วินยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับรองอันหรูหรา คำประกาศจากคุณวิวัฒน์ที่ให้โอกาสเขาได้ดูแลโครงการสำคัญที่สิงคโปร์นั้น เปรียบเสมือนเหรียญสองด้าน ด้านหนึ่งคือความสำเร็จในหน้าที่การงานที่เขาใฝ่หามาตลอด อีกด้านหนึ่งคือระยะห่างที่จะเกิดขึ้นระหว่างเขากับพริมรสา ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยต้องการ สายตาของเขากวาดไปมองพริมรสาที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเธอฉายแววทั้งยินดีและกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอส่งยิ้มให้เขา ยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังที่รอคอยคำตอบจากเขา "คุณวินคะ" ท่านสมศักดิ์เอ่ยขึ้น "ยินดีด้วยนะ" "ขอบคุณครับท่าน" วินตอบเสียงแผ่ว เขายังคงประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น คุณวิวัฒน์เดินเข้ามาหาเขา "ผมเชื่อว่าคุณวินจะทำได้ดี" เขากล่าว "ผมจะให้เวลาคุณวินเตรียมตัวหนึ่งเดือน" หนึ่งเดือน... เวลาที่สั้นเหลือเกินสำหรับวินในการตัดสินใจเรื่องสำคัญของชีวิต "ขอบคุณครับคุณวิวัฒน์" วินกล่าว "ผมจะเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด" หลังจากนั้น การสนทนาเกี่ยวกับรายละเอียดของโครงการก็ดำเนินต่อไป แต่วินแทบจะไม่ได้ยินอะไรเลย เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เมื่อการพูดคุยทุกอย่างเสร็จสิ้นลง วินและพริมรสาได้กล่าวลาคุณวิวัฒน์และท่านสมศักดิ์ "ผมขอตัวก่อนนะครับ" วินกล่าว "ขอไปเตรียมตัวเรื่องเอกสาร" "ไปสิ" ท่านสมศักดิ์ตอบ "แล้วค่อยมาคุยกันเรื่องรายละเอียดอีกที" วินพยักหน้ารับ เขาเหลือบมองพริมรสาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป ตลอดทางกลับบ้าน วินนั่งเงียบอยู่ในรถลิมูซีน เขาพยายามเรียบเรียงความคิดของตัวเอง เขาได้โอกาสในการพิสูจน์ตัวเอง ได้เลื่อนขั้น ได้รับความไว้วางใจจากผู้ใหญ่ที่เขานับถือ แต่ทุกอย่างกลับดูเหมือนไร้ความหมายเมื่อเทียบกับความรู้สึกที่เขามีต่อพริมรสา เมื่อรถมาถึงบ้านพักส่วนตัวของเขา วินลงจากรถด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เขาตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เปิดประตูเข้าไปแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาบุกำมะหยี่อย่างหมดแรง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มองรูปพริมรสาที่ตั้งเป็นหน้าจอ เขาคิดถึงรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และดวงตาที่เคยสุกใสของเธอ เขาไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไป เขาตกหลุมรักเธอเข้าเสียแล้ว ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง ประตูห้องทำงานก็เปิดออกอย่างแผ่วเบา วินเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นพริมรสาที่ยืนอยู่ตรงนั้น "คุณวินคะ" เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ "ดิฉัน... ดิฉันมาหาคุณวิน" วินลุกขึ้นยืน "คุณหนู... มาทำไมครับ" "ดิฉันเป็นห่วงคุณวินค่ะ" พริมรสาเดินเข้ามาหาเขา "คุณวินดู... ดูเหนื่อยมาก" "ผมสบายดีครับ" วินตอบ แต่เสียงของเขาฟังดูไม่มั่นใจนัก พริมรสาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา มองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างตรงไปตรงมา "คุณวินกำลังจะไปสิงคโปร์จริงๆ ใช่ไหมคะ" วินอึ้งไปเล็กน้อย เขาพยักหน้าช้าๆ "ผม... ผมได้รับโอกาสนั้น" "แล้ว... คุณวินจะไปจริงๆ เหรอคะ" พริมรถาถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด วินมองเธอ เขาเห็นน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอในดวงตาของเธอ เขาไม่อาจทนเห็นเธอเสียใจได้อีกต่อไป "คุณหนูครับ" วินเอ่ยเสียงหนักแน่น "ผม... ผมขอโทษ" พริมรสาเงียบไป รอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป "ผมขอโทษที่ทำให้คุณหนูเสียใจ" วินกล่าว "ผมขอโทษที่พยายามหนีปัญหา" เขากลั้นหายใจ "แต่ผม... ผมไม่สามารถหนีความรู้สึกของผมได้อีกต่อไปแล้ว" พริมรสายิ้มออกมาทั้งน้ำตา "คุณวิน... หมายความว่า..." "ผมรักคุณหนูครับ" วินพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา "ผมรักคุณหนูหมดหัวใจ" คำสารภาพนั้นทำให้พริมรสาแทบยืนไม่อยู่ เธอปล่อยโฮออกมา ร้องไห้ด้วยความดีใจและความโล่งใจ วินรีบเข้าไปประคองเธอไว้ "ไม่เป็นไรนะครับคุณหนู ผมอยู่นี่แล้ว" ทั้งสองคนกอดกันแน่น น้ำตาของพริมรสาไหลอาบแก้มของวิน แต่เขาก็ไม่รู้สึกรังเกียจ เขาซึมซับความรู้สึกนั้นไว้ในใจ "คุณวินคะ" พริมรสาพูดขณะที่ซบหน้ากับอกของเขา "แล้วเรื่องที่สิงคโปร์ล่ะคะ" วินผละออกจากเธอเล็กน้อย มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผม... ผมจะคุยกับท่านสมศักดิ์ครับ" เขากล่าว "ผมจะบอกท่านว่าผมจะไม่ไป" "จริงๆ เหรอคะคุณวิน!" พริมรสาถามด้วยความตื่นเต้น "จริงๆ ครับ" วินยิ้ม "ผมไม่สามารถอยู่ห่างจากคุณหนูได้" "ขอบคุณค่ะคุณวิน" พริมรสาพูด "ขอบคุณที่เลือกดิฉัน" "คุณหนูคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม" วินตอบ "ผมจะเลือกคุณหนูเสมอ" คืนนั้น วินและพริมรสาใช้เวลาพูดคุยกันอย่างยาวนาน พวกเขาสารภาพความรู้สึกต่อกันอย่างตรงไปตรงมา วินเล่าถึงความกลัวและความกังวลทั้งหมดที่เขามี พริมรสาเองก็บอกเล่าถึงความหวังและความปรารถนาของเธอ เช้าวันรุ่งขึ้น วินได้เข้าพบท่านสมศักดิ์เพื่อแจ้งความประสงค์ของเขา "ผมไม่ไปสิงคโปร์ครับท่าน" วินกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมอยากจะอยู่ดูแลคุณพริมรสา" ท่านสมศักดิ์มองวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "ฉันรู้แล้ว วิน" ท่านกล่าว "ฉันดีใจที่เธอตัดสินใจแบบนี้" "ท่าน... ท่านไม่โกรธเหรอครับ" วินถาม "โกรธทำไม" ท่านสมศักดิ์ยิ้ม "ฉันเห็นว่าเธอรักพริมรสามากแค่ไหน และฉันก็เชื่อว่าเธอจะดูแลลูกสาวฉันได้เป็นอย่างดี" วินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก "ขอบคุณครับท่าน" "ส่วนเรื่องงาน" ท่านสมศักดิ์กล่าวต่อ "ฉันจะให้เธอไปดูแลเรื่องความปลอดภัยของบริษัทในประเทศก่อน ส่วนโครงการที่สิงคโปร์... ฉันจะหาคนอื่นไปแทน" วินพยักหน้ารับ เขาจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้เลย หลังจากนั้น ชีวิตของวินและพริมรสาค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ แต่คราวนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม พวกเขาไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป เย็นวันนั้น วินและพริมรสาเดินเล่นอยู่ริมทะเลสาบใต้แสงดาวอันนวลตา "คุณวินคะ" พริมรสาเอ่ยขึ้น "ดิฉันดีใจที่เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้" "ผมก็ดีใจครับคุณหนู" วินตอบ เขาโอบไหล่เธอเข้ามาใกล้ "จากนี้ไป เราจะเผชิญทุกอย่างไปด้วยกัน" พริมรสายิ้ม พิงศีรษะเข้ากับไหล่ของเขา "ค่ะ คุณวิน... เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป" บทสรุปของความรักต้องห้ามของนายบอดี้การ์ดจบลงด้วยความสุขที่ทั้งสองคนเฝ้ารอคอยมานาน แม้เส้นทางที่ผ่านมาจะเต็มไปด้วยอุปสรรคและความท้าทาย แต่ในที่สุด ความรักที่บริสุทธิ์และความภักดีที่แท้จริง ก็สามารถเอาชนะทุกสิ่งได้