หลายสัปดาห์ผ่านไป กิจกรรมที่นรีและปิ่นแก้วจัดขึ้นที่บ้านดินได้รับความสนใจจากเด็กๆ ในชุมชนเป็นอย่างดี พวกเธอได้จัดกิจกรรมหลากหลาย ทั้งการวาดภาพ ระบายสี การเล่านิทาน และการสอนทักษะต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือไอ้ไข่ เด็กชายที่เคยมีท่าทีห่างเหินและเศร้าหมอง บัดนี้กลับกลายเป็นเด็กที่ร่าเริง มีความมั่นใจ และกล้าแสดงออก เขาเข้าร่วมกิจกรรมทุกอย่างอย่างกระตือรือร้น และมักจะช่วยเหลือเพื่อนๆ อยู่เสมอ คุณย่าเองก็มีความสุขที่ได้เห็นหลานชายกลับมายิ้มได้อีกครั้ง เธอคอยให้กำลังใจและสนับสนุนกิจกรรมของนรีและปิ่นแก้วเสมอ "สองคนนี้เก่งจริงๆ เลยนะ" คุณย่าเอ่ยกับป้าสมร "สามารถดึงไอ้ไข่ออกจากโลกที่เขาเคยจมอยู่ได้" ป้าสมรเองก็รู้สึกดีใจที่สถานการณ์คลี่คลาย เธอได้ขอโทษนรีเป็นการส่วนตัวแล้ว และรู้สึกประทับใจในความอดทนและความใจดีของนรีเป็นอย่างมาก "จริงค่ะคุณย่า" ป้าสมรตอบ "คุณหนูเขาใจดีจริงๆ" วันหนึ่ง ในขณะที่นรีกำลังสอนเด็กๆ ทำกิจกรรมประดิษฐ์ของเล่นจากวัสดุเหลือใช้ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ไอ้ไข่กำลังถืออยู่ มันเป็นกระดาษเก่าๆ ที่มีรอยยับยู่ยี่ แต่สิ่งที่ทำให้เธอมองเห็นคือรูปวาดที่อยู่บนกระดาษแผ่นนั้น มันเป็นรูปภาพครอบครัวที่วาดอย่างหยาบๆ แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมาย ภาพนั้นมีพ่อ แม่ ลูก และบ้านหลังเล็กๆ ที่มีดอกไม้หน้าบ้าน แต่ที่น่าสังเกตคือ ในภาพนั้นไม่มีรอยยิ้มของแม่เลย ใบหน้าของเธอถูกระบายด้วยสีเทาหม่นๆ นรีเดินเข้าไปหาไอ้ไข่ด้วยความสงสัย "ไอ้ไข่... รูปนี้หนูวาดเองเหรอ" ไอ้ไข่พยักหน้า "ค่ะ" "ครอบครัวของหนูเหรอ" นรีถามต่อ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ดูตื่นตระหนก ไอ้ไข่พยักหน้าอีกครั้ง "ค่ะ" "แล้วทำไม... แม่ในรูปถึงดูเศร้าจังเลย" นรีถามอย่างนุ่มนวล ไอ้ไข่ก้มหน้าลง "เพราะแม่หนู... ไม่เคยมีความสุขเลยค่ะ" คำตอบของไอ้ไข่ทำให้หัวใจของนรีบีบรัด เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของเด็กชาย "หนูเคยเห็นแม่ยิ้มไหม" นรีถาม "ไม่เคยค่ะ" ไอ้ไข่ตอบ "ตั้งแต่หนูจำความได้ แม่ก็มีแต่ร้องไห้กับพูดน้อยลงเรื่อยๆ" นรีรู้ดีว่าแม่ของไอ้ไข่มีปัญหาเรื่องสุขภาพจิต และกำลังอยู่ในช่วงที่อ่อนแอ แต่เธอไม่คิดว่ามันจะรุนแรงถึงขนาดนี้ "แล้วพ่อของหนูอยู่ไหน" นรีถาม "พ่อหนู... ไม่อยู่แล้วค่ะ" ไอ้ไข่ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เขาจากไปนานแล้ว" เรื่องราวที่ไอ้ไข่เล่า ทำให้ปิ่นแก้วที่อยู่ใกล้ๆ รู้สึกตกใจ เธอเดินเข้ามาหาพร้อมกับนรี "แย่จังเลยนะ" ปิ่นแก้วกล่าว "เราไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" "ฉันเองก็เช่นกัน" นรีถอนหายใจ "ฉันคิดว่าปัญหาของแม่เขาคงไม่หนักหนาขนาดนี้" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีเสียงร้องไห้ดังมาจากในบ้าน "แม่อยู่ในบ้านค่ะ" ไอ้ไข่กล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล "หนูต้องไปหาแม่ก่อนนะคะ" นรีและปิ่นแก้วมองหน้ากัน พวกเธอตัดสินใจที่จะตามไอ้ไข่เข้าไปในบ้าน เมื่อเข้าไปในบ้าน พวกเธอพบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนพื้น เธอคือแม่ของไอ้ไข่ ใบหน้าของเธอซีดเผือดและดูอ่อนแรง นรีไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย เพราะเธอจะเก็บตัวอยู่ในบ้านตลอดเวลา "คุณคะ" นรีเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองนรี ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยน้ำตา "คุณ... คุณเป็นใคร" "ฉันชื่อนรีค่ะ เป็นเพื่อนของคุณย่าไอ้ไข่" นรีแนะนำตัว "ฉันเห็นไอ้ไข่กำลังกังวลเรื่องคุณ" "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงแผ่วเบา "แค่... บางทีมันก็รู้สึกหนักเหลือเกิน" "หนักเรื่องอะไรคะ" นรีถามอย่างอ่อนโยน "เรื่องทุกอย่างค่ะ" เธอตอบ "เรื่องสามีที่จากไป เรื่องเงินทองที่ขาดแคลน เรื่องลูกที่ต้องเลี้ยงดูคนเดียว... บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า ไม่มีแรงจะสู้ต่อไปแล้ว" คำพูดของเธอสะท้อนถึงความสิ้นหวังอย่างแท้จริง "คุณไม่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวนะคะ" นรีกล่าว "คุณมีไอ้ไข่ มีคุณย่า แล้วก็ยังมีพวกเรา" "แต่ฉัน... ฉันกลัวว่าฉันจะเป็นภาระ" เธอพูดต่อ "กลัวว่าฉันจะทำให้ลูกต้องลำบากไปมากกว่านี้" "คุณไม่ได้เป็นภาระเลยค่ะ" นรีพยายามปลอบ "ไอ้ไข่รักคุณมากนะ เขาเป็นห่วงคุณเสมอ" ไอ้ไข่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย "แม่ครับ... ผมรักแม่นะ" หญิงสาวมองหน้าลูกชาย น้ำตาไหลอาบแก้ม "ลูก... แม่ขอโทษนะ" "ไม่เป็นไรครับแม่" ไอ้ไข่กอดแม่แน่น นรีสังเกตเห็นอาการของแม่ไอ้ไข่ เธอรู้ว่านี่เป็นปัญหาที่ต้องได้รับการช่วยเหลืออย่างจริงจัง "คุณคะ" นรีกล่าว "ฉันอยากจะแนะนำให้คุณไปพบแพทย์เพื่อปรึกษาเรื่องอาการของคุณนะคะ" "ฉัน... ฉันไม่กล้าไปค่ะ" เธอตอบ "ฉันกลัว" "คุณไม่ต้องกลัวนะคะ" ปิ่นแก้วเสริม "เราจะไปด้วยกัน เราจะคอยเป็นกำลังใจให้คุณ" หลังจากนั้น นรีก็พยายามพูดคุยกับแม่ของไอ้ไข่ ให้เธอคลายความกังวล และค่อยๆ ชวนเธอออกมาจากบ้านดิน เพื่อไปพบกับเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในเมือง การเดินทางไปพบแพทย์ครั้งนี้ เป็นการก้าวข้ามกำแพงความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ การได้พูดคุยกับผู้เชี่ยวชาญ การได้รับคำแนะนำ และการรู้ว่ามีคนพร้อมจะช่วยเหลือ ทำให้เธอรู้สึกถึงแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ในขณะเดียวกัน ป้าสมรเองก็ได้ทราบเรื่องราวทั้งหมด เธอรู้สึกเสียใจที่ตนเองเคยเข้าใจผิดเกี่ยวกับนรีและครอบครัวของไอ้ไข่ เธอรู้สึกผิดที่เคยพูดจาไม่ดี และอยากจะขอโทษทุกคนอีกครั้ง "คุณหนูคะ" ป้าสมรเข้ามาหานรีหลังจากที่แม่ของไอ้ไข่ไปพบแพทย์แล้ว "ป้า... ป้าอยากจะขอโทษคุณหนูอีกครั้งนะคะ" "ไม่เป็นไรค่ะป้าสมร" นรีตอบ "ป้าสมรก็คงมีเหตุผลของป้าในตอนนั้น" "แต่ป้าก็รู้สึกผิดจริงๆ ค่ะ" ป้าสมรกล่าว "ป้าไม่เคยคิดว่าคุณหนูจะใจดีและเสียสละขนาดนี้" "นรีทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้องค่ะ" นรีกล่าว "แล้วก็... เข้าใจว่าบางทีคนเราก็มองข้ามความจริงบางอย่างไป" "ป้าจะไม่มีวันลืมน้ำใจของคุณหนูเลยค่ะ" ป้าสมรกล่าวด้วยความซาบซึ้ง เรื่องราวของแม่ไอ้ไข่ ทำให้ทุกคนตระหนักได้ว่า ภายใต้รอยยิ้มที่อาจจะดูเหมือนปกติของใครบางคน อาจจะมีความเจ็บปวดและความทุกข์ซ่อนเร้นอยู่ การแสดงความเข้าใจและการช่วยเหลือจึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง