แรงกระแทกจากการลงจอดฉุกเฉินทำให้ทุกอย่างในห้องนักบินโยนกระจัดกระจาย วินที่ยังคงเกาะติดคันบังคับไว้แน่น ถูกแรงเหวี่ยงส่งไปกระแทกกับแผงควบคุม เขาฝืนทนความเจ็บปวด ใช้มือที่สั่นเทาประคองร่างตัวเองขึ้น "เครื่อง...เครื่องหยุดแล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจและรถพยาบาลเริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สันติและทีมหน่วยสวาทของตำรวจวิ่งกรูกันเข้ามาทางประตูที่เปิดอ้า "คุณวิน! คุณวินครับ!" สันติรีบวิ่งเข้าไปหา "ผม...ผมสบายดี" วินตอบเสียงหอบ เขาพยายามมองหาลิลลี่และสมชาย ลิลลี่กำลังประคองสมชายที่ดูเหมือนจะสลบไปแล้วจากการบาดเจ็บที่ศีรษะ เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าควบคุมสถานการณ์อย่างรวดเร็ว พวกเขารวบตัวสมชายและลิลลี่ไว้ได้โดยไม่มีการขัดขืน "คุณสมชาย คุณลิลลี่ พวกคุณถูกจับกุมในข้อหา..." เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งเริ่มอ่านหมายจับ วินมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นพริมรสาและท่านสมศักดิ์กำลังวิ่งตรงเข้ามาหา "คุณวิน! คุณปลอดภัยดีนะคะ!" พริมรสาตะโกนด้วยความดีใจ เธอรีบเข้ามาประคองเขาไว้ "ผมบอกแล้วไงครับคุณหนู ว่าผมไม่เป็นไร" วินยิ้มอ่อนแรง ท่านสมศักดิ์เดินเข้ามามองสภาพเครื่องบินที่พังเสียหาย และมองดูสมชายกับลิลลี่ที่ถูกควบคุมตัวอยู่ "ทำได้ดีมาก วิน" ท่านสมศักดิ์กล่าว "แกพิสูจน์ตัวเองแล้ว" วินเพียงแค่พยักหน้ารับ เขาเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ "แล้ว...แล้วเรื่องของพ่อฉันล่ะครับ" วินเอ่ยถามท่านสมศักดิ์ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง "ไม่ต้องห่วง" ท่านสมศักดิ์ตอบ "ข้อมูลที่แกกับพริมรสาหามาได้ จะช่วยให้เราสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้ และทำให้พ่อของแกพ้นผิดได้อย่างแน่นอน" วินถอนหายใจยาว เขาหลับตาลงชั่วครู่ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความโล่งใจ ความเหนื่อยล้า และความหวังที่จะได้ชีวิตกลับคืนมา ขณะเดียวกัน โตมรก็เดินเข้ามาหา "วิน ฉันขอโทษด้วยนะ" โตมรกล่าว "ฉันไม่น่าปล่อยให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้" "ไม่เป็นไรหรอก โตมร" วินตอบ "เราต่างก็ทำดีที่สุดแล้ว" "ต่อไปนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป" โตมรถาม "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" วินยอมรับ "แต่ผมหวังว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ" เจ้าหน้าที่กู้ภัยเริ่มเข้ามาตรวจสอบสภาพเครื่องบิน และเตรียมเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บ "คุณวินครับ คุณต้องไปโรงพยาบาลนะครับ" พริมรสาบอก "ผมขอไปส่งคุณหนูกับท่านสมศักดิ์ที่บ้านก่อนนะครับ" วินยืนกราน "ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ" ท่านสมศักดิ์กล่าว "มีเจ้าหน้าที่คอยดูแลอยู่แล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ" วินมองพริมรสา เขาเห็นความเป็นห่วงในแววตาของเธอ "ก็ได้ครับ" วินตอบ "ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวไปจัดการธุระเล็กน้อยก่อน" เขากล่าวลาทุกคน และเดินไปยังรถของท่านสมศักดิ์ เขานั่งลงที่เบาะหลัง สัมผัสได้ถึงความนุ่มของเบาะหนังที่แตกต่างจากความแข็งของพื้นทุ่งนาอย่างสิ้นเชิง "เป็นอย่างไรบ้าง วิน" พริมรสาถามขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากบริเวณที่เกิดเหตุ "ผม...ผมรู้สึกดีขึ้นครับคุณหนู" วินตอบ "คุณเก่งมากจริงๆ นะคะ" พริมรสาพูด พลางเอื้อมมือมาแตะแขนของเขาเบาๆ "ฉันภูมิใจในตัวคุณมาก" วินหันไปมองพริมรสา ใบหน้าของเธอฉายแววชื่นชมและเป็นห่วงใย เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาได้พิสูจน์ตัวเอง และได้รับความรู้สึกดีๆ กลับคืนมา "ขอบคุณครับคุณหนู" วินกล่าว "แต่ทุกอย่างก็ยังไม่จบสิ้น ผมต้องทำให้แน่ใจว่าพ่อของผมจะปลอดภัย" "ฉันรู้ค่ะ" พริมรสาจับมือของเขาไว้ "เราจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" วินมองมือของพริมรสาที่ประสานกับมือของเขา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขาเริ่มเชื่อแล้วว่าบางที ความสัมพันธ์ของเขากับเธอ อาจจะไม่ได้มีแค่เรื่องของเจ้านายกับบอดี้การ์ดอีกต่อไป รถเคลื่อนตัวผ่านทุ่งนาที่กำลังเริ่มมีแสงแดดยามเช้าสาดส่อง ภาพความวุ่นวายเมื่อคืนค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงความสงบที่เริ่มกลับคืนมา ในขณะเดียวกัน ที่สถานีตำรวจ สมชายและลิลลี่กำลังให้การกับเจ้าหน้าที่ พวกเขาสารภาพถึงแผนการทั้งหมด และเปิดเผยชื่อของนายทุนที่อยู่เบื้องหลัง "คุณสมชายครับ คุณบอกว่ามีคนจ้างคุณให้ขนของผิดกฎหมายพวกนี้มาจริงๆ ใช่ไหมครับ" เจ้าหน้าที่สอบสวนถาม "ใช่ครับ" สมชายตอบเสียงอ่อย "เขาให้เงินผมจำนวนมาก และข่มขู่ผมว่าจะทำร้ายครอบครัวถ้าผมไม่ทำตาม" "แล้วคนคนนั้นคือใครครับ" สมชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวชื่อของบุคคลที่เขาเคยกล่าวถึงก่อนหน้านี้ ชื่อที่ทำให้ท่านสมศักดิ์ต้องตกตะลึง "เป็นไปไม่ได้!" ท่านสมศักดิ์อุทาน เมื่อได้ยินชื่อนั้นจากปากของเจ้าหน้าที่ตำรวจ "จริงหรือครับท่าน" วินถามด้วยความไม่เชื่อ "ใช่" ท่านสมศักดิ์ตอบ "คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ คือ..."