“ถ้า… วันหนึ่ง… เธอ… รู้สึก… ว่า… เธอ… ไม่… อยาก… อยู่… กับ… ผม… อีก… ต่อไป… เธอ… สามารถ… ขอ… ยุติ… สัญญา… นี้… ได้… ครับ…” กวินท์พูดต่อ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเข้าใจ แต่ก็มีความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนอยู่ “ผม… จะ… ไม่… รั้ง… เธอ… ไว้… เด็ดขาด… เพราะ… ผม… ไม่… ต้องการ… ให้… เธอ… ต้อง… ทน… อยู่… กับ… ใคร… ที่… เธอ… ไม่… ได้… รัก…” แพรวาจ้องมองกวินท์นิ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม เธอไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกอย่างไรกับเงื่อนไขนี้ มันดูเหมือนจะเป็นการให้เกียรติเธออย่างมาก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เหมือนเป็นการเปิดช่องว่างให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสามารถจบลงได้ง่ายๆ “หมายความว่า… ฉัน… สามารถ… บอกเลิก… คุณ… ได้… ตลอดเวลา… อย่างนั้น… เหรอคะ…” “ใช่… ครับ…” กวินท์พยักหน้า “ถ้า… เธอ… รู้สึก… ไม่… มี… ความ… สุข… หรือ… เธอ… ไม่… ได้… รัก… ผม… อีก… แล้ว… ผม… ก็… จะ… ปล่อย… เธอ… ไป… ผม… เชื่อ… ว่า… ความ… รัก… ที่… แท้จริง… คือ… การ… ยอม… ปล่อย… วาง… ถ้า… การ… อยู่… ด้วยกัน… มัน… ทำให้… ใคร… คนใด… คนหนึ่ง… เป็น… ทุกข์…” แพรวารู้สึกท่วมท้นไปด้วยอารมณ์ เธอไม่เคยเจอใครที่เข้าใจความรู้สึกของเธอได้มากเท่ากวินท์มาก่อน เขาไม่ได้มองว่าเธอเป็นเพียงแค่ข้อตกลง หรือวัตถุที่ต้องครอบครอง แต่เขามองว่าเธอเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีความรู้สึกนึกคิด มีความกลัว และมีความต้องการของตัวเอง “คุณ… ใจดี… เกินไป… แล้ว… นะคะ…” แพรวาเอ่ยขึ้นมา น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา “ทำไม… คุณ… ถึง… ยอม… ทำ… ทุกอย่าง… เพื่อ… ฉัน… ขนาดนี้…” กวินท์ยกมือขึ้นมาลูบไล้เส้นผมของแพรวาอย่างอ่อนโยน “เพราะ… ผม… รัก… เธอ… ไง… ครับ… แพรวา… ผม… รัก… เธอ… มาก… เกินกว่า… ที่… จะ… มอง… เธอ… ต้อง… ทน… ทุกข์… ทรมาน… อีก… ต่อไป… ผม… อยาก… จะ… สร้าง… ความ… สุข… ให้… กับ… เธอ… และ… ผม… อยาก… จะ… ให้… เธอ… มี… ความ… สุข… ไป… กับ… ผม…” เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอ “ผม… ขอ… โอกาส… อีก… ครั้ง… นะ… ครับ… ให้… ผม… ได้… พิสูจน์… ตัวเอง… ให้… เธอ… เห็น… ว่า… ผม… เปลี่ยน… ไป… แล้ว… จริงๆ…” แพรวาหลับตาลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นการเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปตลอดกาล แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความจริงใจ เห็นความรัก และเห็นความหวังที่เขามีให้กับเธอ “ฉัน… ตกลง… ค่ะ…” แพรวาเอ่ยออกมา เสียงของเธออาจจะสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉัน… จะ… เซ็น… สัญญา… ฉบับ… นี้…” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกวินท์อย่างชัดเจน เขาดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณ… นะ… ครับ… แพรวา… ผม… สัญญา… ว่า… จะ… ไม่… ทำให้… เธอ… ผิด… หวัง…” เขายื่นปากกาให้กับแพรวา เธอรับมาด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย เธอลงชื่อของตัวเองลงบนกระดาษสัญญาด้วยลายมือที่คุ้นเคย แต่ครั้งนี้ มันกลับมีความหมายที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง “หลังจากนี้… เรา… จะ… ทำ… อะไร… ต่อ… ไป… คะ…” แพรวาถาม หลังจากที่เธอลงนามในสัญญาเรียบร้อยแล้ว “เรา… จะ… เริ่มต้น… กัน… ใหม่… ครับ…” กวินท์ตอบ “เรา… จะ… ค่อยๆ… เรียนรู้… กัน… และ… กัน… ไป… ทีละ… ก้าว… ผม… อยาก… ให้… เธอ… รู้… ว่า… เธอ… มี… อิสระ… ที่จะ… ทำ… ทุกอย่าง… ที่… เธอ… ต้องการ… และ… ถ้า… มี… อะไร… ที่… ทำให้… เธอ… ไม่… สบายใจ… หรือ… ไม่… แน่ใจ… เธอ… สามารถ… บอก… ผม… ได้… ตลอด… เวลา…” “แล้ว… เรื่อง… แม่… ของ… ฉัน… ล่ะ… คะ…” แพรวาถาม ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง เธอไม่ได้ลืมเหตุผลหลักที่ทำให้เธอมาอยู่ในจุดนี้ “ผม… จะ… ดูแล… เรื่อง… ค่า… รักษา… พยาบาล… ของ… คุณ… แม่… ให้… อย่าง… เต็มที่… ครับ…” กวินท์กล่าว “ไม่ต้อง… เป็น… ห่วง… นะ… ผม… จะ… จัดการ… ทุกอย่าง… ให้… อย่าง… ดี… ที่สุด…” แพรวารู้สึกขอบคุณกวินท์อย่างสุดซึ้ง เธอไม่รู้ว่าจะตอบแทนบุญคุณของเขาได้อย่างไร นอกจากจะพยายามทำหน้าที่ 'ภรรยา' ของเขาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ฉัน… จะ… พยายาม… นะคะ…” แพรวาเอ่ย “ผม… รู้… ว่า… เธอ… ทำ… ได้…” กวินท์ยิ้มให้เธอ “ผม… เชื่อ… ใน… ตัว… เธอ… เสมอ…” คืนนั้น ทั้งสองคนพูดคุยกันอีกพักใหญ่ แพรวาเริ่มรู้สึกสบายใจมากขึ้นเมื่อได้เห็นความจริงใจและความพยายามของกวินท์ในการปรับปรุงความสัมพันธ์ของพวกเขา ถึงแม้ว่าอดีตจะยังคงเป็นเงาตามหลอกหลอนอยู่บ้าง แต่เธอก็ตัดสินใจที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าพร้อมกับเขา เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหวังและความมุ่งมั่นใหม่ แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน เผยให้เห็นบรรยากาศที่อบอุ่นและสงบ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ…” แพรวาเอ่ยทักกวินท์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตรงโต๊ะอาหารเช้า “อรุณสวัสดิ์ครับ… นอน… หลับ… สบาย… ดี… ไหม…” กวินท์เงยหน้าขึ้นมามองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น “ค่ะ… สบาย… ดี… ค่ะ…” แพรวาตอบ พลางเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะอาหาร “มี… อะไร… ให้… ฉัน… ช่วย… ไหม… คะ…” “ไม่มี… ครับ… ทุกอย่าง… เรียบร้อย… หมด… แล้ว…” กวินท์ตอบ “วันนี้… เธอ… อยาก… จะ… ทำ… อะไร… เป็น… พิเศษ… ไหม…” แพรวาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉัน… อยาก… จะ… ไป… เยี่ยม… คุณ… แม่… ค่ะ… ท่าน… คง… จะ… เป็นห่วง…” “ได้… เลย… ครับ…” กวินท์เห็นด้วยทันที “ผม… จะ… ให้… คน… ขับรถ… ไป… ส่ง… เธอ… และ… ผม… จะ… ไป… หา… เธอ… ที่… โรงพยาบาล… ตอน… เย็น…” “ขอบคุณ… ค่ะ…” แพรวารู้สึกดีใจที่กวินท์ยังคงใส่ใจเรื่องของแม่เธอ ขณะที่พวกเขากำลังรับประทานอาหารเช้ากันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของกวินท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “ฮัลโหล…” กวินท์รับสาย น้ำเสียงของปลายสายดูร้อนรน “คุณกวินท์คะ… นี่พิมค่ะ… เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ…” กวินท์ขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องอะไร… พิม… ใจเย็นๆ ก่อน…” “เรื่อง… คุณ… พ่อ… ค่ะ… ท่าน… ป่วย… หนัก… มาก… กำลัง… จะ… ถูก… ส่ง… ไป… ที่… โรงพยาบาล… เดี๋ยว… นี้… เลย… ค่ะ…” น้ำเสียงของพิมสั่นเครือ สีหน้าของกวินท์เปลี่ยนไปทันที เขาวางโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็ว “แพรวา… พ่อ… ของผม… ป่วย… หนัก… ต้อง… รีบ… ไป… โรงพยาบาล…” แพรวาตกใจกับข่าว “จริง… เหรอคะ… แล้ว… ฉัน… จะ… ไป… กับ… คุณ… ไหม…” “ไม่ต้อง… ห่วง… เรื่อง… โรงพยาบาล… นะ… ครับ… ผม… จะ… จัดการ… เอง… เธอ… ไป… เยี่ยม… คุณ… แม่… ตาม… ที่… วางแผน… ไว้… ก่อน… ก็… ได้… นะ… ครับ…” กวินท์บอก “ผม… จะ… รีบ… มา… หา… เธอ… ที… หลัง…” “แต่ว่า…” แพรวายังคงกังวล “ผม… ไม่… เป็นไร… ครับ… ไป… เถอะ… นะ…” กวินท์ยืนยัน พลางหอมแก้มเธอเบาๆ “ผม… รัก… เธอ…” เมื่อกวินท์ออกไปแล้ว แพรวาก็ยังคงรู้สึกใจคอไม่ดี เธอรีบแต่งตัวและออกเดินทางไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมแม่ของเธอ แต่ในใจก็ยังคงนึกถึงข่าวร้ายของคุณพ่อของกวินท์