“แล้ว… เรื่องความจริง… ที่เราจะบอกคุณแม่ของคุณ… ล่ะคะ” แพรวาถามย้ำ “เราจะบอกท่าน… หลังจากที่… เราได้รับ… การอนุมัติ… จากคุณตา” กวินท์ตอบ “มันเป็น… แผน… ที่เราต้องทำ… เพื่อให้ทุกอย่าง… ราบรื่น… ที่สุด” แพรวาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แม้ในใจจะยังคงรู้สึกสับสนและหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย การต้องโกหกกับแม่ของกวินท์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับเธอ แต่เมื่อกวินท์ยืนยันว่ามันเป็นสิ่งจำเป็น เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น “ฉัน… เข้าใจค่ะ” แพรวาตอบ “แล้ว… เราจะไปพบคุณตา… เมื่อไหร่คะ” “พรุ่งนี้เช้า” กวินท์ตอบทันที “เตรียมตัวให้พร้อม… ฉันจะให้คนไปรับเธอ… ที่นี่… ตอนแปดโมงตรง” “แปดโมงเช้า… ค่ะ” แพรวารับคำ “คืนนี้… พยายามพักผ่อนให้เยอะๆ นะ” กวินท์พูดพลางยื่นมือมาลูบผมเธอเบาๆ “พรุ่งนี้… อาจจะเป็นวันที่… ยากลำบาก… สำหรับเธอ” แพรวามองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความกังวลที่ฉายออกมาจากแววตาของเขา แม้ว่าเขาจะพยายามทำเป็นเข้มแข็งก็ตาม “ฉันจะพยายามค่ะ” เธอตอบ “แล้ว… คุณ… ไม่ได้มากับฉันเหรอคะ” “ไม่” กวินท์ส่ายหน้า “ฉันจะ… ติดตามไป… ทีหลัง… เพื่อให้ท่าน… ได้คุยกับเธอ… อย่างเป็นส่วนตัว… ก่อน” “อย่างเป็นส่วนตัว… คุณหมายถึง… ให้ฉัน… พิสูจน์ตัวเอง… กับท่านเหรอคะ” แพรวาถาม “ใช่” กวินท์พยักหน้า “เธอต้องทำให้ท่าน… เชื่อ… ว่าเธอ… คือคนที่… เหมาะสม… กับตระกูลของเรา… และ… เหมาะสม… กับผม” แพรวาหลับตาลง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมสติ “ฉัน… จะทำอย่างเต็มที่ค่ะ” “ดีมาก” กวินท์ยิ้มบางๆ “ไปพักผ่อนเถอะ… ราตรีสวัสดิ์… นะ… ที่รัก” เขาเน้นคำว่า ‘ที่รัก’ อีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้แพรวาอยู่เพียงลำพังกับความคิดมากมายที่ตีวนอยู่ในหัว เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าผิดปกติ อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของกาแฟแก้วสุดท้ายที่ดื่มไปเมื่อคืน หรืออาจจะเป็นเพราะแรงกดดันที่ทำให้เธอต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา เธอแต่งกายด้วยชุดเดรสสีขาวเรียบๆ ที่กวินท์เตรียมไว้ให้ มันเป็นชุดที่ดูสุภาพและสง่างาม เหมาะสำหรับการเข้าพบผู้ใหญ่ “คุณแพรวาครับ” เสียงของวินัยดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง “รถพร้อมแล้วครับ” แพรวาพยักหน้ารับ เธอหยิบกระเป๋าถือใบเล็กแล้วเดินตามวินัยไปยังรถยนต์ลีมูซีนสีดำคันหรูที่จอดรออยู่ การเดินทางไปยังคฤหาสน์ของคุณท่านประเสริฐใช้เวลาไม่นานนัก ตลอดทาง แพรวาสอดส่ายสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง พยายามทำใจให้สงบ แต่ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นแรงไม่หยุด เมื่อรถแล่นเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์ แพรวาก็ต้องตะลึงกับความยิ่งใหญ่ตระการตา มันเป็นคฤหาสน์สไตล์ยุโรปโบราณที่ตั้งอยู่บนเนินเขาสูง ล้อมรอบด้วยสวนสวยงามอันกว้างขวาง ท่ามกลางความโอ่อ่าตระการตานั้น แพรวากลับรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เคร่งขรึมและอบอุ่นไปพร้อมๆ กัน เมื่อก้าวลงจากรถ วินัยก็รีบเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ “เชิญครับคุณแพรวา” แพรวาเดินตามวินัยเข้าไปในโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนขัดมัน ผนังประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันอันล้ำค่า และรูปถ่ายของสมาชิกในตระกูลหลายยุคสมัย ทุกสิ่งทุกอย่างดูสง่างามและเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ “คุณท่านประเสริฐรออยู่ที่ห้องรับแขกครับ” วินัยกระซิบบอก ก่อนจะนำทางแพรวาไปยังห้องห้องหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก แพรวาก็พบกับชายชราในวัยเกือบแปดสิบปี ท่านมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดวงตาเฉลียวฉลาด และท่าทางสง่างาม ท่านนั่งอยู่บนเก้าอี้บุผ้ากำมะหยี่อย่างสบายอารมณ์ “เชิญนั่งครับคุณแพรวา” คุณท่านประเสริฐกล่าวเสียงนุ่มนวล “ผมได้ยินเรื่องของคุณจากกวินท์มาบ้างแล้ว” แพรวารู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เป็นมิตรของท่าน “สวัสดีค่ะคุณท่านประเสริฐ” เธอโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ดิฉัน… แพรวาค่ะ” “นั่งก่อนสิ” คุณท่านประเสริฐผายมือเชิญ “ไม่ต้องเกร็งนะ” แพรวาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับท่าน รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมายังเธออย่างพิจารณา “กวินท์บอกว่า… เขาหลงรักคุณ” คุณท่านประเสริฐเอ่ยขึ้น “จริงหรือเปล่า” แพรวาหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย “คุณกวินท์… เขา… ใจดีกับดิฉันมากค่ะ” เธอเลือกที่จะตอบอย่างอ้อมๆ คุณท่านประเสริฐหัวเราะเบาๆ “ใจดี… หรือว่า… เขา… รักเธอ” ท่านมองลึกเข้าไปในดวงตาของแพรวา “ผมเห็นแววตาของคุณ… ไม่เหมือนคนโกหก… ผมอยากจะเชื่อ… ในสิ่งที่กวินท์บอก” “ดิฉัน… ไม่ได้โกหกค่ะ” แพรวาตอบเสียงหนักแน่น “แต่… ความสัมพันธ์ของเรา… มัน… ซับซ้อน… ค่ะ” “ซับซ้อน… ยังไง” ท่านประเสริฐเลิกคิ้ว “กวินท์… เป็นคนตรงไปตรงมา… เสมอ… ตั้งแต่เด็ก… จนถึงตอนนี้… เขาไม่เคย… เล่นตลก… กับเรื่องแบบนี้… นะ” “ดิฉันทราบค่ะ” แพรวากล่าว “แต่… จุดเริ่มต้น… ของเรา… มัน… ไม่เหมือน… ความรัก… ทั่วไป… ค่ะ” “จุดเริ่มต้น… คืออะไร” ท่านประเสริฐถาม “ลองเล่าให้ผมฟัง… หน่อยสิ… ผมอยากจะ… เข้าใจ… สิ่งที่เกิดขึ้น… กับหลานชาย… ของผม… มากขึ้น” แพรวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เรื่องสัญญา การแลกเงินเพื่อรักษาแม่ การเป็นทาสของกวินท์ และเงื่อนไขที่เขาตั้งขึ้นในการเป็นภรรยา เธอเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ เมื่อแพรวาเล่าจบ คุณท่านประเสริฐก็นั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ท่านใช้เวลาพิจารณาสิ่งที่เธอเล่าอย่างถี่ถ้วน “เรื่องแม่ของคุณ… ผมเสียใจด้วยนะ” ท่านกล่าว “ส่วนเรื่องสัญญา… มัน… เป็นเรื่อง… ที่… ซับซ้อน… จริงๆ” “ดิฉัน… เข้าใจค่ะ” แพรวาตอบ “แต่… ฉัน… สัญญา… ว่าจะทำหน้าที่… ภรรยา… ของคุณกวินท์… ให้ดีที่สุด… ตราบเท่าที่… สัญญายังมีผล… และ… หาก… คุณท่าน… ไม่เห็นด้วย… ฉัน… ก็พร้อมที่จะ… ถอนตัว… ออกไป… ค่ะ” คุณท่านประเสริฐมองแพรวาด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง “คุณ… เป็นผู้หญิงที่… เข้มแข็ง… นะ… แพรวา” ท่านกล่าว “กล้าเผชิญหน้า… กับความจริง… และ… กล้า… ที่จะ… รับผิดชอบ… ในสิ่งที่เกิดขึ้น” “ขอบคุณค่ะ” แพรวายิ้มบางๆ “ผม… ยังไม่สามารถ… ตัดสินใจ… ได้ในทันที… หรอกนะ” ท่านประเสริฐกล่าว “แต่… ผม… จะ… คิด… ทบทวน… อย่างรอบคอบ… อีกที… กวินท์… เอง… ก็อยากจะ… ให้คุณ… มา… ร่วม… ทาน… อาหาร… เย็น… กับผม… ในค่ำนี้… ด้วย… เธอ… มา… ได้ไหม” “อาหารเย็น… เหรอคะ” แพรวาถาม “แน่นอนค่ะ… ดิฉัน… ยินดี… ค่ะ” “ดี… งั้น… เดี๋ยว… วินัย… จะมา… แจ้ง… เวลา… ที่แน่นอน… ให้คุณ… อีกที… นะ” ท่านประเสริฐกล่าว “ตอนนี้… คุณ… พักผ่อน… ตามสบาย… ก่อนได้เลย” แพรวาโค้งคำนับอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกด้วยหัวใจที่เบาบางลงกว่าเดิม การได้เผชิญหน้ากับคุณท่านประเสริฐและได้เล่าเรื่องราวของเธอให้ท่านฟัง ทำให้เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยที่สุด ก็มีคนหนึ่งที่เข้าใจในสิ่งที่เธอเผชิญอยู่