“ผม… รู้ว่า… คุณ… ก็… มีความรู้สึกดีๆ… ให้ผม… เหมือนกัน…” กวินท์กล่าวต่อ เสียงของเขาอ่อนลง แต่หนักแน่นไปด้วยความหวัง “ผม… อยากให้คุณ… ให้โอกาสผม… นะครับ… ให้โอกาส… กวินท์… คนนี้… ได้ดูแล… และ… รัก… คุณ… อย่างแท้จริง…” แพรวาเงียบไป เธอมองใบหน้าของกวินท์ที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ดวงตาของเขาฉายแววที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แววตาของเจ้านายที่เย่อหยิ่ง หรือทายาทผู้มั่งคั่ง แต่เป็นแววตาของผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริง “กวินท์…” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “ฉัน… ไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรมากก็ได้ครับ” กวินท์พูด “แค่… บอกผมว่า… คุณ… พร้อมที่จะ… ลอง… ดูแลหัวใจ… ของผม… หรือเปล่า…” แพรวาหลับตาลง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ ภาพของวันแรกที่เธอต้องเซ็นสัญญาเป็น “ทาส” เพื่อเงินรักษาแม่ลอยเข้ามาในหัว ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกกดขี่ ความน้อยใจที่ต้องทำตามคำสั่งทุกอย่าง แต่เมื่อนึกถึงกวินท์ในวันนี้ ภาพเหล่านั้นก็เลือนรางลงไป เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา ความเจ็บปวดที่เขาต้องแบกรับมาตลอดชีวิต ความพยายามที่จะแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง เธอเองก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอเช่นกัน ความรู้สึกที่มากกว่าความสงสาร หรือความผูกพันจากการเป็น “ทาส” มันคือความห่วงใย ความรู้สึกดีๆ ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นได้กับผู้ชายที่เคยเย็นชาอย่างเขา “ฉัน… ไม่รู้ว่า… ความรู้สึกของฉัน… มันคืออะไรกันแน่…” แพรวาพูดอย่างซื่อสัตย์ “ตอนแรก… ฉัน… แค่อยากได้เงิน… เพื่อรักษาแม่… แต่… พอได้มาอยู่ที่นี่… ได้รู้จักคุณ… ได้เห็น… การเปลี่ยนแปลงของคุณ… มัน… ทำให้ฉัน… สับสน…” “แต่… ถ้าถามว่า… ฉัน… อยากจะ… ลอง… ให้โอกาสคุณ… ไหม…” แพรวาเงยหน้าขึ้น มองสบตาเขา “ฉัน… ก็… อยากจะลอง…” ใบหน้าของกวินท์ฉายแววดีใจจนแทบเก็บไม่อยู่ เขาจับมือของแพรวาไว้แน่น “จริงเหรอครับ… แพรวา…” “ค่ะ…” แพรวายิ้มบางๆ “แต่… ฉัน… อยากให้คุณ… เข้าใจ… ว่า… ทุกอย่าง… มัน… ต้องใช้เวลา… นะคะ… ฉัน… ยัง… ไม่มั่นใจ… ในความรู้สึกของตัวเอง… และ… คุณ… ก็… ต้องพิสูจน์… ให้ฉัน… เห็น… ด้วย…” “ผม… จะพิสูจน์… ครับ” กวินท์กล่าวหนักแน่น “ผม… จะพิสูจน์… ให้คุณ… เห็น… ว่า… ผม… เปลี่ยนไปแล้ว… และ… รัก… คุณ… จริงๆ…” บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ ในรถที่เคลื่อนไปตามท้องถนนที่เริ่มว่างลง บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ความตึงเครียดที่เคยมีในตอนแรก ค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหวังและความเข้าใจ เมื่อรถจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังงาม กวินท์ลงจากรถมาเปิดประตูให้แพรวา ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินเข้าบ้าน เสียงเรียกชื่อกวินท์ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณกวินท์!” ทั้งคู่หันไปมอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีแดงเพลิง กำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา ใบหน้าของเธอสวยคม แต่แววตาดูมุ่งร้าย “คุณ… มาทำอะไร… ที่นี่…” กวินท์ถามเสียงเย็นชา “ฉัน… มาหาคุณ… ค่ะ” หญิงสาวตอบยิ้มๆ “ฉัน… คือ… พิมพ์ฉัตร… คู่หมั้นของคุณ… ไงคะ…” แพรวาหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน