บรรยากาศในห้องทำงานของธีร์รัฐยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ธีร์รัฐและน้ำฝนกำลังพิจารณาเอกสารต่างๆ ที่ได้รวบรวมมา ซึ่งล้วนแต่บ่งชี้ไปในทิศทางเดียวกันว่ามีความไม่ชอบมาพากลบางอย่างเกิดขึ้นในอดีต “จากบันทึกของพ่อ... โครงการสำรวจแร่ในต่างประเทศนั้น ล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า” ธีร์รัฐพูดพลางไล้นิ้วไปตามตัวอักษรในเอกสาร “แต่ไม่มีการระบุถึงสาเหตุที่แท้จริง เพียงแต่บอกว่าเกิดจาก ‘ความขัดแย้งภายใน’ และ ‘การบริหารที่ผิดพลาด’” “ซึ่งมันขัดแย้งกับจดหมายที่พ่อของคุณเขียนขอโทษคุณจูลิโอ และบอกว่าจะชดใช้ให้” น้ำฝนเสริม “ถ้าเป็นแค่ความผิดพลาดในการบริหาร... พ่อของคุณก็คงไม่ต้องขอโทษ และไม่ต้องคิดถึงเรื่องการชดใช้” “ถูกต้อง” ธีร์รัฐพยักหน้า “นั่นหมายความว่า... พ่อของฉันรู้ถึงเบื้องหลังของความล้มเหลวครั้งนั้น และเขารู้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง” “และมารีน่า... ก็เพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทของพ่อคุณในช่วงเวลาเดียวกัน” น้ำฝนพูดต่อ “เป็นไปได้ไหมว่า... เธอคือผู้อยู่เบื้องหลังแผนการร้ายนี้” “หรืออาจจะเป็นคุณจูลิโอ” ธีร์รัฐเสนอ “แต่ถ้าเป็นคุณจูลิโอ... ทำไมพ่อของฉันถึงได้เขียนจดหมายขอโทษ และเสนอตัวจะชดใช้ให้” “นั่นคือสิ่งที่ยังเป็นปริศนาค่ะ” น้ำฝนถอนหายใจ “เหมือนเรากำลังต่อจิ๊กซอว์ แต่มีชิ้นส่วนสำคัญบางชิ้นที่หายไป” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธีร์รัฐก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความระแวง “ฮัลโหล” ธีร์รัฐรับสาย “ธีร์รัฐ… ฉันมารีน่า” เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือกดังมาจากปลายสาย “ฉันรอคุณอยู่ที่ท่าเรือเก่าแถวชานเมือง… ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด… มาเถอะ” ธีร์รัฐมองหน้าน้ำฝนด้วยความตกใจ “มารีน่า… เธอต้องการให้ผมไปเจอเธอ” “อยู่ที่ไหนคะ” น้ำฝนถาม “ท่าเรือเก่าแถวชานเมือง” ธีร์รัฐตอบ “อันตรายแน่ๆ ค่ะ” น้ำฝนพูดด้วยความเป็นห่วง “เราไม่ควรไปคนเดียว” “แต่ถ้าเราไม่ไป... เราอาจจะไม่ได้ความจริงอะไรเลย” ธีร์รัฐพูดอย่างหนักแน่น “ผมต้องไป” “ฉันจะไปด้วยค่ะ” น้ำฝนยืนกราน ธีร์รัฐลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้… แต่เราต้องระวังตัวให้มากที่สุด” ทั้งสองคนรีบออกจากห้องทำงานทันที และมุ่งหน้าไปยังท่าเรือเก่าตามที่มารีน่าบอก ทางเข้าท่าเรือดูรกร้างและเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง บรรยากาศรอบข้างดูเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นทะเลที่ซัดเข้าฝั่งเบาๆ เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในบริเวณท่าเรือ ก็พบว่ามารีน่ากำลังยืนรออยู่ริมสุดของท่าเรือ หันหลังให้พวกเขา มองออกไปยังทะเลกว้าง “มาช้ากว่าที่ฉันคิดนะคะ” มารีน่าหันกลับมา ใบหน้าของเธอสวยคม แต่แววตาฉายแววบางอย่างที่น่ากลัว “คุณต้องการอะไรจากผม” ธีร์รัฐถามอย่างตรงไปตรงมา มารีน่าหัวเราะเบาๆ “ฉันต้องการทวงสิ่งที่พ่อของฉันควรจะได้… และฉันต้องการแก้แค้นคนที่พรากมันไปจากเขา” “คุณหมายถึงใคร” “พ่อของคุณไงล่ะ” มารีน่าพูดเสียงเย็น “พ่อของคุณ… ขโมยทุกอย่างไปจากพ่อของฉัน… ทั้งธุรกิจ… และความรัก” “ความรัก…” ธีร์รัฐทวนคำ “คุณกำลังพูดถึงแม่ของผมใช่ไหม” มารีน่าพยักหน้า “ใช่… พ่อของฉันรักแม่ของคุณมาก… แต่พ่อของคุณ… ใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งท่านไป… และยังขโมยธุรกิจของพ่อฉันไปอีกด้วย” “นั่นไม่จริง!” ธีร์รัฐตะคอก “พ่อของผมกับแม่ของคุณ… ไม่เคยรักกัน” “นั่นเป็นสิ่งที่พ่อของคุณหลอกให้คุณเชื่อ!” มารีน่าตะโกนกลับ “พ่อของฉัน… คือคนที่แม่ของคุณรักจริงๆ… แต่เพราะพ่อของคุณ… ทำให้ทุกอย่างพังลง” “แล้วเรื่องโครงการที่ล้มเหลว… เงินที่หายไป… คุณมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยใช่ไหม” น้ำฝนถาม มารีน่าหรี่ตามองน้ำฝน “เป็นเรื่องของการทวงคืน… ที่พ่อของฉันควรจะได้… พ่อของคุณ… โกงพ่อของฉัน… และฉันก็แค่… เอามันกลับคืนมา” “คุณทำลายชีวิตของคนมากมายเพราะความแค้นของคุณ” ธีร์รัฐพูดเสียงเครียด “พวกเขา… สมควรได้รับมัน” มารีน่ากล่าวอย่างเลือดเย็น “แต่ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะทะเลาะกับคุณ… ฉันแค่อยากให้คุณรู้… ว่าคุณกำลังยืนอยู่บนกองเลือดและน้ำตาของพ่อฉัน” ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองคนก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากเงามืดด้านหลังมารีน่า พวกเขาถือปืนอยู่ในมือ “ตอนนี้… ได้เวลาที่คุณจะต้องชดใช้แล้วล่ะ ธีร์รัฐ” มารีน่าพูดพลางยิ้มเย็น “คุณจะต้องชดใช้ในสิ่งที่พ่อของคุณเคยทำไว้กับครอบครัวของฉัน” ธีร์รัฐและน้ำฝนยืนนิ่งไปชั่วขณะ พวกเขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ฉันเตือนคุณแล้วไง… ว่าอย่ามายุ่ง” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลังของธีร์รัฐและน้ำฝน ทั้งสองคนหันไปมองอย่างรวดเร็ว พบว่ามาดามลิลลี่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “คุณลิลลี่… มาทำไมครับ” ธีร์รัฐถาม “ฉันบอกแล้วไง… ว่าฉันจะไม่ปล่อยให้คุณทำอะไรบ้าๆ” มาดามลิลลี่พูด มารีน่าหันไปมองมาดามลิลลี่ด้วยความประหลาดใจ “คุณแม่… มาทำไมคะ” “ฉันมาเพื่อหยุดเธอไง มารีน่า” มาดามลิลลี่ตอบ “พอได้แล้ว… ความแค้นนี้มันไม่มีวันสิ้นสุด” “แต่… เขาทำร้ายเรา!” มารีน่าตะโกน “และเธอกำลังจะทำร้ายคนบริสุทธิ์อีกครั้ง” มาดามลิลลี่พูดเสียงหนักแน่น “ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด” สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ความขัดแย้งระหว่างมารีน่าและมาดามลิลลี่ ทำให้ธีร์รัฐและน้ำฝนตกอยู่ในอันตรายอย่างแท้จริง พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่เกิดจากอดีตอันซับซ้อน และการตัดสินใจของแต่ละคน กำลังจะนำพาไปสู่บทสรุปที่คาดไม่ถึง