หัวใจของน้ำฝนเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เมื่อธีร์รัฐเอ่ยถามคำถามที่สะท้อนความจริงอันน่าตกใจที่สุดออกมา “ถ้าอย่างนั้น... ถ้าในนี้คือรูปแม่ของผม... และผู้หญิงที่อุ้มเด็กทารกคือคุณ... หมายความว่า... คุณคือ... ภรรยาที่พ่อของผมซ่อนไว้... หรือเปล่าครับ” คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในหูของเธอ ราวกับเสียงสะท้อนจากอดีตอันไกลโพ้น รอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้างแก้มของเธอ ซึ่งเธอไม่เคยใส่ใจมาก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ไขความลับที่ถูกปิดบังมานาน “ฉัน... ฉันไม่รู้” น้ำฝนตอบเสียงสั่นเครือ “ฉันจำอะไรไม่ได้เลย... ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม... ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่... และทำไม... ฉันถึงจำเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้” ชายชราผู้รู้ความลับมากมาย มองภาพถ่ายในอัญมณีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ “นายท่านของข้า... เขาทำทุกอย่าง... เพื่อปกป้องเจ้า... และลูกของเขา” เขาเอ่ย “เขา... ใช้พลังบางอย่าง... เพื่อลบความทรงจำของเจ้า... เพื่อให้เจ้าปลอดภัย” “ลบความทรงจำ?” ธีร์รัฐอุทาน “พ่อผม... ทำแบบนั้นจริงๆ หรือครับ” “ใช่” ชายชราตอบ “เขา... ไม่ต้องการให้ใคร... รู้ความจริง... เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเจ้า... และลูก... เพื่อความปลอดภัยของทั้งสอง” น้ำฝนยกมือขึ้นกุมขมับ รู้สึกสับสนและเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยิน ความทรงจำที่เหมือนถูกตัดขาด มันคือสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกว่างเปล่ามาตลอด “แต่... ทำไม... พ่อของคุณถึงต้องทำแบบนั้น” น้ำฝนถามธีร์รัฐ “ทำไมถึงต้องซ่อนฉันและลูกไว้” ธีร์รัฐมองอัญมณีสีฟ้าในมือ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในภาพถ่ายที่ถูกฝังอยู่ข้างใน “ผมคิดว่า... มันคงมีเหตุผลที่สำคัญมากๆ” เขาตอบ “อาจจะเป็นเพราะ... อันตรายบางอย่าง... ที่พ่อผมมองเห็น... และเขาต้องการปกป้องพวกเรา” “แต่... ถ้าคุณพ่อของผม... คือคนที่คุณตาพูดถึง... และผมคือลูกของเขา... ทำไม... ทำไมผมถึงไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย” น้ำฝนถาม “นายท่านของข้า... เขา... ถูกบังคับ... ให้ต้องทำเช่นนั้น” ชายชรากล่าว “มีอำนาจบางอย่าง... ที่ทรงอิทธิพล... ที่พยายาม... จะแย่งชิง... สิ่งที่นายท่านของข้า... มี” “อำนาจที่ว่า... คืออะไรคะ” น้ำฝนถาม “มันคือ... ตระกูลคู่แข่ง... ของนายท่านของข้า” ชายชราตอบ “พวกเขา... ต้องการ... ทุกสิ่งที่... นายท่านของข้า... สร้างขึ้นมา... รวมถึง... ความรัก... และครอบครัวของเขา” ธีร์รัฐกำหมัดแน่น “แสดงว่า... เรื่องทั้งหมดนี้... คือการต่อสู้... เพื่อปกป้อง... ครอบครัว” “ใช่” ชายชราพยักหน้า “นายท่านของข้า... เขา... สู้... เพื่อปกป้อง... เจ้า... และแม่ของเจ้า... ด้วยชีวิต” น้ำฝนหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอรู้สึกได้ถึงกระแสความจริงที่กำลังไหลบ่าเข้ามา “แล้ว... รูปในอัญมณี... มันคืออะไรคะ” น้ำฝนถาม “ทำไมถึงต้องเป็นรูปฉันกับเด็กทารก” “นายท่านของข้า... เขา... เก็บรูปนั้นไว้... เป็นตัวแทน... ของความหวัง... และอนาคต” ชายชราอธิบาย “เขา... หวังว่า... วันหนึ่ง... เจ้า... จะได้พบ... กับลูก... ของเจ้า... และ... จำทุกอย่างได้” “แล้ว... หีบเหล็กใบนี้... ล่ะคะ” น้ำฝนชี้ไปที่หีบ “มีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน” “ในหีบใบนั้น... มีทุกอย่าง... ที่จะพิสูจน์... ตัวตนของเจ้า... และ... ความถูกต้อง... ของเรื่องราวทั้งหมด” ชายชราตอบ “มี... เอกสาร... หลักฐาน... และ... สิ่งที่... นายท่านของข้า... ฝากไว้... ให้แก่... ลูกของเขา” ธีร์รัฐมองไปที่หีบเหล็กอีกครั้ง เขารู้สึกได้ถึงความสำคัญของมัน “คุณตา... คุณพอจะช่วยเราเปิดหีบได้ไหมครับ” ธีร์รัฐถาม ชายชราพยักหน้า “ข้า... จะลองดู” เขาเดินไปยืนข้างหีบเหล็ก และวางมือลงบนพื้นผิวของหีบอีกครั้ง เขาหลับตาลง และเหมือนกำลังรวบรวมสมาธิ “รหัส... มันคือ... ความรัก... ที่นายท่านของข้า... มี... ให้แก่... ผู้หญิงที่เขารัก... และ... ลูกของเขา” ชายชรากล่าว “มันคือ... คำมั่นสัญญา... ที่ไม่มีวันจางหาย” ทันใดนั้นเอง เสียงกลไกบางอย่างก็ดังขึ้นจากภายในหีบเหล็ก คลิก! ฝาหีบเหล็กค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน ทั้งน้ำฝนและธีร์รัฐก้มลงมองสิ่งที่อยู่ภายในหีบด้วยความตื่นเต้น ข้างในหีบนั้น เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญต่างๆ ที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ มีทั้งเอกสารเกี่ยวกับบริษัทเวิลด์ไดมอนด์ สมุดบันทึกที่ดูเก่าแก่ และรูปถ่ายเก่าๆ อีกหลายใบ “นี่มัน... เอกสารทั้งหมด... ที่พ่อผม... รวบรวมมา” ธีร์รัฐกล่าวด้วยความประหลาดใจ “และ... นี่ก็คือ... สมุดบันทึก... ของคุณแม่... ของฉัน” น้ำฝนหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมาดู หน้าปกเป็นลายเซ็นของมารดาของเธอ “ทั้งหมดนี้... คือสิ่งที่นายท่านของข้า... ตั้งใจ... จะให้พวกเจ้า... ค้นพบ” ชายชรากล่าว “เพื่อ... พิสูจน์... ความจริง... และ... ทวงคืน... สิ่งที่... ถูกพรากไป” ธีร์รัฐหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นเอกสารการโอนหุ้นบริษัทเวิลด์ไดมอนด์ ที่ระบุชื่อผู้รับโอนเป็นชื่อของมารดาของเขา “นี่มัน... คือหลักฐาน... ว่าแม่ของผม... คือผู้ถือหุ้นใหญ่... ของบริษัทเวิลด์ไดมอนด์” ธีร์รัฐกล่าว “ที่ผ่านมา... ทุกอย่าง... คือการหลอกลวง” “ใช่” ชายชราตอบ “ตระกูลคู่แข่ง... พวกเขา... ปลอมแปลง... เอกสาร... และ... พยายาม... ที่จะยึด... ทรัพย์สมบัติ... ของนายท่านของข้า... และ... แม่ของเจ้า” น้ำฝนหยิบรูปถ่ายเก่ารูปหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข เขาคือพ่อของธีร์รัฐ “แล้ว... ทำไม... พ่อของคุณ... ถึงต้องซ่อนฉันไว้” น้ำฝนถามธีร์รัฐอีกครั้ง “ถ้าเขาคือคนที่ปกป้องเราจริงๆ” “ผมคิดว่า...” ธีร์รัฐเริ่มพูด “เขาอาจจะ... รู้ว่า... ตระกูลคู่แข่ง... กำลังตามล่า... พวกเราอยู่” “และ... การที่เขา... ลบความทรงจำของผม... อาจจะเป็น... วิธีเดียว... ที่จะทำให้ผม... ปลอดภัย... จากพวกเขา” น้ำฝนกล่าวเสริม “ใช่” ชายชราพยักหน้า “นายท่านของข้า... เขา... ยอมเสียสละ... ทุกสิ่ง... เพื่อ... ปกป้อง... ครอบครัว” น้ำฝนกุมอัญมณีสีฟ้าในมือ ภาพถ่ายของเธอกับเด็กทารกน้อย ทำให้เธอรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอดีตที่เธอไม่เคยรับรู้ “แล้ว... เด็กทารกในรูป... คือใครคะ” น้ำฝนถาม “คือ... ลูกของฉัน... ใช่ไหมคะ” “ใช่” ชายชราตอบ “คือ... ลูกชาย... ของเจ้า... และ... นายท่านของข้า” ธีร์รัฐมองน้ำฝนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย “น้ำฝน... คุณคือ... แม่ของผม... และผม... คือลูกชายของคุณ” คำพูดนั้น ทำให้น้ำฝนแทบจะยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาจากอก “ฉัน... ฉันจำไม่ได้เลย...” น้ำฝนพึมพำ “ฉันจำอะไรไม่ได้เลย...” ธีร์รัฐก้มลงไปนั่งข้างๆ น้ำฝน และกอดเธอไว้แน่น “ไม่เป็นไรนะครับ” ธีร์รัฐปลอบ “ตอนนี้... คุณได้เจอความจริงแล้ว... และเราจะอยู่เคียงข้างคุณ... เราจะช่วยให้คุณ... จำทุกอย่างได้” ชายชราเดินเข้าไปใกล้ ทั้งสามคนยืนอยู่ท่ามกลางอัญมณีที่ส่องประกาย และเอกสารแห่งความจริงที่ถูกเปิดเผย “ความจริง... ได้ถูกเปิดเผยแล้ว” ชายชรากล่าว “และ... การเดินทาง... ของพวกเจ้า... ก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น”