วินได้กลับไปทำงานที่บริษัทของท่านสมศักดิ์อีกครั้ง ในตำแหน่งที่สูงขึ้นกว่าเดิม เขาได้พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดที่ถูกฝึกมาเพื่อปกป้องเท่านั้น แต่เขายังมีความสามารถในการวิเคราะห์ วางแผน และแก้ไขปัญหาได้อย่างยอดเยี่ยม การกระทำของเขาในเหตุการณ์ครั้งนี้ สร้างความประทับใจให้กับท่านสมศักดิ์เป็นอย่างมาก จนท่านตัดสินใจมอบความไว้วางใจและเลื่อนตำแหน่งให้เขาอย่างรวดเร็ว แต่ถึงแม้ชีวิตการงานจะก้าวหน้าไปอย่างสวยงาม ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพริมรสา กลับกลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและอ่อนไหวเสียยิ่งกว่าเดิม วันเวลาผ่านไปสองสามสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่สนามบิน ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับสู่สภาวะปกติ แต่สำหรับวินและพริมรสา สภาวะปกติที่เคยมีกลับกลายเป็นความรู้สึกอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในใจ ทั้งสองคนพยายามกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่ระยะห่างที่มองไม่เห็นกลับค่อยๆ คืบคลานเข้ามาครอบงำ "คุณวินคะ" เสียงหวานของพริมรสาดังขึ้นขณะที่เธอเดินเข้ามาหาเขาที่โต๊ะทำงานในออฟฟิศใหญ่ของบริษัท "วันนี้มีนัดกับผู้ใหญ่ที่ต้องเข้าพบตอนบ่ายค่ะ ท่านสมศักดิ์ฝากให้คุณวินไปเป็นเพื่อนด้วย" วินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร มองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ครับคุณหนู ผมจะไปเป็นเพื่อนแน่นอน" เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยอ่อน "ทานอะไรมาหรือยังคะ" พริมรถาถาม พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติเหมือนครั้งก่อนๆ "ถ้ายัง ดิฉันจะให้คนจัดมาให้" "ยังครับ" วินตอบ "แต่ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมจัดการเองได้" พริมรสาหน้าเสียเล็กน้อยกับคำตอบที่เย็นชาเกินไป เธอเคยชินกับการที่วินจะตอบรับอย่างกระตือรือร้น หรืออย่างน้อยก็แสดงความเป็นห่วงเป็นใยเธออยู่บ้าง แต่ช่วงหลังมานี้ วินดูห่างเหินไปอย่างเห็นได้ชัด "คุณวินคะ" เธอเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "ช่วงนี้คุณดูไม่สบายหรือเปล่าคะ ดิฉันรู้สึกว่าคุณ... เปลี่ยนไป" วินถอนหายใจเบาๆ เขาปิดเอกสารตรงหน้าลง แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มๆ "ผมสบายดีครับคุณหนู แค่ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะหน่อย" "เรื่องอะไรคะ" พริมรถาถามด้วยความเป็นห่วง "ถ้ามีอะไรที่ดิฉันพอจะช่วยได้ บอกได้เลยนะคะ" "คุณหนูไม่มีอะไรต้องช่วยผมหรอกครับ" วินปฏิเสธ "ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของผมเอง" "แต่คุณวินคะ" พริมรสาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "ตั้งแต่เรื่องที่สนามบิน คุณวินก็ดูห่างเหินจากดิฉันไป ดิฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น" วินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นความสับสนและความเสียใจฉายชัด เขารู้สึกเจ็บปวดที่ต้องทำเช่นนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งสองคน "คุณหนูครับ" เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "เรื่องของเรา... มันเป็นไปไม่ได้" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของพริมรสา เธอตัวสั่นเล็กน้อย พยายามกลั้นน้ำตา "คุณวิน... ทำไมคะ" "ผมเป็นแค่บอดี้การ์ดของคุณหนู" วินพูด ย้ำประโยคเดิมๆ ที่เขาเคยพูดไว้ "ผมไม่มีสิทธิ์ ไม่คู่ควรที่จะอยู่เคียงข้างคุณหนู" "แต่คุณวินคะ!" พริมรสาเสียงดังขึ้น "คุณวินเคยปกป้องดิฉัน เคยอยู่เคียงข้างดิฉันเสมอมา คุณวินก็รู้ดีว่าดิฉันรู้สึกอย่างไรกับคุณวิน" "ผมรู้ครับ" วินตอบเสียงเบา "แต่ความรู้สึกนั้น... มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณหนู" "อันตรายยังไงคะ" พริมรถายังคงไม่เข้าใจ "เพราะคุณวินคือบอดี้การ์ดของดิฉัน หรือเพราะว่า... คุณวินมีใครในใจอยู่แล้ว" คำถามสุดท้ายทำให้วินเงียบไป เขาไม่อาจตอบได้ตรงๆ ว่าหัวใจของเขากำลังถูกความรู้สึกต้องห้ามนี้ครอบงำมากแค่ไหน "ผม... ผมแค่อยากให้คุณหนูปลอดภัย" เขาเลือกที่จะตอบเลี่ยงๆ "และชีวิตของผม... มันก็เหมาะที่จะอยู่ห่างๆ คุณหนูแบบนี้" "ถ้าอย่างนั้น... คุณวินก็ไม่มีวันเข้าใจดิฉันเลย" พริมรสาพูดเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม "ดิฉันไม่คิดว่าคุณวินจะเป็นคนแบบนี้" เธอหันหลังวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้วินยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาของเขามองตามร่างที่จากไปอย่างเศร้าสร้อย เขากำหมัดแน่น รู้สึกผิดในใจที่ต้องทำร้ายความรู้สึกของเธอ แต่เขาก็เชื่อมั่นว่านี่คือสิ่งที่ต้องทำเพื่อรักษาเธอไว้ ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ระหว่างที่วินกำลังเตรียมตัวจะไปพบผู้ใหญ่ตามนัด ท่านสมศักดิ์ก็เรียกเขาเข้าไปพบในห้องทำงานเป็นการส่วนตัว "วิน" ท่านสมศักดิ์เรียกชื่อเขา "เข้ามาสิ" วินเดินเข้าไปในห้องทำงานของท่านสมศักดิ์ ยืนตรงหน้าโต๊ะไม้สักขนาดใหญ่ "ครับท่าน" "นั่งก่อนสิ" ท่านสมศักดิ์ผายมือไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่ง "มีเรื่องจะคุยด้วย" วินทรุดตัวลงนั่ง รู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากใบหน้าของท่านสมศักดิ์ "ครับท่าน" "วิน" ท่านสมศักดิ์เริ่มพูด "ฉันรู้ดีว่าเรื่องระหว่างเธอกับพริมรสา มันกำลังมีปัญหา" วินสะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ตอบอะไร ปล่อยให้ท่านสมศักดิ์พูดต่อไป "ฉันเห็นนะ" ท่านสมศักดิ์กล่าวต่อ "ว่าเธอกำลังพยายามตีตัวออกห่างจากลูกสาวฉัน" "ผม... ผมแค่ทำหน้าที่ของผมครับท่าน" วินตอบ "ผมไม่อยากให้เกิดปัญหาอะไรขึ้น" "ปัญหาที่เธอพูดถึง มันคืออะไร" ท่านสมศักดิ์ถามตรงๆ "คือเรื่องที่เธอเป็นบอดี้การ์ดของเธออย่างนั้นเหรอ" "ครับท่าน" วินยอมรับ "ผมเป็นแค่บอดี้การ์ด ผมไม่มีสิทธิ์คิดอะไรเกินเลยไปกว่านั้น" ท่านสมศักดิ์ถอนหายใจยาว "วิน เธอกล้าหาญ เธอเก่งกาจ เธอปกป้องพริมรสาได้ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด" ท่านหยุดไปครู่หนึ่ง "และฉันก็รู้ดีว่าพริมรสา... เธอรักเธอ" วินเงยหน้าขึ้นมองท่านสมศักดิ์ด้วยความตกใจ "ท่านครับ..." "ฉันไม่ได้ตาบอดนะ วิน" ท่านสมศักดิ์กล่าว "ฉันเห็นแววตาที่พวกเธอมีให้กัน" "แต่... แต่ผมเป็นบอดี้การ์ดของท่าน" วินยืนยัน "ผมไม่สามารถ..." "ฉันรู้ว่าสถานะของเธอคืออะไร" ท่านสมศักดิ์ขัดขึ้น "แต่ฉันก็เชื่อในตัวเธอ วิน" ท่านมองเข้าไปในดวงตาของวินอย่างจริงจัง "ฉันเชื่อว่าเธอจะดูแลพริมรสาได้ ไม่ใช่แค่ในฐานะบอดี้การ์ด แต่ในฐานะคนที่พริมรสาไว้ใจและรัก" วินอึ้งไปกับคำพูดของท่านสมศักดิ์ เขาไม่เคยคาดคิดว่าท่านสมศักดิ์จะเข้าใจและยอมรับความสัมพันธ์ของเขากับพริมรสาได้ "ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยาก" ท่านสมศักดิ์กล่าวต่อ "แต่ถ้าเธอรักพริมรสาจริง เธอก็ต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับมัน" "ผม..." วินยังคงพูดไม่ออก "ฉันไม่ได้บังคับนะวิน" ท่านสมศักดิ์ย้ำ "แต่ฉันอยากให้เธอลองคิดดูดีๆ" ท่านลุกขึ้นยืน "เอาล่ะ ไปเตรียมตัวเถอะ เรามีนัดสำคัญ" วินลุกขึ้นตามท่านสมศักดิ์ เขาเดินออกจากห้องทำงานด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป เขารู้สึกขอบคุณท่านสมศักดิ์ที่เข้าใจ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังคงมีความกลัวและความกังวลเกี่ยวกับอนาคตของความสัมพันธ์นี้ ขณะที่เขากำลังเดินไปยังลิฟต์ เขาก็เห็นพริมรสาเดินออกมาจากห้องน้ำของพนักงาน สีหน้าของเธอยังคงหมองเศร้า ดวงตาแดงก่ำ บ่งบอกว่าเธอเพิ่งร้องไห้มา วินชะงัก เขาอยากจะเข้าไปหาเธอ ปลอบโยนเธอ แต่เขาก็รู้ว่ามันอาจจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปอีก "คุณวินคะ" พริมรสาเห็นเขาพอดี เธอหยุดมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวัง "คุณวินจะไปแล้วเหรอคะ" "ครับคุณหนู" วินตอบเสียงเบา "ผมมีนัด" "แล้ว... แล้วเรื่องเมื่อเช้า" พริมรสาถามเสียงสั่น วินมองเธอ เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ เขาตัดสินใจ เขาต้องทำอะไรสักอย่าง "คุณหนูครับ" เขาพูด น้ำเสียงจริงจังขึ้น "ขอโทษที่ทำให้คุณหนูเสียใจ" พริมรสารอฟังคำพูดของเขาอย่างตั้งใจ "ผม... ผมอาจจะพูดจาไม่ดีไปบ้าง" วินยอมรับ "ผมแค่... ผมแค่กำลังพยายามปกป้องคุณหนู" "ปกป้องดิฉัน... จากอะไรคะ" พริมรถาถาม "จากอันตราย" วินตอบ "จากชีวิตที่ผมต้องเผชิญ" "แต่คุณวินคะ" พริมรสาเดินเข้ามาใกล้ "ถ้าเราอยู่ด้วยกัน เราก็ต้องเผชิญมันไปด้วยกันสิคะ" วินมองเธอ เขาเห็นความมุ่งมั่นและความรักที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ เขาอดที่จะใจอ่อนไม่ได้ "ผม... ผมจะลองคิดดูนะครับ" เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะรีบเดินไปยังลิฟต์ ทิ้งให้พริมรสายืนมองตามไปด้วยความหวังที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง บนรถลิมูซีนที่กำลังเคลื่อนตัวไปยังสถานที่นัดหมาย วินนั่งเงียบอยู่ข้างๆ พริมรสา บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เขาเหลือบมองใบหน้าของเธอที่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกถึงความต้องการที่จะปกป้องเธอให้มากกว่าที่เคย แต่ก็ยังคงมีความกลัวที่จะก้าวข้ามเส้นบางๆ ที่กั้นระหว่างเขากับเธอ