หลังจากเหตุการณ์จูบอันน่าตกใจ แพรวาก็แทบจะหลบหน้ากวินท์ไปตลอดทั้งคืน เธอพยายามปลีกตัวออกห่างเท่าที่จะทำได้ แต่ก็มักจะถูกกวินท์ตามมาตื๊ออยู่เสมอ เขาดูเหมือนจะสนุกกับการทำให้เธอเขินอาย และดูเหมือนจะภูมิใจที่ได้แสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าทุกคน “เป็นไงบ้าง” กวินท์เดินเข้ามาหาแพรวาที่กำลังยืนมองดอกไม้ประดับอยู่ริมระเบียง “สนุกไหม… กับบทบาท ‘ภรรยา’ ของผม” แพรวาหันมามองเขา “คุณ… ทำเกินไปนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ฉัน… ไม่เคยคิดว่าคุณจะทำแบบนั้น” “ทำไม” กวินท์เลิกคิ้ว “เธอไม่ชอบเหรอ… หรือว่า… เธอชอบ” “ฉัน… ไม่รู้” แพรวาตอบอย่างสับสน “แต่มัน… เร็วเกินไป… และ… ไม่ใช่ความจริง” “ความจริง” กวินท์หัวเราะเบาๆ “ความจริงมันเป็นสิ่งที่ปรับเปลี่ยนได้นะแพรวา… และคืนนี้… ความจริงก็คือ… เธอคือภรรยาของผม” เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ “และ… เธอทำให้ทุกคนเชื่อแบบนั้นได้” “แต่… คุณแม่ของคุณ… ท่านยังไม่ได้เจอฉันเลย” แพรวาพูด “แล้ว… คุณบอกว่าจะบอกท่านเรื่องนี้… แล้ว… ท่านว่าอย่างไรบ้างคะ” กวินท์ถอนหายใจยาว “คุณแม่… อยากเจอเธอ” เขาตอบ “แต่… ก่อนนั้น… เราต้องไปคุยกับคุณตาของผมก่อน” “คุณตา… คุณหมายถึง… คุณท่านประเสริฐเหรอคะ” แพรวาถาม “ใช่” กวินท์พยักหน้า “ท่านเป็นคน… ค่อนข้าง… เข้มงวด… และ… มีอิทธิพลมากที่สุดในครอบครัว” “แล้ว… ทำไมเราต้องไปหาท่านก่อนคะ” แพรวาถามด้วยความสงสัย “เพราะ… ท่านคือคนที่จะ… อนุมัติ… การแต่งงานของผม… อย่างเป็นทางการ” กวินท์อธิบาย “และ… ถ้าท่านไม่เห็นด้วย… ทุกอย่าง… ก็จะจบลง… ที่นี่” แพรวารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นอีกครั้ง การต้องไปเผชิญหน้ากับคุณตาของกวินท์ ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในตระกูล ยิ่งทำให้เธอกลัวมากขึ้นไปอีก “คุณ… หวังว่าท่านจะ… ยอมรับฉันนะคะ” แพรวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ผมไม่รู้” กวินท์ตอบตรงๆ “แต่… ผมจะทำให้ดีที่สุด… เพื่อให้ท่านเห็นว่า… เธอ… เหมาะสมกับผม” “เหมาะ… เหมาะสม” แพรวากล่าวซ้ำคำนั้น “คุณคิดว่า… ฉัน… เหมาะสมกับคุณจริงๆ เหรอคะ” กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของแพรวา แววตาของเขาดูจริงจังกว่าทุกครั้ง “ในตอนนี้… เธอคือคนที่ผมเลือก… และผมจะทำให้มัน… เป็นความจริง… ให้ได้” “แล้ว… เรื่องความจริง… ที่เราจะบอกคุณแม่ของคุณ… ล่ะคะ” แพรวาถามย้ำ “เราจะบอกท่าน… หลังจากที่… เราได้รับ… การอนุมัติ… จากคุณตา” กวินท์ตอบ “มันเป็น… แผน… ที่เราต้องทำ… ทีละขั้นตอน… เพื่อให้แน่ใจว่า… จะไม่มีอะไร… ผิดพลาด” “แต่… ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ” แพรวากล่าว “การโกหก… กับคนในครอบครัว… มัน… มันไม่ถูกต้อง” “บางครั้ง… เพื่อสิ่งที่สำคัญกว่า… เราก็ต้องยอม… ทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง… ชั่วคราว” กวินท์พูด “เธอ… ต้องเชื่อใจผม… แพรวา” แพรวาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็สัมผัสได้ถึงความพยายามของกวินท์ ที่จะปกป้องเธอและรักษาข้อตกลงที่ให้ไว้กับแม่ของเธอ “ไปกันเถอะ” กวินท์กล่าว “คุณตาคงรอเราอยู่” แพรวาพยักหน้ารับ เธอเดินตามกวินท์ออกจากงานเลี้ยง โดยที่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความกังวลและคำถามมากมาย เธอไม่แน่ใจว่าบทบาท ‘ภรรยา’ ที่เธอต้องแสดงนี้ จะนำพาเธอไปสู่จุดใด และความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ละครฉากใหญ่นี้ จะถูกเปิดเผยในรูปแบบใดกันแน่