เสียงนาฬิกาแขวนผนังในห้องนั่งเล่น ติ๊กต็อก ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่สำหรับแพรวาแล้ว เสียงนั้นกลับดังรบกวนจิตใจเหลือเกิน เธอนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มือยังคงวางทับอยู่บนแฟ้มเอกสารสีดำ ที่กวินท์เพิ่งจะมอบให้เมื่อครู่ ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมา ทำให้สมองของเธอประมวลผลตามไม่ทัน มันหนักหน่วง เกินกว่าที่เธอจะรับไหวในคราวเดียว “คุณ… กวินท์… คะ…” แพรวาเอ่ยขึ้นมา ทำลายความเงียบที่ปกคลุมไปทั่ว “ฉัน… ยัง… สับสน… อยู่… มาก… เลย… ค่ะ…” กวินท์ยังคงนั่งอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าของเขาฉายแววเข้าใจ เขาไม่ได้เร่งรัด หรือคาดคั้นให้เธอรีบตัดสินใจ เขาเพียงแค่รออย่างอดทน “ผม… เข้าใจ… ครับ… มัน… เป็น… เรื่อง… ใหญ่… เกินกว่า… ที่… จะ… ตัดสินใจ… ได้… ใน… ชั่ว… พริบตา…” “แต่… ถ้า… ฉัน… ตกลง… ใน… สัญญา… ฉบับ… เพิ่มเติม… นั้น… หมายความว่า… ฉัน… จะ… ต้อง… เป็น… ภรรยา… ของคุณ… อย่าง… เป็น… ทางการ… ใช่ไหม… คะ…” แพรวาถาม เสียงของเธอแฝงไปด้วยความกังวล “ถ้า… เธอ… เลือก… ที่จะ… ทำ… แบบนั้น… ใช่… ครับ…” กวินท์พยักหน้า “แต่… มัน… ขึ้นอยู่… กับ… เธอ… ว่า… เธอ… ต้องการ… จะ… มี… ความ… สัมพันธ์… กับ… ผม… ใน… ระดับ… ไหน… สัญญา… ฉบับ… นั้น… เป็น… เพียง… การ… เปิด… ประตู… ให้… เรา… ได้… เรียนรู้… กัน… และ… กัน… มาก… ขึ้น…” “แต่… ถ้า… ฉัน… รู้สึก… ไม่… พร้อม… ล่ะ… คะ…” แพรวาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม “ถ้า… ฉัน… ยัง… กลัว… อยู่… ล่ะ…” “ผม… จะ… ไม่… บังคับ… เธอ… ครับ…” กวินท์ยืนยัน “ผม… จะ… ให้… เวลา… กับ… เธอ… ผม… อยาก… ให้… เธอ… รู้… ว่า… ผม… รัก… เธอ… จริงๆ… ผม… ไม่ได้… มอง… เธอ… เป็น… แค่… เครื่องมือ… หรือ… สิ่ง… ที่… ต้อง… แลก… มา… ด้วย… เงิน…” คำว่า ‘รัก’ ที่หลุดออกมาจากปากของกวินท์ ทำให้หัวใจของแพรวาเต้นระรัว เธอเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขาเช่นกัน ความอบอุ่น ความเข้าใจที่เขาแสดงออกมา มันทำให้กำแพงในใจของเธอค่อยๆ พังทลายลง “แต่… คุณ… เคย… หักหลัง… ฉัน… มา… แล้ว… นะคะ… ใน… เรื่อง… สัญญา… ฉบับ… แรก…” แพรวาเอ่ยขึ้นมา ความรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยยังคงหลงเหลืออยู่ “ผม… ยอมรับ… ผิด… ครับ… ผม… ทำ… ผิด… ไป… จริงๆ…” กวินท์กล่าว “ผม… ไม่… ควร… จะ… ซ่อน… ความ… จริง… ไว้… จาก… เธอ… เลย… ผม… ขอ… โทษ… จาก… ใจ… จริงๆ…” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้แพรวา วางมือข้างหนึ่งลงบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนั้น ทำให้แพรวารู้สึกถึงความมั่นคง “ผม… อยาก… จะ… แก้ไข… ความ… ผิด… พลาด… ของผม… ด้วย… การ… เป็น… คน… ที่… ดี… ขึ้น… สำหรับ… เธอ… ผม… อยาก… จะ… สร้าง… ความ… สัมพันธ์… ที่… แข็งแกร่ง… และ… มั่นคง… ขึ้น… มา… กับ… เธอ…” กวินท์กล่าว ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของแพรวาอย่างลึกซึ้ง แพรวาค่อยๆ หลับตาลง รับสัมผัสที่อบอุ่นจากมือของเขา ความรู้สึกสับสนเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและความหวัง “ฉัน… ก็… อยาก… จะ… เชื่อใจ… คุณ… นะคะ…” แพรวาเอ่ยเสียงเบา “แต่… มัน… ยาก… จริงๆ… ค่ะ…” “ผม… จะ… ทำให้… เธอ… เชื่อใจ… ผม… ให้… ได้…” กวินท์กล่าว “ผม… จะ… พิสูจน์… ตัวเอง… ให้… เธอ… เห็น… ว่า… ผม… เปลี่ยนไป… แล้ว…” เขาค่อยๆ ดึงมือออกจากแก้มของเธอ แล้วหยิบกระดาษสัญญาฉบับเพิ่มเติมขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าแพรวาอีกครั้ง “นี่… คือ… สัญญา… ฉบับ… ใหม่… ที่… ผม… ได้… ปรับ… แก้ไข… แล้ว… ผม… อยาก… ให้… เธอ… ลอง… อ่าน… ดู… อีก… ครั้ง…” แพรวารับกระดาษสัญญามาด้วยมือที่ยังสั่นเทา เธอค่อยๆ ไล่อ่านตัวอักษรทีละคำ ทีละประโยค สัญญาฉบับนี้ มีความหมายที่แตกต่างจากฉบับเดิมอย่างสิ้นเชิง “‘ข้อ 1… การแสดงออกถึงความสัมพันธ์… จะกระทำต่อเมื่อทั้งสองฝ่าย… รู้สึกพร้อมและยินยอม… เท่านั้น’…” แพรวาอ่านทวน “‘ข้อ 2… การปฏิบัติหน้าที่ในฐานะภรรยา… จะเป็นการแสดงออกถึงความรักและความผูกพัน… มิใช่การบังคับหรือหน้าที่ที่ต้องแบกรับ’…” “‘ข้อ 3… การเปิดเผยความลับ… จะกระทำอย่างตรงไปตรงมา… เพื่อสร้างความไว้วางใจซึ่งกันและกัน’…” แพรวาอ่านต่อไป น้ำเสียงของเธอเริ่มมีแววของความหวัง “‘ข้อ 4… การยุติสัญญา… จะเกิดขึ้นเมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง… รู้สึกไม่ต้องการที่จะดำเนินความสัมพันธ์ต่อไป… โดยจะมีการพูดคุยและทำความเข้าใจกันอย่างสันติ’…” สัญญานี้ ดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับความรู้สึกและความยินยอมของเธอเป็นหลัก มันไม่ใช่สัญญาที่บังคับ หรือเอาเปรียบอีกต่อไป “สัญญา… ฉบับ… นี้… แตกต่าง… จาก… ฉบับ… เดิม… มาก… เลย… นะคะ…” แพรวาเอ่ย “ใช่… ครับ…” กวินท์ตอบ “ผม… อยาก… ให้… มัน… เป็น… สัญญา… ที่… สะท้อน… ถึง… ความ… ต้องการ… ของ… เรา… ทั้งคู่… ไม่ใช่… แค่… ความ… ต้องการ… ของ… ผม…” แพรวาเงยหน้ามองกวินท์อีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจและความตั้งใจ “แล้ว… ถ้า… ฉัน… ตกลง… ใน… สัญญา… ฉบับ… นี้… ฉัน… จะ… ต้อง… เป็น… ภรรยา… ของคุณ… จริงๆ… เหรอคะ…” แพรวาถามอีกครั้ง “ถ้า… เธอ… เลือก… ที่จะ… เป็น… ภรรยา… ของผม… ผม… ก็… ยินดี… อย่าง… ยิ่ง…” กวินท์ตอบ “แต่… ผม… อยาก… ให้… มัน… เกิดขึ้น… จาก… ความ… เต็มใจ… ของ… เธอ… ไม่ใช่… เพราะ… สัญญา… หรือ… เพราะ… ผม… บังคับ…” แพรวาพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอค่อยๆ คลายความกังวลลง “ฉัน… จะ… ลอง… พิจารณา… ดู… นะคะ…” แพรวาเอ่ย “แต่… ฉัน… ขอ… เวลา… อีก… สัก… ครู่… เพื่อ… ให้… ใจ… ของฉัน… มัน… พร้อม…” “ได้… ครับ… ผม… จะ… รอ…” กวินท์กล่าว “ผม… จะ… อยู่… ข้างๆ… เธอ… เสมอ…” เขาจับมือของแพรวาไว้แน่น สัมผัสที่อบอุ่นนั้น ทำให้แพรวารู้สึกถึงความปลอดภัย ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ สัญญาฉบับใหม่นี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างเธอกับกวินท์