แสงไฟฉายยังคงสาดส่องไปทั่วห้องโถงใต้ดิน กองอัญมณีหลากสีสันยังคงเปล่งประกายระยิบระยับ แต่สำหรับธีร์รัฐและน้ำฝน ณ ขณะนี้ ความงามของมันกลับจืดจางลงไป เมื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจที่เพิ่งถูกเปิดเผย บทสนทนาที่หนักอึ้งระหว่างแม่ลูกที่เพิ่งค้นพบกัน ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของธีร์รัฐ “คุณ... คุณหมายความว่า... ผม... ผมคือลูกของท่านประธาน... และ... คุณ?” ธีร์รัฐถามเสียงตะกุกตะกัก “ใช่ค่ะ คุณธีร์รัฐ... คุณคือลูกของฉัน... และท่านประธานอมร... ฉันคือแม่ของคุณ” น้ำฝนตอบ เสียงของเธอแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หลังจากเหตุการณ์ในห้องโถงใต้ดิน น้ำฝนและธีร์รัฐใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักพักใหญ่ เพื่อทำความเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น แม้ว่าความสับสนและความเจ็บปวดจะยังคงอยู่ แต่ก็มีประกายบางอย่างของความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของธีร์รัฐ “ผม... ผมคงต้องขอตัวกลับไปตั้งหลักก่อนครับ” ธีร์รัฐกล่าว ในที่สุด “เรื่องทั้งหมดนี้... มัน... มันมากเกินกว่าที่ผมจะรับได้ในคราวเดียว” น้ำฝนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ฉันเข้าใจค่ะ... คุณธีร์รัฐ... คุณต้องการเวลา... เพื่อประมวลผลทุกอย่าง... แต่... ถ้าคุณอยากจะคุย... หรืออยากจะถามอะไร... ฉัน... ฉันพร้อมเสมอค่ะ” ธีร์รัฐมองน้ำฝนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความสงสัย ความโกรธ ความเสียใจ และความเห็นใจ “ผม... ผมจะติดต่อคุณอีกครั้งนะครับ” เขากล่าว “ตอนนี้... ผม... ผมต้องไปคุยกับคุณน้าบุษบาก่อน” ธีร์รัฐตัดสินใจทันทีว่าเขาต้องไปพบคุณน้าบุษบา เขาเชื่อว่าคุณน้าบุษบาทรงไว้ซึ่งความลับอีกมากมายเกี่ยวกับอดีตของเขา และตระกูลอมร เขาขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนกันไปมา เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกปกปิดมานาน และต้องทำความเข้าใจถึงบทบาทของคุณน้าบุษบาในเรื่องราวทั้งหมดนี้ เมื่อธีร์รัฐมาถึงคฤหาสน์ของเขา คุณน้าบุษบากำลังนั่งจิบชาอยู่ริมระเบียง ท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในโลก “มาแล้วเหรอจ๊ะ ธีร์” คุณน้าบุษบากล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “ไปไหนมาทั้งวันเลย วันนี้ดูหน้าตาไม่ค่อยสดใสนะ” ธีร์รัฐทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามคุณน้าบุษบา ดวงตาของเขามองตรงไปที่คุณน้าบุษบาอย่างไม่ละสาย “คุณน้าครับ” ธีร์รัฐเริ่มพูด เสียงของเขาทุ้มต่ำและเคร่งขรึม “ผม... ผมมีเรื่องสำคัญมาก... ที่อยากจะถามคุณน้าครับ” คุณน้าบุษบาวางถ้วยชาลง เธอสังเกตเห็นความผิดปกติในน้ำเสียงและแววตาของหลานชาย “มีอะไรเหรอจ๊ะ ธีร์? ดูจริงจังเชียว” “คุณน้าครับ... คุณน้า... รู้เรื่อง... แม่ของผม... ใช่ไหมครับ?” ธีร์รัฐถาม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย รอยยิ้มของคุณน้าบุษบาจางลงไป เธอค่อยๆ นั่งตัวตรงขึ้น “หมายถึงเรื่องใครจ๊ะ ธีร์?” เธอถามอย่างระมัดระวัง “หมายถึง... แม่... แม่ที่แท้จริงของผมครับ” ธีร์รัฐกล่าว “แม่ที่... ไม่ใช่คุณนวลปราง... และ... ไม่ใช่คุณน้าบุษบา” คุณน้าบุษบาเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอแสดงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ดีว่าถึงเวลาที่ความลับจะต้องถูกเปิดเผยออกมาแล้ว “ธีร์... เรื่องบางเรื่อง... มันก็อาจจะ... ซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะรับไหว...” เธอเริ่มพูด “ผม... ผมไม่ใช่เด็กแล้วครับคุณน้า” ธีร์รัฐขัดขึ้น “ผม... เพิ่งจะรู้เรื่องราวทั้งหมด... ที่เหมืองเก่า... ผม... ผมเจอ... รูปถ่าย... และ... จดหมาย... ผม... รู้แล้วครับว่า... ใครคือแม่ของผม” คุณน้าบุษบาสูดลมหายใจลึก เธอหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมตัวเอง “ฉัน... ฉันรู้ว่าสักวัน... คุณจะต้องรู้...” เธอพูดเสียงเบา “ฉัน... ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้... มานานเหลือเกิน... มัน... มันหนักอึ้งเหลือเกิน...” “คุณน้ารู้มาตลอดใช่ไหมครับ?” ธีร์รัฐถาม “คุณน้ารู้ว่า... ใครคือแม่ของผม... คุณน้ารู้ว่า... ท่านประธานอมร... มีภรรยาอีกคน... ที่ท่านซ่อนไว้... ใช่ไหมครับ?” คุณน้าบุษบาพยักหน้าช้าๆ “ใช่จ้ะ ธีร์... คุณน้า... รู้ทุกอย่าง...” เธอตอบ “คุณน้า... เป็นคนเดียว... ที่ท่านประธานอมร... ไว้ใจ... ให้ดูแลเรื่องนี้...” “แล้ว... ทำไมคุณน้าถึงไม่เคยบอกผมเลยครับ?” ธีร์รัฐถาม เสียงของเขามีความตัดพ้อ “คุณน้า... ทำไปเพราะ... ความรัก... และ... ความหวังดี... จ้ะ ธีร์” คุณน้าบุษบาอธิบาย “ท่านประธาน... และ... แม่ของคุณ... เขา... เขาตัดสินใจ... ที่จะปกป้องคุณ... จากโลกภายนอก... จาก... อำนาจ... และ... อิทธิพล... ของคุณย่า... ของท่านประธาน...” “คุณย่า... ท่านเกลียดแม่ของผมมากใช่ไหมครับ?” ธีร์รัฐถาม “เกลียด... ก็คงไม่ถูกนักหรอกจ้ะ” คุณน้าบุษบาถอนหายใจ “แต่... ท่าน... ไม่เห็นด้วย... กับความสัมพันธ์ของท่านประธาน... กับแม่ของคุณ... ท่าน... ต้องการให้ท่านประธาน... แต่งงาน... กับผู้หญิง... ที่เหมาะสม... กับตระกูล... คุณนวลปราง... คือตัวเลือก... ที่ท่าน... ต้องการ...” “แล้ว... แม่ของผมล่ะครับ? ทำไมท่านถึงต้องไป?” ธีร์รัฐถาม “แม่ของคุณ... เธอ... เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยน... และ... เข้มแข็ง... ในเวลาเดียวกัน... แต่... เธอ... ไม่สามารถ... ต่อกร... กับอำนาจ... ของคุณย่า... ได้...” คุณน้าบุษบาเล่าต่อ “ท่านประธาน... เขา... ถูกบีบบังคับ... อย่างหนัก... จน... จนต้องยอม... แต่งงาน... กับคุณนวลปราง... ส่วนแม่ของคุณ... เธอ... ต้องยอม... จากไป... เพื่อความปลอดภัย... ของคุณ... และ... ของเธอเอง...” “แล้ว... คุณน้า... เป็นคนพาผมไปเลี้ยง... ใช่ไหมครับ?” “ใช่จ้ะ ธีร์” คุณน้าบุษบายืนยัน “คุณน้า... เป็นคนเดียว... ที่ท่านประธาน... ไว้ใจ... ให้ดูแลคุณ... ให้คุณ... เติบโตมา... อย่างปลอดภัย... โดยไม่มีใคร... รู้... ความจริง... เกี่ยวกับตัวคุณ...” ธีร์รัฐนั่งนิ่ง เขากำลังพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน มันเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อน และเจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้ทั้งหมดในทันที “แล้ว... รูปถ่าย... ในหีบเหล็ก... คือรูปของแม่ผม... กับผม... ตอนเด็กๆ... ใช่ไหมครับ?” เขาถามอีกครั้ง คุณน้าบุษบายิ้มบางๆ “ใช่จ้ะ... แม่ของคุณ... เขา... เขาแอบมาเยี่ยมคุณ... เป็นครั้งคราว... ในตอนที่คุณยังเด็ก... ท่าน... เก็บรูป... และ... ความทรงจำ... ของคุณ... ไว้... เพื่อไม่ให้... ลืม... และ... ท่าน... หวังว่า... สักวัน... คุณ... จะได้รู้... ความจริง...” “ท่านประธาน... ท่านรู้เรื่องนี้ทั้งหมด... ใช่ไหมครับ?” ธีร์รัฐถาม “รู้... จ้ะ... เขาทั้งสองคน... ร่วมกัน... ตัดสินใจ... เพื่อ... ปกป้องคุณ...” คุณน้าบุษบาตอบ “คุณน้า... เป็นเพียง... ผู้ที่ทำตาม... คำสั่ง... และ... ความประสงค์... ของทั้งสองคน...” “แล้ว... คุณนวลปราง... ท่านรู้เรื่องนี้ไหมครับ?” ธีร์รัฐถาม คุณน้าบุษบาลังเลเล็กน้อย “คุณนวลปราง... ท่าน... อาจจะ... รู้... บางส่วน... แต่... ไม่ทั้งหมด... หรอกจ้ะ... เรื่องนี้... เป็นความลับ... ที่... ซับซ้อน... มาก...” ธีร์รัฐก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขากำลังจะพังทลายลง “ผม... ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีครับคุณน้า” เขาพูดเสียงเบา “ผม... ผมเพิ่งจะเจอแม่... แล้ว... ผมก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้...” คุณน้าบุษบาเอื้อมมือมาลูบแขนธีร์รัฐเบาๆ “คุณน้า... เข้าใจ... จ้ะ ธีร์” เธอพูดปลอบโยน “มัน... เป็นเรื่อง... ที่ยาก... แต่... คุณ... เป็นคนเข้มแข็ง... คุณ... จะผ่านมันไปได้... แม่ของคุณ... เขา... รักคุณ... มาก... และ... ท่านประธาน... เขาก็... รักคุณ... เช่นกัน...” “ผม... ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปดีครับ?” ธีร์รัฐถาม “คุณ... ควรจะ... ใช้เวลา... ทำความเข้าใจ... กับความรู้สึกของตัวเอง... ก่อน... จ้ะ ธีร์” คุณน้าบุษบาทอบ “แล้ว... ค่อยๆ... เปิดใจ... รับฟัง... แม่ของคุณ... และ... ทำความเข้าใจ... ถึงเหตุผล... ที่พวกเขา... ต้องทำแบบนั้น...” “แล้ว... คุณน้า... จะอยู่ข้างผมไหมครับ?” ธีร์รัฐถาม คุณน้าบุษบายิ้มอย่างอ่อนโยน “แน่นอนจ้ะ ธีร์... คุณน้า... จะอยู่ข้างๆ คุณ... เสมอ... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น...” ธีร์รัฐเงยหน้ามองคุณน้าบุษบา ดวงตาของเขามีแววของความหวังเล็กๆ เขาตระหนักได้ว่า ถึงแม้ความจริงที่ถูกเปิดเผยจะน่าเจ็บปวด แต่เขาก็ยังมีคนที่รัก และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเขา “ขอบคุณครับคุณน้า” ธีร์รัฐกล่าว “ผม... ผมซาบซึ้งใจ... มากจริงๆ” คุณน้าบุษบาพยักหน้า เธอกอดหลานชายอย่างอ่อนโยน เป็นการกอดที่เต็มไปด้วยความรัก และความหวัง “ไปเถอะจ้ะ... ไปพักผ่อน... แล้ว... พรุ่งนี้... เราค่อยมาคุยกันใหม่...” ธีร์รัฐลุกขึ้นยืน เขาเดินออกจากระเบียงไป ทิ้งคุณน้าบุษบาไว้กับความคิดของเธอ แต่ในใจของธีร์รัฐนั้น มีความหวังเล็กๆ ก่อตัวขึ้น เขาได้รู้ความจริงเกี่ยวกับแม่ของเขาแล้ว และเขาก็มีคุณน้าบุษบา ที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาในทุกย่างก้าวต่อไป