หลังจากมื้อเย็นอันน่าอึดอัด แพรวาก็ได้รับอนุญาตให้กลับห้องพักของเธอได้ทันที กวินท์เดินมาส่งเธอถึงหน้าประตูห้อง “วันนี้… ขอบคุณมากนะ… แพรวา” กวินท์กล่าว “เธอ… ทำได้… ดีมาก” “ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบ “แต่… ฉัน… ยังคง… กังวล… กับ… คำว่า… ‘คู่หมั้น’… ที่คุณตา… ของคุณ… ได้ยิน… นะคะ” “ไม่ต้องห่วง” กวินท์จับมือเธอไว้ “มันจะ… เป็นจริง… ในไม่ช้า… แพรวา… ผม… รู้สึก… ดี… กับเธอ… จริงๆ” “คุณ… รู้สึก… ดี… กับฉัน… หรือคะ” แพรวาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “แล้ว… ความรู้สึก… ของฉัน… ล่ะคะ… ที่คุณ… เคย… บอกว่า… ไม่สำคัญ…” กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของแพรวา แววตาของเขาดูจริงจัง “ผม… ขอโทษ… สำหรับ… คำพูด… นั้น… แพรวา… ผม… ไม่ได้ตั้งใจ… จะ… ทำร้าย… เธอ… ผม… แค่… สับสน… ในตอนนั้น…” “แล้ว… ตอนนี้… คุณ… หายสับสน… แล้ว… หรือคะ” แพรวาถาม “ผม… หายสับสน… แล้ว… แพรวา” กวินท์ตอบ “ผม… รู้ว่า… ผม… ต้องการ… อะไร… และ… ผม… ต้องการ… เธอ” คำพูดของกวินท์ทำให้แพรวารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่ “ฉัน… ขอเวลา… คิด… สักครู่… นะคะ” แพรวากล่าว “ฉัน… ไม่พร้อม… ที่จะ… ตัดสินใจ… อะไร… ในตอนนี้” “ได้สิ” กวินท์พยักหน้า “ผม… จะรอ… แต่… ขอให้เธอ… รู้ไว้… ว่า… ผม… จริงจัง… กับเรื่องนี้… มาก” พูดจบ กวินท์ก็ค่อยๆ ปล่อยมือแพรวา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้แพรวายืนอยู่หน้าประตูห้องของเธอ ด้วยความรู้สึกที่ตีวนอยู่ในหัว แพรวายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูเข้าห้องไป เธอนั่งลงบนเตียงอย่างหมดแรง มือกุมหน้าอกตัวเองไว้ หัวใจเต้นระรัว “คุณกวินท์… เขา… หมายความว่ายังไง… กันแน่” เธอพึมพำกับตัวเอง “เขา… รักฉัน… จริงๆ… หรือ… แค่… แกล้ง… ทำ…” ในขณะที่แพรวากำลังขบคิดเรื่องราวต่างๆ นานา จู่ๆ ประตูห้องของเธอก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว แพรวาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ “คุณ… กวินท์…” เธออุทาน เมื่อเห็นร่างสูงของเขาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าประตู “ผม… ลืม… ของ… ไว้… น่ะ” กวินท์บอกพลางเดินเข้ามาในห้อง “แล้ว… ผม… ก็… เห็น… ว่าเธอ… ยัง… ไม่ได้… นอน…” “อ๋อ… ค่ะ” แพรวาตอบอย่างประหม่า “แล้ว… คุณ… ลืม… อะไร… ไว้… เหรอคะ” กวินท์เดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา “นี่ไง… เอกสาร… ที่เรา… ต้อง… เซ็น… อีก… ฉบับ” แพรวามองไปยังเอกสารในมือของกวินท์ เธอจำได้ว่ามันคือเอกสารเพิ่มเติมเกี่ยวกับสัญญา ที่เธอต้องเซ็นรับรองการเป็นภรรยาอย่างเป็นทางการ “อ้อ… ค่ะ” แพรวาตอบ “ฉัน… ลืมไปเลย…” “ไม่เป็นไร” กวินท์ยิ้ม “งั้น… เรา… มา… เซ็น… มัน… ซะ… เลย… นะ” แพรวาพยักหน้า เธอลุกขึ้นยืนและเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง กวินท์ยื่นปากกาให้เธอ “ขอ… ผม… อ่าน… ให้… ฟัง… อีกที… นะ” กวินท์กล่าว “เผื่อ… เธอ… จะ… มี… ข้อสงสัย… เพิ่มเติม…” กวินท์เริ่มอ่านเอกสารดังกล่าวอย่างช้าๆ เขาเน้นย้ำในประเด็นต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับสิทธิและหน้าที่ของแพรวาในฐานะภรรยา รวมถึงข้อตกลงต่างๆ ที่ระบุไว้ในสัญญา “…และ… ในกรณี… ที่… คู่สมรส… ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง… มี… ความสัมพันธ์… กับบุคคล… ภายนอก… จะถือว่า… ผิดสัญญา… และ… ต้อง… รับผิดชอบ… ตาม… กฎหมาย…” กวินท์อ่านมาถึงตรงนี้ เขาก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แพรวาเงยหน้ามองเขา “ทำไม… คุณ… หยุดคะ” “ไม่มีอะไร…” กวินท์ส่ายหน้า “แค่… นึกถึง… เรื่อง… ที่เรา… จะ… ต้อง… ระวัง… เป็นพิเศษ…” “หมายถึง… เรื่อง… ฉัน… กับ… คุณ…” แพรวาถาม “ใช่” กวินท์ตอบ “และ… เรื่อง… ของ… ฉัน… กับ… คนอื่น… ด้วย…” แพรวาหน้าแดงขึ้นทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น “คุณ… หมายถึง… ผู้หญิง… คนนั้น… ที่… คุณ… เคย… อยู่ด้วย… หรือคะ” กวินท์พยักหน้า “คนนั้น… และ… คนอื่นๆ… ที่จะ… เข้ามา… ในชีวิต… ของผม… ต่อจากนี้…” “แล้ว… ผู้หญิง… คนนั้น… เขา… คือใคร… กันแน่คะ” แพรวาถามด้วยความสงสัย “คุณ… ไม่เคย… บอก… ฉัน… เลย…” กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว “เธอ… คือ… ปริศนา… ที่… ผม… กำลัง… จะ… ค้นหา… ความจริง… ของมัน…”