บรรยากาศภายในคาเฟ่ ‘ความทรงจำ’ ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ หลังจากการเปิดเผยความจริงอันเจ็บปวด อรนุชยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม แสดงถึงความสำนึกผิดอย่างแท้จริง กวินท์เองก็เงียบไป เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ สมองของเขายังคงสับสน ระหว่างความโกรธ ความผิดหวัง และความสงสาร แพรวาเห็นอาการของกวินท์ จึงเอื้อมมือไปสัมผัสแขนเขาเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ กวินท์หันมามองแพรวา แววตาของเขามีประกายบางอย่างเปลี่ยนไป ราวกับว่าการได้รู้ความจริงนี้ ทำให้เขามองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ชัดเจนขึ้น “คุณกวินท์คะ” อรนุชเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉัน… ขอโทษจริงๆ… ที่ทำให้ครอบครัวของคุณ… ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้…” “ผมเข้าใจแล้วครับคุณอรนุช” กวินท์ตอบ “ในเมื่อคุณพร้อมจะคืนทุกอย่าง… ผมก็… พร้อมจะรับ” “ฉัน… จะดำเนินการเรื่องการโอนหุ้นคืน… ให้เร็วที่สุดค่ะ” อรนุชกล่าว “และ… ฉัน… จะเขียนจดหมาย… ไปขอโทษ… คุณแม่ของคุณ… ด้วยตัวเอง…” “ขอบคุณครับ” กวินท์กล่าว “ผมขอตัวก่อนนะครับ” กวินท์ลุกขึ้นยืน เขามองอรนุชเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปจับมือแพรวา “เรากลับกันเถอะครับ” แพรวาพยักหน้า เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวกวินท์ เขาดูเหมือนจะแบกรับภาระที่หนักอึ้งมานาน และในที่สุดก็ได้ปลดปล่อยมันออกไป ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากคาเฟ่ กวินท์ก็เงียบไปนาน เขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป “แพรวา” ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้น “คุณ… คิดว่าผมควรจะ… ทำยังไงต่อไปดี” แพรวาหันไปมองเขา “ตอนนี้… คุณได้ความจริงแล้วนะคะ… คุณจะทำอะไรต่อไป… มันขึ้นอยู่กับคุณค่ะ” “แต่… ผม… ยังรู้สึก… สับสน…” กวินท์กล่าว “ผม… ไม่แน่ใจ… ว่าความรู้สึกของผม… ที่มีต่อคุณ… มันคืออะไรกันแน่…” แพรวาใจเต้นแรงเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอรู้ดีว่ากวินท์กำลังจะพูดถึงอะไร “ผม… อยากจะ… ให้คุณ… อยู่กับผม… ต่อไป…” กวินท์กล่าวเสียงเบา “ไม่ใช่ในฐานะ… ทาส… หรือ… ภรรยาตามสัญญา… แต่… ในฐานะ… แพรวา… คนที่คุณ… กวินท์… รัก…” แพรวาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่ากวินท์จะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ “คุณ… รัก… ฉัน… เหรอคะ” เธอถามเสียงสั่น กวินท์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ “ผม… ไม่รู้ว่า… มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่… แต่… ผม… รู้สึก… อบอุ่น… ปลอดภัย… และ… มีความสุข… เมื่อได้อยู่ใกล้คุณ… คุณ… ทำให้ผม… อยากเป็นคนที่ดีขึ้น…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ผม… รู้ว่า… คุณ… ก็มี… ความรู้สึก… ให้ผม… เหมือนกัน…” แพรวาก้มหน้าลง เธอไม่กล้าสบตาเขา “ฉัน… ไม่รู้… จะตอบคุณว่ายังไงดีค่ะ” “คุณ… ไม่ต้องตอบผม… ในตอนนี้ก็ได้” กวินท์กล่าว “ผม… แค่… อยากให้คุณ… รู้ว่า… ผม… รู้สึกยังไง… และ… ผม… อยากให้คุณ… ลอง… คิดดู… ว่า… คุณ… พร้อมไหม… ที่จะ… ให้โอกาส… ผม…” กวินท์ยื่นมือมาสัมผัสแก้มของแพรวาเบาๆ “ผม… ไม่ได้อยากจะ… บังคับคุณ… อีกต่อไปแล้ว… ผม… อยากให้คุณ… เลือก… ด้วยหัวใจของคุณเอง…” “คุณกวินท์คะ…” แพรวาเอ่ยเสียงแผ่ว “ผม… เข้าใจ… ว่าคุณ… อาจจะ… ยัง… ไม่แน่ใจ… โดยเฉพาะ… หลังจาก… เรื่อง… ในอดีต… ของครอบครัวผม… มัน… ซับซ้อน… และ… เจ็บปวด…” กวินท์กล่าว “แต่… ผม… อยากให้คุณ… รู้ว่า… ผม… จะไม่เหมือน… คุณพ่อ… ของผม… ผม… จะไม่ทำให้คุณ… เสียใจ…” กวินท์บีบมือแพรวาเบาๆ “ผม… อยากจะ… สร้างอนาคต… ที่ดี… กับคุณ… แพรวา…” แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากวินท์ เธอเห็นความหวังและความปรารถนาในแววตาของเขา “ฉัน… ไม่แน่ใจ… ค่ะ… คุณกวินท์” เธอตอบตรงๆ “เรื่องในอดีต… มัน… ยังคง… เป็น… รอยแผล… ที่… ลบไม่ออก… สำหรับฉัน…” “ผม… รู้…” กวินท์กล่าว “แต่… ผม… อยากจะ… ช่วย… ให้รอยแผลนั้น… จางลง… ผม… อยากจะ… ดูแลคุณ… และ… ทำให้คุณ… รู้สึก… ปลอดภัย…” “ถ้า… ฉัน… ตอบตกลง… คุณ… จะรักษาสัญญา… ใช่ไหมคะ” แพรวาถาม “แน่นอนครับ” กวินท์ตอบทันที “ผม… จะทำทุกอย่าง… เพื่อให้คุณ… มีความสุข… ผม… จะไม่ทำให้คุณ… เสียใจ… อีก…” “แล้ว… สัญญา… ที่เราทำไว้… ล่ะคะ” แพรวาถาม “สัญญา… ทาส… หนึ่งปี… แล้วก็… สัญญา… ภรรยา…” กวินท์ยิ้มบางๆ “สัญญาพวกนั้น… มัน… ไม่มีความหมาย… อีกต่อไปแล้ว… สำหรับผม… ผม… อยากจะ… สร้าง… สัญญา… ใหม่… ที่… มาจาก… หัวใจ… ของเรา… ทั้งสองคน…” “สัญญา… ใหม่… เหรอคะ” แพรวาทวนคำ “ใช่ครับ” กวินท์ตอบ “สัญญา… ที่จะ… รัก… และ… ดูแล… คุณ… ตลอดไป… สัญญา… ที่จะ… ซื่อสัตย์… และ… มั่นคง… สัญญา… ที่จะ… สร้าง… ครอบครัว… ที่อบอุ่น… กับคุณ…” คำพูดของกวินท์ทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจของเขา “ฉัน… ขอ… คิดดูก่อนนะคะ” แพรวาตอบ “ฉัน… ต้องการ… เวลา… นิดหน่อย…” “ได้ครับ” กวินท์ตอบ “ผม… จะรอ… คุณ… เสมอ…” เขาบีบมือของเธออีกครั้ง “ขอบคุณนะ… แพรวา… ที่… รับฟัง… ผม…” แพรวาพยักหน้า เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังก้าวไปสู่จุดเปลี่ยนครั้งสำคัญในชีวิต การตัดสินใจครั้งนี้ จะส่งผลต่ออนาคตของเธออย่างแน่นอน ทั้งสองคนนั่งอยู่ด้วยกันอีกสักพัก ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหวังและความไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ คือ สายสัมพันธ์ที่เคยเป็นเพียงสัญญา ได้เริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความรักที่กำลังผลิบานท่ามกลางซากปรักหักพังของอดีต