ค่ำคืนนั้น แพรวาแต่งกายด้วยชุดราตรีสีฟ้าอ่อนเรียบหรูที่กวินท์จัดหาให้ มันเป็นชุดที่ดูสง่างามและพอดีตัว ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยความกังวลอย่างลึกซึ้ง เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ มองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยสายตาที่ไม่คุ้นเคย “ดูดีมากเลยครับ คุณแพรวา” เสียงของวินัยดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณกวินท์คงภูมิใจในตัวคุณมาก” แพรวาหันไปยิ้มให้วินัย “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบ “แต่ฉันยังรู้สึกประหม่าอยู่ดี” “ไม่ต้องห่วงครับ” วินัยปลอบ “คุณกวินท์อยู่ข้างในแล้วครับ ท่านรอคุณอยู่” แพรวาถอนหายใจยาว พยักหน้ารับแล้วเดินตามวินัยไปยังห้องนั่งเล่นที่กั้นเป็นสัดส่วน กวินท์ยืนรอเธออยู่ตรงนั้น เขาสวมชุดสูทสีเข้มดูภูมิฐาน ดวงตาคมกริบของเขาสบกับเธอทันทีที่เธอเดินเข้ามา “พร้อมหรือยัง” กวินท์ถาม น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความคาดหวัง “ค่ะ” แพรวาตอบ “ดี” เขายื่นมือมาจับมือเธอไว้ “จำไว้นะ… เธอคือ… ภรรยาของผม… ที่ผมรักมาก” เขาเน้นคำว่า ‘รัก’ ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้แพรวาขนลุกซู่ “และคืนนี้… เธอจะต้องทำให้ทุกคนเชื่อแบบนั้น” แพรวารู้สึกถึงแรงบีบที่มือของกวินท์ เธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องนั้น มุ่งหน้าไปยังห้องจัดเลี้ยงที่ตกแต่งอย่างหรูหรา บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของผู้คนมากมาย แขกเหรื่อส่วนใหญ่เป็นผู้มีชื่อเสียงและนักธุรกิจระดับแถวหน้าของประเทศ ทุกสายตาจับจ้องมาที่กวินท์และแพรวาเมื่อพวกเขาปรากฏตัว “นั่น… ใครน่ะ” “ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” “สวยจัง… แต่ดูแปลกๆ” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบตัว แพรวารู้สึกได้ถึงความสนใจที่ทุกคนมีให้เธอ เธอพยายามยิ้มและพยักทักทายทุกคนเท่าที่จะทำได้ “ขอแนะนำให้รู้จัก…” กวินท์กล่าวเสียงดังฟังชัด ขณะที่เขาพยุงมือแพรวาเดินเข้าไปกลางงาน “นี่คือ… คุณแพรวา… ภรรยาของผมครับ” คำประกาศนั้นทำให้บรรยากาศในงานยิ่งเงียบสงัดลงไปอีก ผู้คนต่างพากันมองแพรวาด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ บางคนดูตกใจ บางคนดูประหลาดใจ และบางคนก็ดูเหมือนจะกำลังจับผิด “ภรรยาของคุณเหรอคะ กวินท์” เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นจากกลุ่มหญิงสาว แต่งตัวหรูหรา “ไม่เคยเห็นหน้าเลยนะคะ… มาจากไหนคะเนี่ย” แพรวาหันไปมองเจ้าของเสียง เป็นผู้หญิงรูปร่างผอมเพรียว สวมชุดราตรีสีแดงเพลิง ใบหน้าสวยเชิด ดวงตาเต็มไปด้วยแววเย่อหยิ่ง เธอคือพริมา หุ้นส่วนธุรกิจคนสำคัญของกวินท์ “แพรวา… เป็นคนพิเศษของผม” กวินท์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นเล็กน้อย “เธอคือคนที่ผมรัก และเลือกที่จะใช้ชีวิตด้วย” “รักเหรอคะ” พริมายิ้มเยาะ “แต่ดูเหมือน… เธอจะดู… ไม่คุ้นเคยกับที่นี่เลยนะคะ” “เธอเพิ่งจะเข้ามาอยู่ในครอบครัวของเรา” กวินท์แก้ต่าง “กำลังเรียนรู้… และปรับตัว” “อ๋อ… เข้าใจค่ะ” พริมาพูดพลางกวาดสายตามองแพรวาตั้งแต่หัวจรดเท้า “แสดงว่า… คุณกวินท์… เพิ่งจะ ‘เจอ’ เธอเข้ามาในชีวิตใช่ไหมคะ” คำพูดนั้นเสียดแทงใจแพรวา แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ “ฉัน… ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนค่ะ” เธอเอ่ยเสียงดังฟังชัด “และหวังว่า… จะได้รับการต้อนรับจากทุกท่าน” “ยินดีต้อนรับ… หรือ… ผู้บุกรุก” พริมาพึมพำเบาๆ แต่ก็ดังพอที่จะให้แพรวาได้ยิน กวินท์หันไปมองพริมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ “พริมา… ผมว่าพอแค่นี้” “ทำไมคะ” พริมาเลิกคิ้ว “ฉันแค่ทักทาย… ว่าที่… ‘ภรรยา’ ของคุณ… เอง” “พอได้แล้ว” กวินท์เสียงเข้ม “ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูด… ก็ขอตัวไปคุยกับแขกคนอื่น” พริมาหัวเราะในลำคอ “ก็ได้ค่ะ… ขอตัวก่อนนะคะ… ‘คุณแพรวา’ ” เธอกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แล้วเดินจากไป ทิ้งให้แพรวารู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจ “อย่าไปสนใจเธอเลย” กวินท์กระซิบข้างหูแพรวา “เธอเป็นแบบนี้เสมอ… หวงสมบัติ” “สมบัติ… หมายถึง… คุณเหรอคะ” แพรวาแกล้งถาม กวินท์หันมายิ้มให้เธอ “อาจจะใช่… และอาจจะ… มากกว่านั้น” เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ “ตอนนี้… แสดงให้ทุกคนเห็นว่า… เธอรักผม… แค่ไหน” แพรวารู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า เธอพยักหน้าเบาๆ พยายามทำตามคำสั่งของกวินท์ เธอค่อยๆ โอบแขนรอบเอวของเขา แล้วเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่พยายามสื่อถึงความรัก “ดูเหมือน… คุณจะแสดงได้ดีนะ” กวินท์กล่าวชม “เกือบจะเชื่อแล้วว่า… เธอรักผมจริงๆ” “ฉัน… ไม่ได้แสดงสักหน่อย” แพรวาเอ่ยเสียงเบา “ฉัน… แค่… ทำตามที่คุณสั่ง” “จริงเหรอ” กวินท์เลิกคิ้ว “งั้น… ลองทำให้มัน… สมจริงกว่านี้หน่อยสิ” ก่อนที่แพรวาจะได้เอ่ยตอบอะไร กวินท์ก็โน้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว จูบนั้นลึกซึ้งและเร่าร้อน แพรวารู้สึกตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอสัมผัสได้ถึงสายตาของแขกเหรื่อรอบข้างที่มองมาที่เธออย่างคาดไม่ถึง เมื่อกวินท์ผละออก แพรวาก็แทบจะยืนไม่อยู่ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ และหัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ “เห็นไหม” กวินท์ยิ้มมุมปาก “เธอทำได้… และมันก็… ดูสมจริงดี” แพรวาได้แต่ยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร ความรู้สึกสับสนถาโถมเข้ามา ทั้งความอาย ความตกใจ และ… ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้