เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวดังกระหึ่มอยู่เหนือน่านฟ้า ยามค่ำคืนที่มืดมิด สมชายและลิลลี่ยิ้มให้กันอย่างมีความหวัง ขณะที่เครื่องบินค่อยๆ ลดระดับลงสู่สนามบินที่อยู่เบื้องล่าง “ในที่สุด เราก็มาถึง” ลิลลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เตรียมตัวให้พร้อม สมชาย” “แน่นอน” สมชายตอบ “ทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนที่วางไว้” พวกเขาลงจากเครื่องบินมายืนอยู่บนพื้นรันเวย์ที่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟจากอาคารผู้โดยสารที่ส่องสว่างเป็นจุดๆ กลุ่มคนในชุดสีดำราวห้าถึงหกคนเดินเข้ามาต้อนรับพวกเขาอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยดีไหม?” สมชายถามหัวหน้ากลุ่ม “ครับท่าน” ชายผู้นั้นตอบ “ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอเพียงคำสั่งจากท่าน” “ดีมาก” สมชายยิ้ม “ถึงเวลาที่ท่านสมศักดิ์จะต้องชดใช้แล้ว” ขณะเดียวกัน ที่บ้านพักของท่านสมศักดิ์ บรรยากาศก็ยังคงตึงเครียดเช่นเดิม แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยไปจนเกือบพลบค่ำ “คุณวินคะ” พริมรสาเดินเข้ามาหาเขา “ฉันได้ข้อมูลมาบางส่วนเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวทางการเงินของสมชายกับลิลลี่” “เป็นอย่างไรบ้างครับคุณหนู?” วินถามอย่างสนใจ “ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังจะมีการขนส่งสินค้าผิดกฎหมายล็อตใหญ่ในคืนนี้” พริมรสาอธิบาย “และแหล่งข่าวของฉันบอกว่าอาจจะเป็นที่สนามบินแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก” “สนามบิน?” วินทวนคำ “เป็นไปได้ว่าพวกเขาจะใช้สนามบินเป็นจุดเริ่มต้นในการลอบขนสินค้าออกนอกประเทศ” “ใช่ค่ะ” พริมรสาเสริม “และข้อมูลที่ฉันได้มาก็บอกว่า พวกเขาอาจจะกำลังจะใช้โอกาสนี้ในการส่งบางอย่างไปให้พวกที่อยู่เบื้องหลัง” “พวกที่อยู่เบื้องหลัง…” วินพึมพำ “นั่นอาจจะเป็นกลุ่มทุนที่ใหญ่กว่าที่พวกเราคิด” “แล้วเราจะทำอย่างไรดีคะ?” พริมรสาถาม “เราต้องรีบไปที่สนามบินนั่น” วินตัดสินใจ “ก่อนที่พวกมันจะขนส่งของได้สำเร็จ” “แต่คุณวินยังบาดเจ็บอยู่เลยนะคะ” พริมรสาค้าน “ผมไม่เป็นไรครับคุณหนู” วินยืนยัน “ผมต้องไป” “ผมจะไปด้วย” โตมรกล่าว “ผมต้องรับผิดชอบเรื่องนี้” “ฉันก็จะไปด้วยค่ะ” พริมรสาเสริม “ฉันจะปล่อยให้คุณวินกับคุณโตมรไปสู้คนเดียวได้อย่างไร” วินมองพริมรสา เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถห้ามเธอได้อีกต่อไป “ก็ได้ครับคุณหนู แต่เราต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุด” ท่านสมศักดิ์ได้ยินบทสนทนา พวกเขาจึงเข้ามาสมทบ “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้กำลังเสริมไปกับพวกเจ้า” ท่านสมศักดิ์กล่าว “สันติ! จัดเตรียมรถและทีมรักษาความปลอดภัยที่ไว้ใจได้ให้พร้อม” “รับทราบครับท่าน” สันติรีบจัดแจงทันที ไม่นานนัก วิน, พริมรสา, โตมร, สันติ และทีมรักษาความปลอดภัยอีกสี่คน ก็เดินทางออกจากบ้านพักของท่านสมศักดิ์ มุ่งหน้าไปยังสนามบินที่คาดว่าจะเป็นที่เกิดเหตุ ขณะที่รถยนต์ของพวกเขากำลังพุ่งทะยานไปบนถนน วินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาเงา “เงา” วินกล่าว “นายพอจะรู้ไหมว่าสมชายกับลิลลี่จะใช้สนามบินไหนในการขนส่งของคืนนี้?” “กำลังตรวจสอบอยู่” เงาตอบเสียงแหบพร่า “ข้อมูลที่ได้มาค่อนข้างจำกัด แต่เท่าที่รู้ มีสนามบินเล็กๆ แห่งหนึ่งทางตะวันออกของเมืองที่กำลังมีการเคลื่อนไหวผิดปกติ” “สนามบินเล็กๆ ทางตะวันออก…” วินทวนคำ “ขอบคุณมากเงา” วินวางสายจากเงา เขาหันไปบอกกับทุกคน “เราน่าจะไปถูกทางแล้ว” เมื่อไปถึงสนามบินเล็กๆ แห่งนั้น บรรยากาศก็ดูเงียบสงัด ผิดปกติสำหรับสนามบินที่ควรจะคึกคัก “ดูเหมือนว่าจะไม่มีการรักษาความปลอดภัยมากนัก” สันติกล่าว “แต่ก็มีเจ้าหน้าที่ของพวกสมชายอยู่ไม่น้อย” “เราต้องเข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุด” วินสั่ง “สันติ คุณกับทีมรักษาความปลอดภัยอีกสองคน ให้คอยคุ้มกันคุณหนูและคุณโตมร ส่วนผมกับอีกสองคน จะเข้าไปสำรวจสถานการณ์” “ระวังตัวด้วยนะวิน” พริมรสาเตือน “ผมจะระวังครับคุณหนู” วินตอบรับ วิน, สันติ และทีมรักษาความปลอดภัยอีกสองคน ค่อยๆ ย่องเข้าไปในบริเวณสนามบินอย่างระมัดระวัง พวกเขาซ่อนตัวอยู่หลังโรงเก็บเครื่องบินเก่าๆ และสังเกตการณ์ “นั่นไง” วินกระซิบ “เครื่องบินเจ็ตลำนั้น… ใช่ของพวกมันแน่นอน” พวกเขาเห็นสมชายและลิลลี่กำลังยืนพูดคุยอยู่กับกลุ่มคนในชุดดำ โดยมีหีบไม้ขนาดใหญ่หลายใบถูกขนย้ายขึ้นไปบนเครื่องบินอย่างเร่งรีบ “ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังจะออกเดินทางในเร็วๆ นี้” สันติกล่าว “เราต้องหยุดพวกมัน” วินตัดสินใจ “สันติ คุณพาทีคุณหนูกับคุณโตมรออกไปจากที่นี่ก่อน ส่วนผมจะจัดการที่นี่เอง” “ไม่ได้!” พริมรสาตะโกนออกมา “ฉันไม่ปล่อยให้คุณวินสู้คนเดียวแน่” “คุณหนูครับ” วินหันไปมองเธอ “นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาอารมณ์เสีย” “ฉันไม่ได้อารมณ์เสีย” พริมรสาตอบ “ฉันแค่อยากจะอยู่ข้างคุณ” “หากคุณหนูอยากจะช่วยจริงๆ” โตมรเสนอ “คุณอาจจะช่วยเราติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ท่านสมศักดิ์แนะนำไว้ เพื่อให้พวกเขารีบมาสนับสนุน” “เป็นความคิดที่ดี” วินเห็นด้วย “คุณหนูครับ ช่วยติดต่อพวกท่านที” “ได้ค่ะ” พริมรสาตอบรับทันที ในขณะที่พริมรสาพยายามติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ วินก็หันไปมองสมชายและลิลลี่อีกครั้ง “เราต้องรีบลงมือ” วินกล่าวกับทีมรักษาความปลอดภัยของเขา “ต้องหยุดยั้งการขนส่งครั้งนี้ให้ได้” ทั้งสามคนค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากที่ซ่อน พวกเขากำลังจะเปิดฉากการต่อสู้ครั้งใหม่ แต่ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากระยะไกล “พวกมันมาแล้ว!” ลิลลี่ตะโกน “รีบขึ้นเครื่อง!” สมชายและลิลลี่รีบวิ่งขึ้นเครื่องบินทันที ขณะที่กลุ่มคนในชุดดำก็พยายามจะขัดขวางไม่ให้วินและพวกเข้าไปใกล้ “พวกแกไม่มีทางหนีไปไหนได้!” วินตะโกนพร้อมกับยิงปืนขึ้นฟ้า การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณสนามบิน