แพรวากลับมาถึงห้องพักด้วยหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ คำพูดของกวินท์ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ “ผมอยากให้คุณเป็นภรรยาของผมจริงๆ” ประโยคนั้นสั่นคลอนความรู้สึกของเธออย่างรุนแรง เธอไม่เคยคาดคิดว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากสัญญาทาสที่ดูเหมือนไร้หัวใจ จะพัฒนามาถึงจุดนี้ได้ เธอเดินไปนั่งที่ริมหน้าต่าง ปล่อยให้สายลมเย็นๆ พัดพาใบหน้า ใบไม้สีเขียวขจีของต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านไหวเอนอย่างอ่อนโยนราวกับจะปลอบประโลมใจที่กำลังสับสนของเธอ “ภรรยา… อย่างนั้นเหรอ” เธอพึมพำกับตัวเอง ย้อนกลับไปในตอนแรก สัญญาฉบับนั้นมีเพียงวัตถุประสงค์เดียวคือการเงินเพื่อรักษาแม่ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความใกล้ชิด การดูแลเอาใจใส่ และการเผชิญหน้ากับความสูญเสียร่วมกัน ได้สร้างสายใยบางๆ ที่มองไม่เห็นขึ้นระหว่างเธอกับกวินท์ เธอจำได้ถึงตอนที่กวินท์ตัดสินใจไม่ทำการผ่าตัดให้คุณพ่อของเขา การตัดสินใจนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีต่อบิดา และความปรารถนาที่จะให้ท่านได้จากไปอย่างสงบ “เขาเข้มแข็งมากจริงๆ” แพรวาคิดถึงกวินท์ “และเขาก็อ่อนแอในเวลาเดียวกัน” แล้วเธอก็คิดถึงตัวเอง ความรู้สึกที่เธอมีต่อกวินท์นั้นมันคืออะไรกันแน่? เป็นเพียงความสงสาร ความผูกพัน หรือ… ความรัก? เธอไม่แน่ใจในคำตอบ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือเธอไม่อยากเห็นกวินท์ต้องทุกข์ใจ และเธอเองก็รู้สึกดีเมื่อได้อยู่ใกล้เขา “ถ้าฉันปฏิเสธ… เขาจะรู้สึกอย่างไร” คำถามนี้วนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ “เขาจะคิดว่าฉันเห็นแก่ตัวหรือเปล่า” แต่ถ้าเธอตอบตกลงล่ะ? เธอพร้อมหรือยังที่จะก้าวเข้าไปในบทบาทนั้น? การเป็นภรรยาของทายาทมหาเศรษฐี ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย เธอต้องเผชิญกับอะไรอีกมากมาย ทั้งสายตาของผู้คน การยอมรับจากครอบครัวของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ความทรงจำอันเลวร้ายที่คุณพ่อของกวินท์เคยทำไว้กับเธอ “ฉันจะทำอย่างไรดี” แพรวากุมขมับ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ปลุกเธอให้หลุดจากภวังค์ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของกวินท์ “สวัสดีค่ะ คุณกวินท์” เธอรับสายด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย “แพรวา… คุณโอเคไหม” เสียงของกวินท์ดังมาอย่างเป็นห่วง “ฉัน… สบายดีค่ะ” เธอตอบ “กำลังคิดอะไรเพลินๆ อยู่ค่ะ” “ผม… ผมขอโทษนะ ถ้าผมทำให้คุณอึดอัด” กวินท์กล่าว “ผมไม่ได้ตั้งใจจะกดดันคุณเลยนะ” “ไม่เป็นไรค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันเข้าใจค่ะ” “แล้ว… คุณคิดว่ายังไงบ้าง” กวินท์ถามอย่างมีความหวัง แพรวาสูดหายใจลึก “ฉัน… ฉันยังต้องการเวลาค่ะคุณกวินท์” “ได้สิ” กวินท์ตอบ “ผมให้เวลาคุณเต็มที่เสมอ” “ขอบคุณค่ะ” แพรวาพูด “แล้ว… ฉันขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหมคะ” “ได้เลยครับ” “ทำไม… ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันเป็นภรรยาของคุณจริงๆ” แพรวาถามตรงๆ “ทั้งๆ ที่… ฉันเป็นแค่… คนธรรมดา” กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด “เพราะ… คุณแพรวา… คุณคือคนที่ทำให้ผมรู้สึก… เป็นตัวเองมากที่สุด” เขาตอบ “เวลาอยู่กับคุณ ผมไม่ต้องเสแสร้ง ผมไม่ต้องแบกรับความคาดหวังอะไรทั้งนั้น คุณเห็นผม… ในแบบที่ผมเป็นจริงๆ” “แล้ว… เรื่องของพ่อผมล่ะครับ” กวินท์ถามต่อ “คุณ… คุณให้อภัยท่านแล้วใช่ไหม” แพรวาลังเลเล็กน้อย “ฉัน… ฉันพยายามค่ะคุณกวินท์” เธอตอบตามตรง “แต่… มันไม่ง่ายเลย” “ผมเข้าใจ” กวินท์ถอนหายใจ “แต่… ผมหวังว่า… วันหนึ่ง… คุณจะทำได้” “ฉันก็หวังว่าอย่างนั้นค่ะ” แพรวากล่าว “แต่… ถ้าฉันไม่สามารถ… แล้วเราจะ… ” “ถ้าคุณไม่สามารถ… ผมก็จะหาทางออกด้วยกันครับ” กวินท์พูดอย่างหนักแน่น “ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องในอดีตมาทำลายอนาคตของเรา” คำพูดของกวินท์ทำให้แพรวารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เธอรู้ว่ากวินท์พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกปัญหาที่อาจเกิดขึ้น “เอาล่ะ… ผมต้องไปแล้วครับ” กวินท์กล่าว “เดี๋ยวผมจะโทรหาคุณอีกนะ” “ค่ะ” แพรวาตอบ “สวัสดีค่ะ” หลังจากวางสาย แพรกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะลองให้โอกาสตัวเองและกวินท์ เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวาไปยังบริษัทของกวินท์ เธอต้องการพูดคุยกับเขาให้ชัดเจน เธอพบกวินท์ที่ห้องทำงาน กำลังขะมักเขม้นอยู่กับเอกสารกองโต “คุณกวินท์คะ” แพรวาเอ่ยเรียก กวินท์เงยหน้าขึ้นมอง “แพรวา… มาแล้วเหรอ” เขาลุกขึ้นยืน “มีอะไรหรือเปล่า” “ฉัน… ฉันคิดมาทั้งคืนแล้วค่ะ” แพรวาเริ่มต้น “และฉัน… ฉันตัดสินใจแล้ว” ดวงตาของกวินท์เปล่งประกายแห่งความหวัง “แล้ว… คุณตัดสินใจว่ายังไง” “ฉัน… ฉันตกลงค่ะ” แพรวาพูด “ฉันจะลอง… เป็นภรรยาของคุณ” รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกวินท์ เขาเดินเข้ามาหาแพรวา และโอบกอดเธอไว้แน่น “ขอบคุณนะแพรวา… ขอบคุณจริงๆ” แพรวากอดตอบอย่างรู้สึกโล่งใจ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ เธอก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปพร้อมกับกวินท์ “แต่… มีเงื่อนไขนะคะ” แพรวาพูดขึ้น กวินท์ผละออกจากอ้อมกอด “เงื่อนไขอะไรครับ” “ฉัน… ฉันอยากให้คุณ… สัญญาว่าคุณจะรับฟังฉันเสมอ” แพรวาบอก “และ… ถ้ามีอะไรที่ฉันไม่สบายใจ… คุณจะรับฟังและพยายามแก้ไข” “แน่นอนครับ” กวินท์พยักหน้า “ผมสัญญา” “และอีกอย่าง… ฉันอยากให้คุณ… บอกความจริงกับแม่ของคุณเกี่ยวกับเรื่องของเรา” แพรวาเสริม “ฉันไม่อยากให้มีอะไรปิดบัง” “ผมจะทำอย่างนั้นครับ” กวินท์ตอบ “ผมจะบอกท่านด้วยตัวเอง” “ดีค่ะ” แพรวายิ้ม “ฉันเชื่อใจคุณค่ะ” กวินท์มองแพรวาด้วยความรัก “ผมก็เชื่อใจคุณแพรวา” ขณะที่พวกเขากำลังมีความสุขกับช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น “เข้ามาก่อน” กวินท์ตะโกน ประตูเปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดสูท ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ “คุณกวินท์ครับ” ชายคนนั้นกล่าว “มีเอกสารสำคัญเกี่ยวกับ… คดีความของคุณพ่อครับ” ใบหน้าของกวินท์เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที แพรวามองด้วยความกังวล “เอกสารอะไรครับ” กวินท์ถาม “เป็น… เอกสารการโอนหุ้นครับ” ชายคนนั้นตอบ “คุณพ่อของคุณ… ได้โอนหุ้นบริษัทส่วนใหญ่ให้กับ… บุคคลภายนอกครับ” “อะไรนะครับ!” กวินท์อุทานด้วยความตกใจ “ใครครับ! ใครคือผู้รับผลประโยชน์” กวินท์ถามเสียงดัง “ผม… ผมยังไม่แน่ใจครับ” ชายคนนั้นตอบ “แต่… ชื่อในเอกสาร… ดูเหมือนจะเป็น… ชื่อของผู้หญิงครับ” แพรวาตกใจไม่แพ้กัน เรื่องราวที่คิดว่าจะสงบลง กลับมีปมใหม่ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง