กวินท์กลับมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำใบหนึ่ง เขาเดินไปนั่งลงข้างแพรวาบนโซฟา แล้วยื่นแฟ้มนั้นให้กับเธอ “นี่… คือ… เรื่องราว… ทั้งหมด… ที่… ผม… เก็บ… ไว้… เป็น… ความลับ… มา… ตลอด…” กวินท์กล่าว ด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง “ผม… อยาก… ให้… เธอ… รู้… ว่า… ทำไม… ผม… ถึง… ต้อง… ทำ… แบบนี้…” แพรวารับแฟ้มมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอค่อยๆ เปิดมันออก ข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่าย เอกสารเก่าๆ และบันทึกบางส่วน “นี่… คือ… รูป… ของ… แม่… ของผม…” กวินท์ชี้ไปที่รูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปของผู้หญิงสวย ใบหน้าของเธอคล้ายกับกวินท์มาก แต่แฝงไปด้วยความเศร้า “แม่… ของผม… ป่วย… เป็น… โรค… ประหลาด… ที่… หมอ… ไม่สามารถ… รักษา… ได้… ด้วย… วิธี… ปกติ… ท่าน… ต้อง… ใช้… ยา… พิเศษ… ที่… มี… ราคา… แพง… มาก…” แพรวาเริ่มเข้าใจบางอย่าง “โรค… ของ… คุณแม่… คุณ… เหมือน… กับ… โรค… ของ… คุณแม่… ของ… ฉัน… เลย… เหรอคะ…” กวินท์พยักหน้า “ใช่… ผม… รู้… ว่า… เธอ… กำลัง… พยายาม… หา… เงิน… เพื่อ… ไป… รักษา… แม่… ของเธอ… ผม… เห็น… ความ… มุ่งมั่น… และ… ความ… เสียสละ… ของเธอ… แล้ว… ผม… ก็… รู้สึก… ทึ่ง… มาก…” “แล้ว… สัญญา… ฉบับ… แรก… ของเรา… ที่… คุณ… ยื่น… มา… ให้… ฉัน…” แพรวาถาม “มัน… เกี่ยวข้อง… กับ… เรื่อง… นี้… ด้วย… อย่างนั้น… เหรอคะ…” “ใช่…” กวินท์ตอบ “ผม… จำเป็น… ต้อง… หา… เงิน… จำนวน… มหาศาล… เพื่อ… ซื้อ… ยา… ล่าสุด… ที่… จะ… ช่วย… แม่… ของผม… ผม… ต้องการ… หา… วิธี… ที่… จะ… ได้… เงิน… มา… อย่าง… รวดเร็ว… ที่สุด…” “คุณ… หมายความว่า… คุณ… จ้าง… ฉัน… ให้… มา… เป็น… ‘ทาส’… ของคุณ… เพื่อ… ที่… คุณ… จะ… ได้… มี… โอกาส… ที่จะ… ขาย… ‘ทาส’… ของคุณ… ได้… ราคา… สูง… อย่างนั้น… เหรอคะ…” แพรวาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย “ผม… ยอมรับ… ว่า… ตอนแรก… ผม… ก็… คิด… แบบนั้น…” กวินท์ยอมรับ “ผม… มอง… เห็น… เธอ… เป็น… เพียง… ‘ทรัพย์สิน’… ที่… จะ… มา… ช่วย… ปลดหนี้… ให้… กับ… ครอบครัว… ของผม… แต่… ยิ่ง… นาน… วัน… เข้า… ผม… ก็… ยิ่ง… รู้สึก… ผูกพัน… กับ… เธอ… มากขึ้น…” “ผูกพัน… ยังไง… คะ…” แพรวาถาม “ตอนที่… คุณ… ทำ… เหมือน… ฉัน… เป็น… แค่… หุ่นยนต์… ตัวหนึ่ง…” “ผม… รู้… ว่า… ผม… ทำ… ผิด… พลาด… ไป… มาก…” กวินท์กล่าว “ผม… ไม่เคย… มี… ใคร… เข้ามา… ใน… ชีวิต… แล้ว… ทำให้… ผม… รู้สึก… อย่าง… นี้… มา… ก่อน… ความ… ห่วงใย… ที่เธอ… มี… ให้… ผม… เวลา… ที่ผม… ไม่สบาย… หรือ… ความ… อดทน… ของเธอ… เวลา… ที่ผม… ทำ… ตัว… แย่… ๆ… กับ… เธอ… ทุกอย่าง… มัน… ทำให้… ผม… รู้สึก… ตัว… เอง… เปลี่ยนไป…” “แล้ว… สัญญา… ฉบับ… ที่สอง… ที่… คุณ… ให้… ฉัน… อ่าน… ล่ะคะ… ที่… เกี่ยวกับ… การ… เป็น… ‘ภรรยา’… ของคุณ…” แพรวาถาม “นั่น… ก็… เป็น… ส่วน… หนึ่ง… ของ… แผนการ… ของคุณ… อย่างนั้น… เหรอคะ…” “ไม่… แพรวา…” กวินท์ส่ายหน้า “สัญญา… ฉบับ… นั้น… มัน… คือ… สิ่ง… ที่… ผม… ต้องการ… จริงๆ… ตอนนี้… ผม… ไม่ได้… มอง… เธอ… เป็น… แค่… ‘ทาส’… อีกต่อไป… แล้ว… ผม… รัก… เธอ… แพรวา… และ… ผม… อยาก… ให้… เธอ… เป็น… ‘ภรรยา’… ของผม… จริงๆ…” “รัก… ฉัน…” แพรวาย้ำคำนั้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา “แต่… คุณ… ยัง… มี… ความลับ… อีก… อย่าง… หนึ่ง… ที่… คุณ… ยัง… ไม่ได้… บอก… ฉัน… นะคะ…” กวินท์มองเธอด้วยความประหลาดใจ “ความลับ… อะไร… อีก… ครับ…” แพรวาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ เป็นรูปถ่ายใบเก่า ที่มีหญิงสาวคนหนึ่ง กำลังยืนอยู่ข้างๆ คุณท่านประเสริฐ “รูป… นี้… มา… จาก… ไหน… ครับ…” กวินท์ถามด้วยความสงสัย “รูป… นี้… ฉัน… เจอ… อยู่… ใน… ห้อง… ทำงาน… ของ… คุณ… ท่าน… ประเสริฐ… ค่ะ” แพรวาตอบ “ฉัน… จำ… ผู้หญิง… คนนี้… ได้… เขา… คือ… แม่… ของ… ฉัน…” กวินท์อึ้งไป ภาพในมือของแพรวา คือภาพถ่ายของมารดาของเธอเอง ที่ถ่ายคู่กับคุณท่านประเสริฐ บิดาของเขา “นี่… มัน… เป็นไป… ได้… ยังไง…” กวินท์พึมพำ “แม่… ของเธอ… กับ… คุณตา… ของผม…” “ฉัน… ก็… ไม่… รู้… เหมือนกัน… ค่ะ” แพรวาตอบ “แต่… ฉัน… รู้… ว่า… ความ… สัมพันธ์… ของ… เรา… มัน… ไม่ใช่… แค่… ‘สัญญา’… อีกต่อไป… แล้ว… ใช่ไหม… คะ…” ดวงตาของกวินท์และแพรวาสบกัน ความรู้สึกมากมาย หลั่งไหลเข้ามาในใจของทั้งคู่ ความลับที่ถูกเปิดเผย ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน และความรักที่กำลังจะผลิบาน.