… เขาเป็นห่วงหนูมากเกินไปน่ะค่ะ" วินพยักหน้ารับ "ผมเข้าใจครับ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากทางด้านหลังของพวกเขา พริมและวินหันไปมองพร้อมกัน เห็นชายร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้ามาหา เขาคือ "สมชาย" หัวหน้าคนสวนของคฤหาสน์ "คุณหนูครับ มีคนมาขอพบครับ" สมชายเอ่ยขึ้น "ใครเหรอคะ" พริมถาม "เป็นผู้หญิงครับ เธอว่าเธอเป็น…เพื่อนเก่าของคุณหนู" สมชายตอบอึกอัก พริมขมวดคิ้ว "เพื่อนเก่า? ใครกัน" เธอนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก "เธอชื่อ… ลิลลี่ ครับ" สมชายเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความกังวล วินขมวดคิ้ว เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่จากท่าทีของสมชาย เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง "ลิลลี่เหรอคะ" พริมทวนคำ "ไม่เห็นจำได้เลย" "เธอ…เธอบอกว่าเคยเรียนที่เดียวกับคุณหนูเมื่อก่อนครับ" สมชายอธิบาย วินลุกขึ้นยืนทันที "ผมจะไปกับคุณหนูครับ" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณวิน" พริมโบกมือ "หนูไปเองได้" "ไม่ได้ครับคุณหนู" วินปฏิเสธเสียงแข็ง "ผมมีหน้าที่ต้องอยู่เคียงข้างคุณหนูเสมอ" พริมหันไปมองวิน เธอเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของเขา เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอจริงๆ "ถ้าอย่างนั้น…ก็ไปกัน" พริมตัดสินใจ ทั้งสามคนเดินไปยังห้องรับแขกด้านหน้าของคฤหาสน์ วินเดินนำหน้าเล็กน้อย คอยสอดส่ายสายตาไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ขณะที่พริมเดินตามหลังมาติดๆ พร้อมกับสมชาย เมื่อมาถึงห้องรับแขก พริมก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนรออยู่ เธอสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่ม ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางจัดจ้าน ดวงตาของเธอดูเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยความเย้ายวน "พริม!" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่แฝงความยินดีเกินจริง "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" "ลิลลี่?" พริมเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ "ใช่ค่ะ ฉันเอง" ลิลลี่เดินเข้ามาสวมกอดพริมอย่างรวดเร็ว "คิดถึงเธอจังเลย" พริมรู้สึกอึดอัดกับท่าทีที่เกินงามของลิลลี่ แต่ก็พยายามยิ้มรับ "ฉันก็…คิดถึงเหมือนกัน" วินยืนนิ่งอยู่ด้านข้าง คอยสังเกตการณ์ทุกอย่าง เขารับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ของลิลลี่ที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ และท่าทีของเธอที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ "เป็นไงบ้างจ๊ะพริม" ลิลลี่ถาม พลางกวาดสายตาไปมองวินอย่างสำรวจ "มีหนุ่มหล่อมาดูแลถึงที่เลยนะเนี่ย" "เขาชื่อวินค่ะ เป็นบอดี้การ์ดของหนู" พริมแนะนำ "อ๋อ…บอดี้การ์ดเหรอคะ" ลิลลี่เลียริมฝีปาก "หล่อเข้มดีจังค่ะ" วินเพียงแต่พยักหน้ารับเล็กน้อย สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ลิลลี่อย่างไม่วางตา "แล้ว…ลิลลี่มาที่นี่ได้ยังไงคะ" พริมถาม "ก็…คิดถึงเพื่อนเก่า เลยแวะมาหาไงจ๊ะ" ลิลลี่ตอบยิ้มๆ "แต่…เห็นว่าช่วงนี้พริมไม่ค่อยสบาย เลยไม่ได้ออกไปไหนใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" พริมตอบ "หนูมีปัญหาเรื่องสุขภาพนิดหน่อย" "โอ้…แย่จังเลย" ลิลลี่ทำท่าทีเห็นใจ "แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันมีของขวัญพิเศษมาให้พริมด้วย" ว่าแล้วลิลลี่ก็หยิบกล่องของขวัญเล็กๆ สีดำออกจากกระเป๋าถือ "นี่ไงจ๊ะ" พริมรับกล่องมาด้วยความงุนงง "อะไรเหรอคะ" "ลองเปิดดูสิ" ลิลลี่บอกด้วยน้ำเสียงลึกลับ พริมเปิดกล่องออก ข้างในเป็นสร้อยคอเงินรูปกุญแจเล็กๆ "สวยจังค่ะ" "มันเป็นสร้อยคอพิเศษนะจ๊ะ" ลิลลี่บอก "ถ้าพริมใส่แล้ว จะรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย" วินมองสร้อยคอเส้นนั้น เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติกับมัน กลิ่นน้ำหอมของลิลลี่ที่รุนแรงขึ้นจนน่าสงสัย และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของเธอ "ขอบคุณมากนะคะ ลิลลี่" พริมพูดอย่างจริงใจ "ไม่เป็นไรจ้ะ" ลิลลี่ตอบ "ไว้มีโอกาส เรามาหาอะไรสนุกๆ ทำกันอีกนะ" หลังจากลิลลี่จากไป พริมก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างประหลาด เธอเดินกลับไปที่ห้องนอน พร้อมกับสร้อยคอเส้นใหม่ที่แขวนอยู่ที่คอ "คุณหนูครับ" วินเอ่ยขึ้น "ผมว่า…เราควรจะเอาสร้อยเส้นนั้นไปให้คุณหมอดูนะครับ" พริมหันไปมองวิน "ทำไมเหรอคะ" "ผมรู้สึกไม่ค่อยชอบมาพากลเท่าไหร่ครับ" วินตอบ "คุณลิลลี่คนนั้น…ท่าทางไม่น่าไว้ใจ" พริมหัวเราะเบาๆ "คุณวินนี่คิดมากไปหรือเปล่าคะ เขาเป็นเพื่อนเก่าหนูนะคะ" "ความปลอดภัยของคุณหนูสำคัญที่สุดครับ" วินยืนกราน พริมถอนหายใจ "ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณวินอยากให้หนูเอาไปให้คุณหมอดู ก็ได้" เธอค่อยๆ ถอดสร้อยคอเส้นนั้นออก วินรีบเข้ามาหยิบไปอย่างรวดเร็ว "ผมจะเอาไปเองครับ" วินเดินออกจากห้องไป หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความกังวล เขาไม่รู้ว่าลิลลี่มีแผนอะไร แต่เขารับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาพริมรสา และเขาจะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด