“เพราะคุณ… ไม่เคยอยู่ตรงนั้น… ในเวลาที่ฉันต้องการคุณ” ศรีฟ้าตอบด้วยเสียงที่สั่นเครือ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความรู้สึกหลายอย่างผสมปนเป ทั้งความเสียใจ ความโกรธ และความรู้สึกผิด “ไม่… ไม่จริง!” ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างแรง “ฉัน… ฉันพยายามแล้ว… ฉันพยายามหาเธอ… แต่เธอ… เธอหายไป… หายไปอย่างไร้ร่องรอย! ใครกันที่ทำแบบนี้กับเธอ? ใครกันที่บังคับให้เธอหนีไปจากฉัน? บอกฉันมา!” “เรื่องมันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะเข้าใจค่ะ” ศรีฟ้าพยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงต้นตอของปัญหา “ตอนนี้… คุณควรจะกลับไป… แล้วก็… ปล่อยฉันกับลูก… ไปตามทางของเรา” “ปล่อยเธอไป?” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไป! ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหน… มาแย่งเธอไปจากฉัน… โดยเฉพาะ… แก!” เขาหันไปตวาดใส่ชายผู้ดูแลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต “ผมขอเตือนคุณนะครับ” ชายผู้ดูแลตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้น “ที่นี่… ไม่ใช่ที่สำหรับคุณ… คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาทำลายชีวิตของพวกเรา” “ทำลายชีวิต?” ชายหนุ่มแสยะยิ้ม “แกต่างหาก… ที่กำลังพยายามทำลายชีวิตของฉัน! แก… กำลังขโมย… ทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน! ฉันไม่มีวันยอม!” “คุณกำลังเข้าใจผิดครับ” ชายผู้ดูแลก้าวเข้ามาใกล้ “ผมไม่ได้กำลังขโมยอะไรไป… ผมแค่กำลัง… ดูแลสิ่งที่ควรจะเป็นของผม… มานานแล้ว” “สิ่งที่ควรจะเป็นของแก…?” ชายหนุ่มมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ “แกหมายความว่าไง?” “ผม… รักคุณศรีฟ้ามานานแล้วครับ” ชายผู้ดูแลกล่าว “และ… ผมก็รักลูก… ของพวกเรา… ด้วย” คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจของชายหนุ่ม เขามองศรีฟ้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน “นี่… นี่มันเรื่องจริงเหรอ ศรีฟ้า? เธอ… เธอรักเขา… จริงเหรอ?” ศรีฟ้าหลับตาลง เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอีกต่อไป ความจริงที่เธอพยายามปกปิดมานาน… มันกำลังจะถูกเปิดเผยอย่างสมบูรณ์… และผลที่จะตามมา… เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถรับมือกับมันได้หรือไม่ “ผม… จะไม่ยอมแพ้!” ชายหนุ่มตะโกนขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอันตราย “ฉันจะทวงทุกอย่าง… ที่เป็นของฉัน… คืนมา… ไม่ว่าใครหน้าไหน… จะต้องมาขวาง… ฉัน… จะไม่ยอม!” เขาหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดในอากาศ ศรีฟ้ารู้ดีว่า… การเผชิญหน้าครั้งนี้… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น… และสงครามระหว่างชายสองคน… เพื่อแย่งชิงหัวใจของเธอ… และอนาคตของลูก… กำลังจะเริ่มขึ้นอย่างแท้จริง… แล้วเธอ… จะเลือกใคร?