ความเจ็บปวดราวกับมีใครเอามีดกรีดลงกลางใจ กวินท์ยืนนิ่งอึ้งอยู่หน้าคฤหาสน์ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด เขาไม่เข้าใจว่าพิมพ์ฉัตรมาทำอะไรที่นี่ และทำไมเธอถึงพูดจาใส่ร้ายเขาแบบนั้น “คุณ… ทำ… บ้า… อะไร… ของคุณ…” กวินท์พูดเสียงลอดไรฟัน เขาหันไปมองพิมพ์ฉัตรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “เธอ… จงใจ… ทำลาย… ทุกอย่าง… ใช่ไหม…” “ก็… คุณ… ปล่อย… ฉัน… ไป… นี่คะ…” พิมพ์ฉัตรยิ้มเยาะ “ฉัน… ก็… ต้อง… หา… ทาง… ของ… ฉัน… บ้าง…” “หา… ทาง… ของ… เธอ… งั้นเหรอ…” กวินท์หัวเราะอย่างขมขื่น “เธอ… ทำ… เพียง… แค่… ทำลาย… ความสุข… ของ… คนอื่น… เท่านั้น… แหละ…” “ฉัน… ไม่… ได้… ทำลาย… ใคร… นะคะ…” พิมพ์ฉัตรกล่าว “ฉัน… แค่… พูด… ความจริง… คุณ… กำลัง… จะ… แต่งงาน… กับ… ผู้หญิง… ที่… เหมาะสม… กับ… คุณ… มากกว่า… ฉัน… แล้ว… นี่คะ…” “เธอ… เข้าใจ… ผิด… ไป… หมด…” กวินท์พูด “เรื่อง… ที่เธอ… ได้ยิน… มัน… ไม่… จริง… เลย… สัก… นิด…” “จริง… หรือ… คะ…” พิมพ์ฉัตรเลิกคิ้ว “แล้ว… ทำไม… คุณ… ถึง… มอง… ผู้หญิง… คนนั้น… ด้วย… สายตา… แบบนั้น…” กวินท์หันไปมองประตูบ้านที่ปิดสนิท เขาเห็นภาพใบหน้าซีดเผือดของแพรวาตอนที่ได้ยินคำพูดของพิมพ์ฉัตร เขารู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส “ฉัน… จะ… ไป… คุย… กับ… เธอ…” กวินท์กล่าว “จะ… ไป… แล้ว… เหรอคะ…” พิมพ์ฉัตรเอ่ย “ลืม… ฉัน… ไป… แล้ว… จริงๆ… เหรอคะ…” “เธอ… ไม่เคย… อยู่… ใน… หัวใจ… ฉัน… อีก… ต่อไป… แล้ว…” กวินท์ตอบเสียงเย็นชา ก่อนจะรีบเดินเข้าไปในบ้าน เมื่อกวินท์เปิดประตูเข้าไป เขาก็เห็นแพรวากำลังนั่งอยู่ที่โซฟา ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ “แพรวา…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณ… หลอก… ฉัน… เหรอคะ…” “ไม่… ครับ…” กวินท์รีบเดินเข้าไปหา “ฉัน… ไม่เคย… หลอก… เธอ…” “แล้ว… ทำไม… คุณ… ถึง… บอก… นักข่าว… ว่า… คุณ… กำลัง… จะ… แต่งงาน…!” แพรวาถามเสียงสั่น “ฉัน… ไม่เคย… พูด… อย่างนั้น…” กวินท์อธิบาย “เธอ… เข้าใจ… ผิด… ไป… เอง…” “แต่… ฉัน… ได้ยิน… กับ… หู… นะคะ…” แพรวาพูด “นั่น… มัน… เป็น… เพราะ… เธอ… มี… คน… ที่… จะ… แต่งงาน… ด้วย… เขา… ชื่อ… ธนพล… ใช่ไหม…” กวินท์ถาม “ฉัน… เคย… ได้ยิน… เธอ… พูด… ถึง… เขา… กับ… แม่… ของเธอ…” แพรวาอึ้งไป เธอจำได้ว่าเคยพูดถึงธนพลจริงๆ แต่เขาเป็นแค่เพื่อนที่เธอสนิทด้วยเท่านั้น “ฉัน… แค่… พูด… ถึง… เขา… ใน… ฐานะ… เพื่อน…” แพรวาอธิบาย “แล้ว… ทำไม… เธอ… ถึง… เชื่อ… คำพูด… ของ… พิมพ์ฉัตร… ที่… เธอ… ไม่เคย… รู้จัก… มา… ก่อน… เลย… ล่ะ…” กวินท์ถาม “ฉัน… ไม่รู้…” แพรวาสารภาพ “ฉัน… แค่… ตกใจ…” “ฉัน… รู้… ว่า… เธอ… เสียใจ…” กวินท์กล่าว “แต่… ขอ… ให้… เชื่อ… ฉัน… นะ… แพรวา…” เขาค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดวิดีโอข่าวที่พิมพ์ฉัตรอ้างถึง แล้วเปิดให้แพรวาดู “นี่… คือ… วิดีโอ… ที่… เธอ… พูด… ถึง…” กวินท์พูด “ลอง… ฟัง… ดู… ดีๆ…” แพรวารับโทรศัพท์มาดูอย่างไม่เต็มใจ เมื่อเปิดวิดีโอขึ้น เธอก็ได้ยินเสียงของกวินท์ที่กำลังให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับโครงการใหม่ของบริษัท เขาพูดถึงการขยายธุรกิจ และการร่วมมือกับพันธมิตรรายใหม่ แต่ไม่มีคำพูดใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับการแต่งงานเลยสักคำ “เห็นไหม…” กวินท์กล่าว “ฉัน… ไม่เคย… พูด… ถึง… เรื่อง… แต่งงาน…” แพรวาเงียบไป เธอค่อยๆ วางโทรศัพท์ลง มองกวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ฉัน… ขอโทษ… นะคะ… กวินท์…” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉัน… โง่… เอง… ที่… เชื่อ… คำพูด… ของ… คน… แปลกหน้า…” “ไม่เป็นไร… ครับ…” กวินท์จับมือของเธอไว้ “ฉัน… เข้าใจ…” “แล้ว… คุณ… จะ… ทำ… ยังไง… กับ… พิมพ์ฉัตร…” แพรวาถาม “ฉัน… จะ… จัดการ… เรื่อง… นั้น… เอง…” กวินท์ตอบ “เธอ… จะ… ไม่… มี… โอกาส… มา… ทำลาย… ความสุข… ของ… เรา… อีก… ต่อไป…” กวินท์ดึงแพรวาเข้ามาสวมกอด “แพรวา… ฉัน… ขอโทษ… ที่… ทำให้… เธอ… ต้อง… เสียใจ…” แพรวาซบหน้าลงกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่นคง “ฉัน… ก็… ขอโทษ… นะคะ… กวินท์…” “ไม่ต้อง… ขอโทษ… อะไร… ทั้งนั้น…” กวินท์กระซิบ “แค่… อยู่… กับ… ฉัน… ตรงนี้… นะ…” ทั้งสองคนกอดกันอยู่เนิ่นนาน ความเข้าใจและความผูกพันที่เคยมีก่อตัวขึ้น ถูกพิสูจน์ผ่านบททดสอบที่ไม่คาดฝัน และยิ่งแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม สัญญาหัวใจที่เคยถูกเปิดเผย ตอนนี้กำลังถูกพิสูจน์ด้วยความเชื่อใจและความมั่นคง