เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณสนามบินเล็กๆ แห่งนั้น วินและทีมรักษาความปลอดภัยของเขาต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มคนในชุดดำที่พยายามจะขัดขวางไม่ให้พวกเขาเข้าใกล้เครื่องบินเจ็ตของสมชายและลิลลี่ “สันติ! คุ้มกันคุณหนูกับคุณโตมร!” วินตะโกนบอก “ผมจะไปจัดการพวกมันเอง!” “ระวังตัวด้วยนะครับคุณวิน!” สันติร้องบอก ก่อนจะรีบพาพริมรสาและโตมรไปยังจุดที่ปลอดภัย วินพุ่งเข้าไปกลางวงการต่อสู้ เขาใช้ทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่มีเพื่อจัดการกับพวกคนร้ายอย่างรวดเร็ว แม้จะมีอาการบาดเจ็บที่แขนจากการต่อสู้เมื่อคืน แต่เขาก็ยังคงแข็งแกร่ง “แกมันก็แค่หมาเฝ้าบ้าน!” หนึ่งในคนร้ายตะคอกใส่หน้าวิน “แต่หมาเฝ้าบ้านก็กัดได้นะ!” วินตอบกลับ พร้อมกับเตะเข้าที่ท้องของมันอย่างแรง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงปืนและเสียงตะโกน วินสามารถจัดการกับคนร้ายไปได้สองสามคน แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่พยายามจะเข้าไปขัดขวางการขึ้นเครื่องบินของสมชายและลิลลี่ ในขณะเดียวกัน พริมรสาที่หลบอยู่กับสันติและโตมร ก็พยายามติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ท่านสมศักดิ์แนะนำไว้ “นี่ฉันพริมรสาค่ะ” เธอพูดเสียงสั่นเครือ “ฉันต้องการความช่วยเหลือด่วนที่สนามบินเล็กๆ ทางตะวันออกของเมือง มีการขนส่งของผิดกฎหมาย กำลังจะมีการหลบหนี” “รับทราบครับคุณพริมรสา” เสียงปลายสายตอบกลับ “เรากำลังส่งหน่วยสวาทไปสมทบโดยเร็วที่สุด” “ขอบคุณค่ะ” พริมรสาตอบรับ เธอวางสายโทรศัพท์ลง หันไปมองวินที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด “คุณวินคะ!” เธอตะโกน “ตำรวจกำลังมาแล้ว!” วินได้ยินเสียงพริมรสา เขาส่งสัญญาณให้สันติรู้ “พวกมันกำลังจะหนี!” วินตะโกน “เราต้องหยุดเครื่องบินลำนั้นให้ได้!” สมชายและลิลลี่ที่อยู่บนเครื่องบิน ต่างก็มองลงมาเห็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นด้านล่าง “พวกมันมาแล้ว!” ลิลลี่ตวาด “รีบบินขึ้นไป!” นักบินพยายามเร่งเครื่องยนต์ แต่เครื่องบินก็ยังไม่สามารถทะยานขึ้นจากพื้นได้ทันท่วงที วินเห็นโอกาส เขาพุ่งตัวไปยังที่เก็บสัมภาระของเครื่องบิน เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีพังประตูเข้าไป “แกหนีฉันไม่พ้นหรอก สมชาย!” วินตะโกน สมชายที่อยู่ในห้องนักบิน หันมามองด้วยความตกใจ “แกเข้ามาได้ยังไง!” สมชายตะโกนกลับ “ฆ่ามัน!” คนร้ายที่เหลือพยายามจะเข้ามาขัดขวางวิน แต่เขาก็สามารถจัดการได้อย่างรวดเร็ว “แกต้องชดใช้ในทุกสิ่งที่แกทำ!” วินกล่าว พลางพุ่งตรงไปยังห้องนักบิน เกิดการต่อสู้กันอย่างดุเดือดภายในห้องนักบิน วินพยายามจะยึดการควบคุมเครื่องบินจากนักบินของสมชาย “ปล่อยฉันนะ!” นักบินตะโกน “แกจะทำให้พวกเราตาย!” “ถ้าแกไม่ปล่อย ฉันจะยิงแก!” วินข่มขู่ ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “แย่แล้ว!” ลิลลี่อุทาน “เราต้องไปเดี๋ยวนี้!” สมชายเห็นท่าไม่ดี เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “แกจะอยู่ที่นี่!” สมชายผลักวินออกไป และรีบวิ่งไปหาลิลลี่ “เราไปกัน!” พวกเขาพยายามจะหนีออกจากเครื่องบิน แต่ประตูทางเข้าก็ถูกปิดกั้นด้วยร่างของวิน “แกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!” วินกล่าว สมชายชักปืนออกมาเล็งไปที่วิน “ถ้าแกไม่หลีกทาง ฉันจะยิงแก!” “เชิญเลย!” วินตอบรับด้วยน้ำเสียงท้าทาย “แต่แกจะไม่มีวันหนีไปไหนได้พ้น!” ขณะที่สมชายกำลังจะเหนี่ยวไก ปืนของสันติก็ดังขึ้น ทำให้สมชายเสียหลัก “จับพวกมัน!” สันติสั่งทีมของเขา สมชายและลิลลี่ถูกจับกุมตัวได้ในที่สุด ขณะที่เครื่องบินเจ็ตของพวกเขาก็ยังจอดอยู่ที่เดิม “คุณวินคะ!” พริมรสาตะโกน วิ่งตรงเข้ามาหาเขา “คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” วินหันไปมองพริมรสา เขายิ้มให้อย่างอ่อนโยน “ผมไม่เป็นไรครับคุณหนู” “เกือบไปแล้วนะ” โตมรกล่าว “แต่เราก็หยุดพวกมันได้สำเร็จ” “ใช่” วินตอบ “แต่เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้” เขาหันไปมองเครื่องบินเจ็ตลำนั้น “พวกที่อยู่เบื้องหลังพวกมัน ยังมีอีก” การจับกุมสมชายและลิลลี่ได้ในครั้งนี้ ถือเป็นชัยชนะที่สำคัญ แต่ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดโปงเครือข่ายอันชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งและอันตรายกว่าเดิม วินมองไปที่พริมรสา ความห่วงใยในแววตาของเขายังคงฉายชัด เขาไม่รู้ว่าอนาคตของพวกเขาจะเป็นเช่นไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจ คือเขาจะปกป้องเธอให้ถึงที่สุด ไม่ว่าราคาที่ต้องจ่ายจะเป็นเท่าไรก็ตาม