หลังจากที่ธีร์รัฐได้พูดคุยกับคุณน้าบุษบาแล้ว เขาก็ตัดสินใจที่จะกลับไปหาแม่ของเขาอีกครั้ง เขาขับรถกลับไปยังบ้านหลังเล็กที่น้ำฝนอาศัยอยู่ หัวใจของเขายังคงเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์ที่เพิ่งถูกค้นพบนี้ เมื่อธีร์รัฐมาถึงบ้านหลังเล็ก เขาก็เห็นน้ำฝนกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ที่สวนหน้าบ้าน ท่าทางของเธอดูสงบ แต่ดวงตาของเธอยังคงฉายแววของความเหนื่อยล้า “คุณมาแล้วเหรอคะ คุณธีร์รัฐ” น้ำฝนกล่าวทักทาย เมื่อเห็นรถของธีร์รัฐจอดอยู่ที่หน้าบ้าน ธีร์รัฐลงจากรถและเดินเข้าไปหาน้ำฝน “ครับคุณ... คุณแม่” ธีร์รัฐเรียกคำนั้นออกมาอย่างตะกุกตะกัก มันยังคงเป็นคำที่แปลกใหม่สำหรับเขา แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจ น้ำฝนชะงักไป เธอหันมามองธีร์รัฐด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ และความปลาบปลื้ม “คุณ... คุณเรียกฉันว่า... แม่?” เธอถามเสียงสั่น ธีร์รัฐพยักหน้า “ครับ... ผม... ผมอยากจะลองเรียกคุณแบบนั้น... ผม... ผมอยากจะทำความเข้าใจ... กับทุกอย่าง...” น้ำฝนยิ้ม น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ขอบคุณนะคะ... คุณธีร์รัฐ... ขอบคุณมาก...” ทั้งสองคนเดินเข้าไปในบ้าน และนั่งลงคุยกันอย่างเปิดอก ธีร์รัฐเล่าถึงบทสนทนากับคุณน้าบุษบา และความรู้สึกที่เขาเผชิญอยู่ “คุณน้าบุษบา... ท่าน... ท่านอธิบายหลายอย่างให้ผมฟังครับ” ธีร์รัฐกล่าว “ท่านบอกว่า... คุณกับท่านประธาน... ตัดสินใจ... ที่จะปกป้องผม... จาก... คุณย่า... และ... จากโลกภายนอก...” น้ำฝนพยักหน้า “ใช่ค่ะ... มันเป็นทางเลือกที่... ยากที่สุด... ในชีวิตของฉัน... แต่... ฉัน... ต้องทำ... เพื่อความปลอดภัยของคุณ...” “ผม... ผมเข้าใจครับ” ธีร์รัฐกล่าว “ผม... ผมแค่... เสียใจ... ที่... เราต้อง... ห่างกัน... ไปนานขนาดนี้...” “ฉันเอง... ก็เสียใจ... เหมือนกันค่ะ” น้ำฝนตอบ “ทุกวัน... ทุกเวลา... ฉัน... คิดถึงคุณ... ฉัน... อยากเห็นคุณ... เติบโต... แต่... ฉัน... ทำได้เพียง... เฝ้ามอง... จากที่ไกลๆ...” “แล้ว... ท่านประธาน... ท่าน... ท่านได้มาหาผมบ้างไหมครับ?” ธีร์รัฐถาม น้ำฝนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา “ท่าน... ท่านพยายาม... ค่ะ... ท่าน... แอบมาเยี่ยมคุณ... เป็นบางครั้ง... โดยเฉพาะ... ตอนที่คุณยังเด็ก... ท่าน... อยากให้คุณ... รู้สึก... ว่า... คุณ... ไม่ได้ถูกทอดทิ้ง... ท่าน... รักคุณ... มากนะคะ...” ธีร์รัฐหลับตาลง เขาพยายามจินตนาการถึงภาพของพ่อที่เขาไม่เคยรู้จัก ผู้ชายที่ต้องซ่อนความสัมพันธ์กับแม่ของเขาไว้ “ผม... ผมไม่เคยรู้เลยว่า... ผมมีพ่อ... ที่รักผมขนาดนี้...” ธีร์รัฐกล่าว “ผม... ผมคิดมาตลอดว่า... ผม... ไม่มีใคร...” “อย่าพูดแบบนั้นนะคะ” น้ำฝนจับมือธีร์รัฐไว้เบาๆ “คุณ... ไม่เคย... โดดเดี่ยว... คุณ... มีฉัน... และ... ท่านประธาน... ที่รักคุณ... เสมอ...” “แล้ว... ทำไม... ท่านประธาน... ถึงไม่เคย... บอกความจริง... กับผม... เลยครับ?” ธีร์รัฐถาม “ท่าน... ท่านเกรง... ว่า... คุณย่า... จะทำอันตราย... กับคุณ... ถ้าเรื่องนี้... ถูกเปิดเผย... ท่าน... จึง... เลือกที่จะ... ปกป้องคุณ... ด้วยการ... เก็บเป็นความลับ...” น้ำฝนอธิบาย “และ... ท่าน... ก็... ไม่สามารถ... จะ... ทิ้ง... ครอบครัว... ที่ท่าน... สร้างขึ้นมา... กับคุณนวลปราง... ได้... ในตอนนั้น...” ธีร์รัฐพยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจถึงสถานการณ์ที่ซับซ้อนของพ่อ “แล้ว... ตอนนี้... เราจะทำอย่างไรกันดีครับ?” ธีร์รัฐถาม น้ำฝนมองธีร์รัฐด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง “ฉัน... ฉันไม่รู้... เหมือนกันค่ะ... คุณธีร์รัฐ... แต่วันนี้... ฉัน... ดีใจมาก... ที่เรา... ได้กลับมาเจอกัน... ที่เรา... ได้พูดคุยกัน... อย่างเปิดอก...” “ผม... ผมก็ดีใจครับ” ธีร์รัฐกล่าว “ผม... ผมอยากจะ... เรียนรู้... เกี่ยวกับคุณ... เกี่ยวกับพ่อของผม... ผม... อยากจะ... สร้างความสัมพันธ์... กับคุณ... และ... กับ... ครอบครัว... ของผม...” น้ำฝนยิ้มอย่างอบอุ่น “ฉัน... ก็หวังแบบนั้นค่ะ... คุณธีร์รัฐ... เรา... เราจะค่อยๆ... ก้าวไปด้วยกัน... นะคะ...” ธีร์รัฐมองไปที่รูปถ่ายในหีบเหล็กอีกครั้ง รอยยิ้มของแม่ของเขาในรูปถ่ายนั้น ดูอ่อนโยน และมีความสุข เขารู้สึกได้ถึงความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับแม่ “ผม... ผมอยากจะ... รู้จัก... พ่อของผม... ให้มากกว่านี้ครับ” ธีร์รัฐกล่าว “ท่าน... ท่านยังมีชีวิตอยู่ไหมครับ?” น้ำฝนเงียบไปชั่วครู่ แววตาของเธอฉายแววของความเศร้า “ท่าน... ท่านเสียชีวิตไปแล้วค่ะ... คุณธีร์รัฐ...” เธอตอบเสียงเบา “เมื่อ... หลายปีที่แล้ว...” ธีร์รัฐนิ่งไป เขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จักพ่อของตัวเอง “ผม... ผมเสียใจครับ” ธีร์รัฐกล่าว “ผม... ผมไม่เคย... ได้รู้จักท่านเลย...” “ฉัน... รู้ค่ะ” น้ำฝนจับมือธีร์รัฐอีกครั้ง “แต่... ฉัน... เชื่อว่า... ท่าน... คงจะภูมิใจ... ในตัวคุณ... มาก... ถ้าท่าน... ได้เห็นคุณ... ในวันนี้...” ธีร์รัฐพยักหน้า เขาพยายามรวบรวมสติ “แล้ว... ตอนนี้... คุณย่า... ท่าน... ท่านรู้เรื่องนี้แล้วหรือยังครับ?” ธีร์รัฐถาม “ยังค่ะ” น้ำฝนตอบ “แต่... ฉัน... คิดว่า... ถึงเวลาแล้ว... ที่เรา... จะต้อง... เปิดเผย... ความจริง... ให้ท่าน... รับรู้...” ธีร์รัฐมองน้ำฝนด้วยความกังวล “คุณแม่... คุณแน่ใจเหรอครับ? คุณย่า... ท่าน... ท่านเป็นคน... ที่...” “ฉัน... รู้ค่ะ” น้ำฝนขัดขึ้น “แต่วันนี้... ฉัน... ไม่ได้อยู่คนเดียว... อีกต่อไปแล้ว... ฉัน... มีคุณ... ที่จะอยู่เคียงข้างฉัน...” ธีร์รัฐมองแม่ของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ เขาตัดสินใจแล้วว่า เขาจะอยู่เคียงข้างแม่ของเขา จะช่วยเธอเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น “ผม... ผมจะอยู่ข้างคุณแม่ครับ” ธีร์รัฐกล่าว “เรา... เราจะผ่านมันไปด้วยกัน...” น้ำฝนยิ้ม น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ครั้งนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข “ขอบคุณนะคะ... ลูกรัก...” เธอพูด ในที่สุด ความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เหมืองเก่าแห่งนี้ ก็ถูกเปิดเผยออกมา มันนำมาซึ่งความเจ็บปวด แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของความหวัง และการเริ่มต้นใหม่สำหรับธีร์รัฐ และน้ำฝน การเดินทางของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และพวกเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะตามมา ด้วยความรัก และความเข้าใจซึ่งกันและกัน