“แผนอะไรคะ” แพรวาเอ่ยถาม กวินท์หันกลับมามองเธอ แววตาฉายแววเคร่งขรึมกว่าเดิม “แผนที่… เราจะทำให้ทุกคนเชื่อว่าเธอคือภรรยาของผมจริงๆ” เขาเดินกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง หยิบปากกาขึ้นมาจรดลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง “เราจะสร้างเรื่องราวบางอย่างขึ้นมา… เรื่องราวที่จะทำให้ทุกคนยอมรับเธอ” แพรวาพยักหน้ารับฟัง แม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความซับซ้อนของแผนการที่กวินท์กำลังวาง “คุณหมายถึง… สร้างเรื่องราวของเราสองคนขึ้นมาใหม่เหรอคะ” “ประมาณนั้น” กวินท์ตอบ “เราจะทำให้มันสมจริงที่สุดเท่าที่จะทำได้… จนไม่มีใครสงสัย” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “และเพื่อให้ทุกอย่างแนบเนียน… ผมต้องการให้เธอ… แสดงให้ทุกคนเห็นว่าเธอ… รักผม” คำพูดนั้นทำให้แพรวาถึงกับสะดุ้ง “แสดงให้เห็นว่า… รักคุณ… นี่มัน… มันมากเกินไปหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามเสียงสั่น “ฉัน… ฉันทำไม่ได้จริงๆ” “ทำไมจะทำไม่ได้” กวินท์ถามกลับ ดวงตาของเขาสบประสานกับเธอ “มันก็แค่การแสดง… แพรวา” เขาเน้นคำว่า 'แสดง' อย่างชัดเจน “เธอแสดงเป็นภรรยาของผมได้… เธอก็แสดงว่ารักผมได้เหมือนกัน” “แต่นั่นมันต่างกันนะคะ” แพรวารู้สึกอึดอัด “การเป็นภรรยา… ฉันพอจะเข้าใจและรับได้… แต่นี่คือการ… หลอกลวง… ความรู้สึก” “ความรู้สึก” กวินท์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ความรู้สึกเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนนะแพรวา… มันเปลี่ยนแปลงได้เสมอ” เขายื่นมือมาแตะที่หลังมือของเธอเบาๆ “บางที… เธออาจจะค้นพบความรู้สึกบางอย่างที่แท้จริง… ในระหว่างที่เราแสดงละครเรื่องนี้ด้วยกันก็ได้” แพรวากลืนน้ำลายลงคอ เธอพยายามดึงมือกลับ แต่กวินท์ก็จับมือเธอไว้แน่น “ปล่อยฉันนะคะ” เธอเอ่ยเสียงแข็ง “ฉันไม่ชอบที่คุณทำแบบนี้” “ทำไม” กวินท์ถาม “เธอไม่ชอบ… หรือว่าเธอ… ‘เขิน’ ” เขาเลื่อนนิ้วโป้งลูบเบาๆ บนหลังมือของเธอ “แพรวา… จำข้อตกลงของเราได้ไหม… เธอเป็น ‘ทาส’ ของผม… หนึ่งปี… หมายความว่า… ชีวิตของเธอ… การตัดสินใจของเธอ… รวมถึง ‘ความรู้สึก’ บางอย่าง… ก็ตกเป็นของผมเช่นกัน” คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในหัวใจของแพรวา เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมจำนนต่อเงื่อนไขนี้ “ค่ะ… ฉันเข้าใจ” เธอตอบเสียงแผ่วเบา “ฉันจะทำตามที่คุณต้องการ… แต่… มีข้อแม้” “ว่ามา” กวินท์เอ่ย “คุณต้อง… สัญญาว่าจะไม่ทำร้ายจิตใจฉันมากกว่านี้” แพรวากล่าว “และ… ต้องพาแม่ของฉันไปรักษาที่โรงพยาบาลที่ดีที่สุด… อย่างที่คุณสัญญาไว้” กวินท์มองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ข้อตกลงเรื่องแม่ของเธอ… ผมจะไม่มีวันผิด” เขาเน้นย้ำ “ส่วนเรื่องจิตใจ… มันก็ขึ้นอยู่กับว่า… เธอจะทำให้ผม… พอใจ… มากแค่ไหน” คำตอบนั้นทำให้แพรวาใจหายวาบ เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของละครชีวิตที่เธอต้องแสดง ยิ่งไปกว่านั้น… เธอยังรู้สึกได้ถึงอันตรายที่ซ่อนเร้นอยู่ในสายตาของกวินท์ “เอาล่ะ” กวินท์พูดพลางดึงมือแพรวากลับ “เรื่องการแสดงความรัก… ผมมีไอเดีย” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “เราจะเริ่มกันตั้งแต่วันนี้… งานเลี้ยงวันเกิดแม่ผม… จะเป็นเวทีแรกของเรา” แพรวาพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในกับดักที่กวินท์วางไว้ แต่ก็ไม่มีทางที่จะถอยกลับได้แล้ว “คุณวินัย” กวินท์กดโทรศัพท์ “ช่วยเตรียมห้องจัดเลี้ยงเล็กๆ ในค่ำนี้ด้วย… ครับ… จะมีแขกพิเศษมาด้วย… เตรียมเครื่องดื่มและอาหารว่างให้พร้อม” เขาวางโทรศัพท์ลง “คืนนี้… จะมี ‘ความลับ’ ที่จะถูกเปิดเผย… แต่ไม่ใช่ความลับทั้งหมด… แค่บางส่วน… ที่จะทำให้ทุกคน… ร้อนรน” “แล้ว… ฉันต้องทำอะไรคะ” แพรวาถาม “เธอ… ก็แค่… เป็นตัวของเธอเอง… ในเวอร์ชันที่… ‘รักผม’ ” กวินท์ยิ้มมุมปาก “และ… เตรียมใจให้พร้อม… สำหรับคำถาม… ของคุณแม่ผม” แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก เธอพยักหน้าเบาๆ พยายามรวบรวมสติให้มากที่สุด การแสดงบทบาทภรรยาที่รักสามีสุดหัวใจ… มันคงจะยากกว่าที่เธอคิดไว้มากนัก