น้ำยังคงไหลบ่าเข้าท่วมพื้นที่ต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เสียงไซเรนจากรถกู้ภัยดังแว่วมาเป็นระยะๆ ที่ศูนย์พักพิงชั่วคราวภายในโรงเรียนประถมประจำอำเภอ บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวายแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ กัญยังคงทำหน้าที่ของเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย การช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมกลายเป็นภารกิจหลักของทุกคนในตอนนี้ "กัญจ๋า มาช่วยดูตรงนี้หน่อยสิ" เสียงของ คุณสมศักดิ์ เจ้าหน้าที่จากสำนักงานสาธารณสุข ร้องเรียก "มีชาวบ้านที่เพิ่งมาถึง เขาเป็นไข้สูง แล้วก็มีอาการท้องเสียด้วย" "ค่ะพี่ศักดิ์" กัญรีบเดินเข้าไปหาทันที เธอเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งซึมอยู่บนพื้น สายตาเหม่อลอย ใบหน้าซีดเซียว "เป็นอย่างไรบ้างคะคุณลุง" "ไม่ค่อยสบายเลยครับหนู" ชายคนนั้นตอบเสียงแหบพร่า "มาถึงเมื่อคืนนี้เอง โดนน้ำพัดเอาบ้านไปหมดเลย เสื้อผ้าก็เปียกปอน ตอนนี้รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ไปหมด" กัญรีบประเมินอาการเบื้องต้น "ดูเหมือนคุณลุงจะขาดน้ำและมีอาการไข้สูงนะคะ เดี๋ยวหนูจะไปหยิบยาแก้ปวดลดไข้กับเกลือแร่มาให้ แล้วคุณหมอที่นี่จะเข้ามาตรวจดูอาการอีกทีนะคะ" เธอรีบวิ่งไปหยิบยาและน้ำดื่มมาให้ชายคนนั้น พร้อมทั้งช่วยจัดหาผ้าห่มผืนหนามาให้ "คุณลุงทานยานี้ก่อนนะคะ แล้วดื่มน้ำเยอะๆ พักผ่อนมากๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นค่ะ" "ขอบคุณมากนะหนู" ชายคนนั้นกล่าวขอบคุณ พลางรับยาไปทาน "ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง นี่เป็นหน้าที่ของเราทุกคน" กัญตอบยิ้มๆ แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้า แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆ จากผู้ที่เธอช่วยเหลือ เธอก็มีกำลังใจขึ้นมา "แม่ครับ พ่อครับ" กัญเดินกลับไปหาพ่อแม่ที่กำลังช่วยจัดระเบียบสิ่งของที่ได้รับบริจาค "มีผู้ประสบภัยที่ต้องการความช่วยเหลือหลายคนเลยครับ หนูขอตัวไปช่วยก่อนนะครับ" "ไปเถอะลูก ทำหน้าที่ของลูกให้ดีที่สุดนะ" นายบุญยืนกล่าวสนับสนุน "พวกเราก็ช่วยตรงนี้ได้" "ดูแลตัวเองด้วยนะลูก" นางมาลีเตือนด้วยความเป็นห่วง กัญพยักหน้ารับ แล้วรีบกลับไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ เธอช่วยแจกจ่ายอาหาร รวบรวมเสื้อผ้า ส่งต่อไปยังผู้ที่ต้องการอย่างเร่งด่วน คอยรับฟังปัญหาของผู้คนที่เข้ามาขอความช่วยเหลือ และพยายามให้กำลังใจทุกคน "หนู...คือว่า...หนูอยากจะสอบถามเรื่อง..." เสียงเล็กๆ ดังขึ้น กัญหันไปมอง เป็นเด็กหญิงวัยประมาณสิบขวบ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา มีตุ๊กตาหมีเก่าๆ อยู่ในอ้อมแขน "มีอะไรจ๊ะ หนูชื่ออะไร" กัญทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เด็กหญิง "หนูชื่อมะลิค่ะ" เด็กหญิงตอบเสียงเบา "บ้านหนู...บ้านหนูอยู่ตรงนั้น...โดนน้ำท่วมไปแล้วค่ะ พ่อกับแม่...พ่อกับแม่ไปตามหากันอยู่ หนูไม่รู้จะทำยังไงดี" หัวใจของกัญบีบคั้นเมื่อได้ยินเรื่องราวของมะลิ เธอโอบกอดเด็กหญิงไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะมะลิ เดี๋ยวป้าจะช่วยตามหาพ่อแม่ให้ แล้วตอนนี้มะลิมาอยู่กับป้าก่อนนะ" กัญพาใบแจ้งความคนหายมาให้มะลิเขียน แม้ว่าเด็กหญิงจะยังเขียนหนังสือไม่คล่องนัก แต่กัญก็พยายามช่วยเธอเติมข้อมูลให้ครบถ้วน เธอนำข้อมูลดังกล่าวไปแจ้งให้กับเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบทันที "คุณลุงคะ คุณป้าคะ" กัญเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่สองคน "มีเด็กคนนี้ชื่อมะลิ มากับญาติๆ ของเขา แต่ตอนนี้เขาพลัดหลงกับพ่อแม่ ไม่ทราบว่าพอจะมีการแจ้งคนหายเข้ามาบ้างไหมคะ" "เดี๋ยวขอดูข้อมูลหน่อยนะ" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าว "มีเด็กผู้หญิงหายไปจากพื้นที่หมู่บ้าน... ใช่คนนี้หรือเปล่า" เขายื่นรูปถ่ายในโทรศัพท์ให้กัญดู "ใช่ค่ะ! ใช่เลย! หน้าเหมือนกันเลยค่ะ!" กัญอุทานด้วยความดีใจ "ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ" กัญรีบวิ่งกลับไปหามะลิ "มะลิจ๊ะ! พ่อกับแม่ของหนูถูกพบแล้วนะ! เดี๋ยวป้าจะพาไปหาแล้วนะ!" เมื่อเด็กหญิงได้ยินเช่นนั้น ดวงตาที่เคยเศร้าหมองก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที เธอโผเข้ากอดกัญแน่น "ขอบคุณค่ะป้า! ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!" การได้เห็นรอยยิ้มของมะลิ ทำให้กัญรู้สึกถึงความสุขเล็กๆ ท่ามกลางสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ เธอเชื่อมั่นเสมอว่า การทำความดี การช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใด ย่อมส่งผลดีตอบแทนกลับมาเสมอ ตลอดทั้งวัน กัญทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ เธอไม่เพียงแต่ช่วยงานในศูนย์พักพิงเท่านั้น แต่ยังอาสาลงพื้นที่ไปกับทีมกู้ภัยเพื่อสำรวจความเสียหายและช่วยเหลือผู้ที่ยังติดอยู่ในพื้นที่ที่น้ำท่วมสูงอีกด้วย ร่างกายของเธอเหน็ดเหนื่อยแทบจะทนไม่ไหว แต่จิตใจของเธอยังคงเข้มแข็ง "กัญจ๋า กลับมาได้แล้วนะลูก" เสียงของนางมาลีดังขึ้นเมื่อกัญกลับมาถึงที่พักชั่วคราว "เห็นลูกทำงานหามรุ่งหามค่ำแบบนี้ แม่เป็นห่วงนะ" "ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูไหว" กัญยิ้มให้มารดา "เห็นคนอื่นได้รับความเดือดร้อนแล้วเราก็ทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้นี่คะ" "แม่เข้าใจลูก" นายบุญยืนกล่าว "แต่ลูกก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ การช่วยเหลือผู้อื่นเป็นสิ่งที่ดี แต่สุขภาพของลูกก็สำคัญไม่แพ้กัน" "ใช่ค่ะพ่อ" กัญรับคำ "คืนนี้หนูจะพักผ่อนให้เต็มที่เลยค่ะ" แม้จะเหนื่อยอ่อน แต่กัญก็รู้สึกอิ่มเอมใจ การได้ช่วยเหลือผู้อื่นในยามวิกฤต ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตมีความหมายมากขึ้น เธอเชื่อว่าการกระทำเหล่านี้ จะเป็นเสมือนน้ำทิพย์ที่หล่อเลี้ยงจิตใจ และเป็นบุญบารมีที่จะคอยหนุนนำชีวิตให้พบเจอแต่สิ่งดีงามตลอดไป