แพรวายืนอยู่ข้างกวินท์ เธอสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตของเขา การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แม้ว่าคุณพ่อของกวินท์จะเคยทำร้ายจิตใจเธอ แต่ในฐานะคนที่รักกวินท์ เธอก็ไม่อยากเห็นเขาต้องทนทุกข์ทรมานจากการสูญเสีย “คุณ… กวินท์… คิดว่า… คุณ… พ่อ… ของคุณ… อยาก… ให้… คุณ… ตัดสินใจ… แบบ… ไหน… คะ…” แพรวาถามอย่างนุ่มนวล กวินท์หลับตาลง เขาพยายามนึกถึงภาพของคุณพ่อ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือแม้แต่คำพูดที่เคยต่อว่าเขา “ผม… ไม่… รู้… ครับ…” กวินท์ตอบ “ผม… ไม่… รู้… จริงๆ…” “บางที… การ… ปล่อย… ให้… ท่าน… ไป… อย่าง… สงบ… อาจจะ… เป็น… สิ่ง… ที่… ท่าน… ต้องการ… ก็… ได้… นะคะ…” แพรวาเสนอแนะ “ถ้า… ท่าน… ต้อง… ทน… ทุกข์… ทรมาน… จาก… การ… รักษา… ที่… ไม่… ได้… ผล… มัน… อาจจะ… ทำให้… ท่าน… เจ็บปวด… มากกว่า… เดิม…” กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความรักที่มีต่อพ่อ กับความปรารถนาที่จะไม่เห็นพ่อต้องทนทุกข์ “แต่… ถ้า… ผม… ตัดสินใจ… ผิด… ล่ะ… ครับ…” กวินท์เอ่ย “ไม่มี… การ… ตัดสินใจ… ไหน… ที่… จะ… ถูก… หรือ… ผิด… ไป… เสีย… หมด… หรอก… ค่ะ…” แพรวาปลอบโยน “คุณ… กวินท์… กำลัง… ทำ… ใน… สิ่ง… ที่… คุณ… คิดว่า… ดี… ที่สุด… แล้ว…” ในที่สุด กวินท์ก็ตัดสินใจ เขากลับเข้าไปในห้องทำงานของคุณหมอ แพรวาเดินตามเขาไปเงียบๆ “คุณ… หมอ… ครับ…” กวินท์เอ่ยเสียงหนักแน่น “ผม… ขอ… ไม่… ทำ… การ… ผ่าตัด… ครับ…” คุณหมอมองกวินท์ด้วยความเข้าใจ “ผม… เข้าใจ… ครับ… คุณ… กวินท์…” “ผม… อยาก… ให้… พ่อ… ของ… ผม… ได้… พักผ่อน… อย่าง… สงบ… ครับ…” กวินท์กล่าวต่อ หลังจากนั้น กวินท์ก็ใช้เวลาอยู่กับคุณพ่อของเขาที่ห้องไอซียู แพรวาคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เธอจับมือของเขาไว้แน่น ส่งกำลังใจให้เขาผ่านการสัมผัส ในช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ ความสัมพันธ์ของกวินท์และแพรวาก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น พวกเขาได้เรียนรู้ที่จะพึ่งพากันและกัน และเข้าใจความรู้สึกของกันและกันมากขึ้น เช้าวันต่อมา คุณพ่อของกวินท์ก็ได้จากไปอย่างสงบ ข่าวร้ายนี้สร้างความเสียใจให้กับกวินท์เป็นอย่างมาก เขาร้องไห้เสียใจอย่างสุดซึ้ง แพรวาอยู่ข้างๆ คอยปลอบโยนและโอบกอดเขา “ไม่… เป็นไร… นะคะ… ฉัน… อยู่… ตรงนี้… เสมอ…” แพรวากระซิบ กวินท์ซบหน้าลงกับไหล่ของแพรวา เขารู้สึกขอบคุณที่มีเธออยู่เคียงข้างในวันที่เขาอ่อนแอที่สุด หลังจากงานศพของคุณพ่อเสร็จสิ้นลง กวินท์ก็ยังคงอยู่ในภาวะโศกเศร้า เขาแทบไม่อยากทำอะไรเลย แพรวาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะดูแลเขา “คุณ… กวินท์… คุณ… ต้อง… เข้มแข็ง… นะคะ…” แพรวาพูดกับเขา “คุณ… พ่อ… ของคุณ… คง… อยาก… ให้… คุณ… มี… ชีวิต… ที่… ดี… ต่อไป…” “ผม… ทำ… ไม่… ได้… แพรวา…” กวินท์ตอบเสียงแหบพร่า “ผม… รู้สึก… ว่า… ผม… สูญเสีย… ทุกสิ่ง… ทุกอย่าง… ไป… หมด… แล้ว…” “ไม่… นะคะ…” แพรวาประคองใบหน้าของกวินท์ไว้ “คุณ… ยัง… มี… ฉัน… อยู่นะ… ฉัน… จะ… อยู่… กับ… คุณ… เสมอ…” กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของแพรวา เขาเห็นความจริงใจและความรักที่ส่งผ่านแววตาคู่นั้น เขารู้สึกว่าอย่างน้อยเขาก็ยังมีเธออยู่ข้างๆ “ขอบคุณ… นะ… ครับ… แพรวา…” กวินท์กล่าว “ที่… ไม่… ทิ้ง… ผม… ไป…” “ฉัน… จะ… ไม่… ทิ้ง… คุณ… ไป… ไหน… แน่นอน… ค่ะ…” แพรวาตอบ วันเวลาผ่านไป กวินท์ค่อยๆ กลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง แต่รอยร้าวในใจของเขายังคงอยู่ เขาเริ่มกลับไปทำงาน แต่ก็ยังคงมีอาการซึมเศร้าอยู่บ้าง วันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังทำความสะอาดห้อง ก็นึกไปถึงเอกสารบางอย่างที่เธอเห็นในห้องทำงานของคุณพ่อกวินท์ ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยสนใจมันมากนัก แต่พอมาคิดดูอีกครั้ง เธอก็รู้สึกสงสัย “คุณ… กวินท์… คะ…” แพรวาเรียก “ฉัน… ขอ… ถาม… อะไร… หน่อย… ได้… ไหม… คะ…” “ว่า… มา… สิ… ครับ…” กวินท์ตอบ “เรื่อง… คุณ… พ่อ… ของคุณ… กวินท์… นะคะ…” แพรวาพูด “ตอน… ที่… ฉัน… เข้าไป… ใน… ห้อง… ทำงาน… ท่าน… ฉัน… เห็น… เอกสาร… บาง… อย่าง… มัน… ดู… แปลก… ๆ…” กวินท์หันมามองแพรวาด้วยความสงสัย “เอกสาร… อะไร… ครับ…” “ฉัน… ไม่… แน่ใจ… ค่ะ…” แพรวาตอบ “แต่มัน… เป็น… เกี่ยวกับ… บริษัท… ของ… เรา… นี่… แหละ… ค่ะ… แล้ว… ก็… มี… เรื่อง… ของ… แม่… ของ… ฉัน… ด้วย…” เมื่อได้ยินดังนั้น กวินท์ก็รู้สึกประหลาดใจ “เรื่อง… ของ… คุณ… แม่… ของ… เธอ… อย่างนั้น… เหรอ…” “ค่ะ…” แพรวายืนยัน “ฉัน… รู้สึก… ว่า… มัน… อาจจะ… มี… อะไร… บางอย่าง… ที่… เรา… ยัง… ไม่รู้…” กวินท์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นึกขึ้นได้ถึงเอกสารบางอย่างที่คุณพ่อของเขาเคยเก็บซ่อนไว้ “ผม… คิด… ว่า… ผม… รู้… แล้ว… ครับ…” กวินท์กล่าว “ผม… เคย… เห็น… คุณ… พ่อ… ซ่อน… เอกสาร… บาง… อย่าง… ไว้… ใน… ลิ้นชัก… ลับ… ของ… โต๊ะ… ทำงาน…” “จริง… เหรอคะ…” แพรวาตาเป็นประกาย “เรา… ไป… ดู… กัน… ไหม…” กวินท์พยักหน้า เขาตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดสักเพียงใดก็ตาม