ร่างของสุรพลปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจและแฝงไว้ด้วยอำนาจ เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มีชายร่างกำยำอีกสองคนยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลัง “ไง… หลานรัก” สุรพลเอ่ยทักทายธาคมด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม “ฉันได้ข่าวว่า… ที่นี่กำลังมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้น” ธาคมยืนนิ่งเผชิญหน้ากับสุรพล ดวงตาของเขาสะท้อนความโกรธแค้นและความเด็ดเดี่ยว “มาหาฉัน… ด้วยตัวเอง… ก็คงมีเรื่องสำคัญจริงๆ สินะ” ธาคมกล่าว “แน่นอน” สุรพลเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ เขามองไปที่ลลิตาและนนท์ ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อย “และดูเหมือนว่า… ฉันจะมาถูกที่ถูกเวลาเสียด้วย” “คุณต้องการอะไร?” ธาคมถาม “แน่นอนว่า… คือเอกสารพวกนั้น” สุรพลตอบ “ฉันรู้ว่าเธอมีมัน… และฉันก็รู้ว่าเธอต้องการจะใช้มัน… เพื่อทำลายฉัน” “คุณคิดผิดแล้ว” ธาคมกล่าว “เอกสารพวกนี้… คือสิ่งที่จะเปิดโปงความชั่วร้ายทั้งหมดของคุณ… และทำให้คุณต้องชดใช้…” “ชดใช้?” สุรพลหัวเราะ “แกคิดว่าแกมีอำนาจพอที่จะทำอย่างนั้นกับฉันงั้นเหรอ? แกยังเด็กเกินไป… หลานรัก” “เด็กที่สามารถเปิดโปงความจริงได้… มากกว่าผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความโลภ” ลลิตากล่าวออกมาอย่างกล้าหาญ สุรพลหันมามองลลิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เธอ… เธอนี่เอง… ที่เป็นหนามยอกอกของฉัน…” “คุณสุรพล… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้?” ลลิตาถาม “ทำไมคุณถึงต้องการจะยึดอำนาจของตระกูลธนาคม? ทำไมคุณถึงต้องฆ่าคุณพ่อของเขา?” “ฆ่า?” สุรพลเลิกคิ้วขึ้น “ฉันไม่ได้ฆ่าใครทั้งนั้น… เขาตายเพราะความอ่อนแอของตัวเองต่างหาก” “โกหก!” นนท์ตะโกน “เงียบไปซะ เจ้าหมา!” สุรพลด่า “แกมันก็แค่คนของพวกต่อต้าน… พวกที่คิดจะมายุ่งกับแผนการของฉัน…” “แผนการที่สกปรก… และเต็มไปด้วยเลือด!” ธาคมกล่าว “มันคือการรักษาอำนาจ… และทำให้ตระกูลนี้… อยู่ในมือของคนที่สมควรจะเป็นเจ้าของ” สุรพลกล่าว “และคนคนนั้น… ก็คือฉัน!” “ไม่มีวัน!” ธาคมตะโกน “ถ้าอย่างนั้น… แกก็ต้องยอมรับผล… ที่ตามมา” สุรพลกล่าว เขาพยักหน้าให้ชายร่างกำยำสองคน ทันใดนั้น ชายทั้งสองก็พุ่งเข้ามาหาราคาคม ท่ามกลางความตกใจของลลิตาและนนท์ “คุณธาคม!” ลลิตาร้อง “อย่ามายุ่ง!” ธาคมตะโกนบอก ก่อนจะพุ่งเข้าไปต่อสู้กับชายทั้งสองอย่างดุเดือด ขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด สุรพลก็เดินไปที่โต๊ะทำงาน เขามองไปที่กล่องเอกสารที่วางอยู่ “ตอนนี้… ทุกอย่างก็จะเป็นของฉัน” สุรพลกล่าว แต่ก่อนที่เขาจะได้แตะต้องกล่องเอกสารนั้น… เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาจากภายนอก… “อะไรนั่น?” สุรพลถามด้วยความตกใจ ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกพังเข้ามา ชายชุดดำจำนวนมากบุกเข้ามาในห้อง พร้อมกับชายคนหนึ่งที่อยู่หัวแถว… เขาคือ…? “คุณสารวัตร!” ธาคมอุทานด้วยความประหลาดใจ “สายเกินไปแล้ว… ธาคม” สารวัตรกล่าว “เราได้รับแจ้ง… ว่ามีคนร้ายพยายามจะยึดทรัพย์สิน… และทำร้ายเจ้าของ… เราเลยมาขอตรวจสอบ…” สุรพลหน้าซีดเผือด “นี่… นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” “เป็นไปได้แน่นอน… คุณสุรพล” สารวัตรกล่าว “และหลักฐาน… ที่คุณพยายามจะทำลาย… ก็อยู่ในสายตาของพวกเราแล้ว…” สารวัตรมองไปที่กล่องเอกสาร ก่อนจะหันมามองธาคม “เอกสารพวกนี้… คือหลักฐานสำคัญ… ที่จะนำไปสู่… การจับกุมตัวคุณสุรพล…” สุรพลพยายามจะหนี แต่ชายชุดดำของสารวัตรก็รุมล้อมเขาไว้ “แก… แกมัน…!” สุรพลตะโกนอย่างโกรธแค้น “หมดเวลาของคุณแล้ว… สุรพล” สารวัตรกล่าว ลลิตายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความโล่งใจ… เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง… และเธอ… ก็มีส่วนสำคัญในเรื่องนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจคือ… ทำไมสารวัตรถึงมาอยู่ที่นี่? ใครเป็นคนแจ้งข่าว? และ… มีใครอีกคน… ที่อยู่เบื้องหลังการช่วยเหลือครั้งนี้? ในขณะที่เธอกำลังคิด… สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาบางอย่างที่แอบมองเธออยู่จากมุมหนึ่งของห้อง… เป็นเงาที่ดูเหมือนจะมีความคุ้นเคย… เงาที่ว่านั้น… ค่อยๆ เดินออกมาจากความมืด… เผยให้เห็นใบหน้าของใครบางคนที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่… คนที่เธอคิดว่า… ได้หายไปจากชีวิตของเธอตลอดกาล…