กวินท์เล่าเรื่องราวต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หัวใจของเขายังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องนึกถึงมัน “คุณแม่ของผม… ท่านเคยมีคนรักที่ท่านรักมากครับ… แต่คนรักคนนั้น… เขาทรยศคุณแม่… และ… ที่ร้ายไปกว่านั้น… อรนุช… เพื่อนสนิทของท่าน… ก็ร่วมมือกับเขา… ทำให้คุณแม่ต้องเจ็บปวดแสนสาหัส… เสียใจมาก… จนเกือบจะเสียชีวิต… โชคดีที่ท่านรอดมาได้… แต่ความเชื่อใจ… มันหายไปตลอดกาล” กวินท์หลับตาลงอีกครั้ง ภาพความทรงจำอันเลวร้ายย้อนกลับมาหลอกหลอนเขา “หลังจากนั้น… คุณแม่ของผมก็ปิดใจ… ไม่ยอมให้ใครเข้ามาใกล้… จนกระทั่ง… ได้พบกับคุณพ่อของผม… แต่… แม้แต่คุณพ่อ… ก็ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้จากปากท่านเลย… ท่านเก็บมันไว้เป็นปมในใจ… ตลอดมา” แพรวาอึ้งไป ความเจ็บปวดที่กวินท์กำลังสื่อออกมานั้น ช่างหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ “คุณกวินท์คะ…” เธอเอ่ยเบาๆ อยากจะปลอบประโลม แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี “ฉัน… เสียใจด้วยนะคะ” “แล้ว… คุณพ่อของผม… ทราบเรื่องนี้ไหมครับ” แพรวาถามอย่างระมัดระวัง กวินท์ส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ครับ… ผมไม่คิดว่าท่านจะทราบ… เพราะถ้าท่านทราบ… ท่านคงจะ… ไม่ทำเรื่องแบบนี้… ไม่โอนหุ้นให้… ผู้หญิงคนนั้น” “แต่… ถ้าคุณอรนุช… เป็นคนที่คุณแม่ไว้ใจ… และคุณแม่ยังคงติดต่อกันอยู่… ทำไมคุณอรนุชถึงทำแบบนี้กับคุณได้คะ” แพรวาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว “ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ” กวินท์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน “ผมจำได้แค่ว่า… หลังจากเหตุการณ์นั้น… คุณแม่ของผมก็ตัดขาดความเป็นเพื่อนกับอรนุชไปเลย… ไม่เคยเห็นหน้ากันอีก… ไม่เคยพูดถึงกันอีก… ผมคิดว่า… พวกเขาคงเกลียดกันมาก… แล้ว… ทำไม… ทำไมคุณพ่อถึงต้อง… โอนหุ้นให้เธอ…” ความสับสนและความสงสัยถาโถมเข้ามาในจิตใจของกวินท์ เขาเงยหน้ามองแพรวา ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม “แพรวา… คุณคิดว่า… คุณพ่อของผม… ทรงทราบเรื่องในอดีตหรือเปล่า… หรือว่า… เขา… แค่… รู้จักชื่ออรนุช… แต่ไม่รู้ความสัมพันธ์กับคุณแม่…” “ฉันไม่ทราบค่ะ” แพรวาตอบตรงๆ “แต่… ถ้าเราจะหาความจริง… เราต้องได้คุยกับคุณอรนุชให้ได้นะคะ” “แล้วเราจะไปหาเธอได้ยังไง” กวินท์ถามอย่างหมดหวัง “ข้อมูลที่เรามี… มีแค่ชื่อ… แล้วอีกอย่าง… ถ้าเธอเป็นคนไม่ดีจริง… เธอจะยอมให้เราพบไหม” “เราต้องลองค่ะ” แพรวาปลอบ “อย่างน้อย… เราก็ต้องพยายาม… ให้ถึงที่สุด” ชายในชุดสูทเอ่ยแทรกขึ้น “คุณกวินท์ครับ… จากข้อมูลการติดต่อที่ให้ไว้… มีเบอร์โทรศัพท์ของคุณอรนุชอยู่ครับ… แต่… เป็นเบอร์ที่ค่อนข้างเก่า… ผมไม่แน่ใจว่ายังใช้ได้อยู่หรือเปล่าครับ” กวินท์รีบคว้าแผ่นกระดาษจากชายชุดสูทมาดู “ผมจะลองโทรดูครับ” เขากล่าวเสียงแข็ง กวินท์กดเบอร์โทรศัพท์อย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นระรัว เมื่อเสียงรอสายดังขึ้น เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น “ฮัลโหลค่ะ” เสียงหญิงสาวดังขึ้น “อรนุช… ใช่ไหมครับ” กวินท์ถาม เสียงของเขาแหบพร่า “ใช่ค่ะ… ดิฉันอรนุช… นี่ใครคะ” เสียงนั้นตอบกลับมา “ผมกวินท์ครับ… ลูกชายของคุณ…” กวินท์ลังเลที่จะเอ่ยชื่อบิดา “ผม… อยากจะขอคุยกับคุณอรนุชหน่อยครับ… เป็นเรื่องเกี่ยวกับ… เอกสารการโอนหุ้นของบริษัทครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมปลายสายไปชั่วครู่ “คุณกวินท์… ลูกชายของคุณ… มายด์… ใช่ไหมคะ” “ครับ… ผมคือเขาครับ” “เรื่องเอกสาร… ดิฉัน… ก็กำลังจะติดต่อคุณอยู่เหมือนกันค่ะ” เสียงของอรนุชดูประหลาดใจเล็กน้อย “คุณ… ทราบเรื่องแล้วเหรอคะ” “ครับ… ผมทราบแล้วครับ” กวินท์ตอบ “ผมอยากจะขอพบคุณ… เพื่อพูดคุยให้เข้าใจกันครับ” “คุณกวินท์… ฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะสับสน… หรือ… ไม่พอใจ… แต่… ทุกอย่าง… มันมีเหตุผลของมันนะ…” อรนุชกล่าวเสียงอ่อยลง “เหตุผลอะไรครับ” กวินท์ถามอย่างรวดเร็ว “ผมอยากจะทราบ… ว่าทำไม… คุณพ่อของผม… ถึงต้องโอนหุ้นให้คุณ… ในขณะที่… คุณ… เคยทำให้คุณแม่ของผม… เจ็บปวดมากขนาดนั้น…” คำถามของกวินท์ทำให้อรนุชเงียบไปอีกครั้ง “คุณ… ทราบเรื่อง… คุณแม่… แล้วเหรอคะ…” เสียงของเธอสั่นเครือ “เรื่องนั้น… เป็นเรื่องที่… นานมากแล้วนะ…” “ผมอยากจะทราบความจริงทั้งหมดครับ” กวินท์ยืนกราน “ขอให้คุณ… ได้โปรด… เล่าให้ผมฟัง… ผมต้องการความชัดเจนครับ” “ได้ค่ะ… ได้ค่ะ… คุณกวินท์… ถ้าคุณอยากจะรู้… ฉัน… ก็พร้อมจะเล่า… แต่… ขอเป็น… พบกันตัวต่อตัว… นะคะ… ฉัน… ไม่อยาก… ให้เป็นเรื่องที่… มัน… เป็นความเข้าใจผิด… ที่ใหญ่กว่าเดิม…” อรนุชกล่าว กวินท์มองหน้าแพรวา แพรวาพยักหน้าให้กำลังใจ “ตกลงครับ” กวินท์ตอบ “คุณสะดวก… ที่ไหน… เมื่อไหร่ครับ” “พรุ่งนี้… ตอนบ่าย… ที่คาเฟ่… ‘ความทรงจำ’… ที่สยาม… นะคะ… ฉัน… จะรอคุณอยู่ที่นั่น…” อรนุชกล่าว “ครับ… ผมจะไปครับ” กวินท์กล่าวจบ เขาก็วางสายโทรศัพท์ลง กวินท์หันมามองแพรวา “แพรวา… ผม… ผมรู้สึกไม่ดีเลย… ผม… กลัว…” “ไม่เป็นไรนะคะ” แพรวาจับมือของกวินท์ไว้แน่น “เราจะไปด้วยกันค่ะ” กวินท์มองมือที่จับมือเขาอยู่ของแพรวา เขาเห็นความจริงใจและกำลังใจในแววตาของเธอ “ขอบคุณนะ… แพรวา…” “หน้าที่ของฉันค่ะ” แพรวาตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ทั้งสองคนยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาครอบงำ ความหวังและความกังวลเริ่มผสมปนเปกันในหัวใจ พวกเขากำลังจะก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับอดีตที่ซับซ้อน และความจริงที่อาจจะเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม