หลังจากที่แม่ของไอ้ไข่ได้พบแพทย์และได้รับคำปรึกษา อาการของเธอก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ เธอเริ่มกลับมาพูดคุยกับไอ้ไข่และคุณย่ามากขึ้น แม้จะยังคงมีอาการเศร้าสร้อยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนเมื่อก่อน การได้รับการรักษาและการสนับสนุนจากคนรอบข้าง ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะต่อสู้กับโรคร้ายนี้ต่อไป นรีและปิ่นแก้วยังคงแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน และคอยช่วยเหลือเท่าที่พวกเธอจะทำได้ พวกเธอได้ประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้แม่ของไอ้ไข่ได้รับการดูแลอย่างต่อเนื่อง ทั้งในด้านการรักษา และการให้คำปรึกษาทางจิตใจ "คุณป้าคะ" นรีกล่าวกับแม่ของไอ้ไข่ในวันที่เธอมาเยี่ยม "คุณป้าไม่ต้องกังวลนะคะ เราจะคอยดูแลป้ากับไอ้ไข่อย่างเต็มที่ค่ะ" "ขอบคุณมากนะคะ คุณนรี" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า "ฉันไม่รู้จะขอบคุณพวกคุณยังไงดี" "ไม่ต้องคิดมากค่ะ" ปิ่นแก้วยิ้ม "พวกเราก็ดีใจที่เห็นคุณป้าดีขึ้น" ไอ้ไข่เองก็มีความสุขที่ได้เห็นแม่ของเขากลับมาสดใสขึ้น เขารู้สึกอบอุ่นใจที่ได้อยู่กับครอบครัวที่สมบูรณ์อีกครั้ง ความรู้สึกผิดและความกังวลที่เคยมีในใจ ได้จางหายไปจนเกือบหมดสิ้น ในขณะที่สถานการณ์ของครอบครัวไอ้ไข่กำลังจะคลี่คลาย ก็มีข่าวร้ายบางอย่างเข้ามาเยือน วันหนึ่ง ขณะที่นรีกำลังเตรียมตัวจะเดินทางกลับเมืองตามกำหนดเดิม ปิ่นแก้วก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง "แย่แล้วนรี!" ปิ่นแก้วอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจ "นั่น... นั่นคือเสียงของนายกเทศมนตรี!" "เกิดอะไรขึ้นเหรอ" นรีถามอย่างกังวล "เขาบอกว่า... ที่ดินบริเวณบ้านดินกำลังจะถูกเวนคืน" ปิ่นแก้วพูดเสียงสั่น "เพราะจะมีโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่เข้ามาในพื้นที่" ข่าวร้ายนี้สร้างความตกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคุณย่าและแม่ของไอ้ไข่ พวกเธอไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนหากต้องออกจากบ้านหลังนี้ "เวนคืน... หมายความว่ายังไงคะ" คุณย่าถามด้วยความไม่เข้าใจ "ก็คือ... รัฐบาลจะเอาที่ดินของเราไปสร้างโครงการน่ะค่ะคุณย่า" ปิ่นแก้วพยายามอธิบาย "แล้วเราก็ต้องย้ายออกไป" "แล้วพวกเราจะไปอยู่ที่ไหนกัน" แม่ของไอ้ไข่ถามด้วยความหวาดกลัว นรีเองก็รู้สึกหนักใจไม่น้อย เธอรู้ดีว่าการต่อสู้กับโครงการของรัฐบาลนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบาก และอาจจะต้องใช้เวลานาน "ใจเย็นๆ นะคะทุกคน" นรีพยายามปลอบ "เราจะหาทางออกร่วมกัน" เธอได้พยายามติดต่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโครงการดังกล่าว และพบว่าโครงการนี้มีผลกระทบต่อชุมชนเล็กๆ แห่งนี้เป็นวงกว้าง ไม่ใช่แค่บ้านดินของครอบครัวไอ้ไข่เท่านั้น "เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว" นรีกล่าวกับปิ่นแก้ว "เราไม่สามารถปล่อยให้คนในชุมชนต้องเดือดร้อนแบบนี้ได้" ปิ่นแก้วเห็นด้วย "เราจะรวมตัวกับชาวบ้านคนอื่นๆ เพื่อยื่นหนังสือคัดค้าน" การตัดสินใจครั้งนี้ นรีรู้ดีว่ามันอาจจะนำมาซึ่งความขัดแย้ง และอาจจะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมาย แต่เธอเชื่อว่าการร่วมมือกันและความเข้มแข็งของชุมชน จะสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงได้ ในระหว่างที่กำลังรวบรวมชาวบ้านเพื่อยื่นหนังสือคัดค้าน ก็มีข่าวลือบางอย่างแพร่สะพัดเกี่ยวกับโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ ที่แท้จริงแล้วมีเบื้องหลังที่ไม่โปร่งใส มีคนเห็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเข้ามาสำรวจพื้นที่ และได้พูดคุยกับชาวบ้านบางคน โดยเสนอเงินจำนวนหนึ่งเพื่อแลกกับการย้ายออกไปโดยเร็ว "พวกนั้นมาเสนอเงินให้ฉัน" ลุงสมพงษ์ ชาวบ้านในละแวกนั้นเล่าให้ฟัง "บอกว่าจะให้เงินเยอะเลย ถ้าฉันยอมย้ายออกไป" "แต่ฉันไม่ยอมหรอก" ลุงสมพงษ์กล่าว "บ้านหลังนี้เป็นสมบัติของฉัน" นรีและปิ่นแก้วเริ่มสงสัยในเจตนาที่แท้จริงของโครงการนี้ พวกเธอตัดสินใจที่จะหาข้อมูลเพิ่มเติมอย่างละเอียด "เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าโครงการนี้มีปัญหาจริงๆ" นรีกล่าว "เราจะได้มีหลักฐานไปยื่นคัดค้าน" ในช่วงเวลานั้นเอง ที่ป้าสมรได้นำข้อมูลบางอย่างมาให้นรีดู "คุณหนูคะ" ป้าสมรกล่าว "พอดีป้าไปเจอเอกสารเก่าๆ ที่บ้านของคุณตา" ป้าสมรเปิดแฟ้มเอกสารเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยกระดาษสีเหลืองอ่อน เอกสารเหล่านั้นเป็นบันทึกของตาของไอ้ไข่ ซึ่งเคยเป็นผู้ใหญ่บ้านในสมัยก่อน "คุณตาเคยเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อรักษาที่ดินของชุมชนไว้ค่ะ" ป้าสมรกล่าว "มีข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์" นรีและปิ่นแก้วช่วยกันอ่านเอกสารเหล่านั้น พวกเธอพบว่าในอดีต ที่ดินบริเวณนี้เคยมีประวัติการขัดแย้งเกี่ยวกับการเวนคืนที่ดินมาก่อน และมีกลุ่มบุคคลบางกลุ่มที่พยายามเข้ามาแสวงหาผลประโยชน์จากที่ดินนี้ "นี่ไง!" นรีอุทาน "มีข้อมูลยืนยันว่าเคยมีคนพยายามจะเข้ามาบุกรุกที่ดินแห่งนี้มาก่อน" "แล้วก็... ดูเหมือนว่าตาของไอ้ไข่จะเคยเป็นแกนนำในการต่อสู้ครั้งนั้นด้วย" ปิ่นแก้วเสริม ข้อมูลที่ได้จากเอกสารของคุณตาไอ้ไข่ ทำให้พวกเธอมีหลักฐานที่หนักแน่นมากขึ้นในการคัดค้านโครงการนี้ อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ครั้งนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย มีอุปสรรคเข้ามาขัดขวางอยู่ตลอดเวลา มีคนพยายามที่จะทำให้การรวบรวมหลักฐานเป็นไปอย่างยากลำบาก "เหมือนมีใครบางคนกำลังพยายามขัดขวางเราอยู่" นรีกล่าวอย่างเหนื่อยอ่อน "พวกเขากลัวว่าเราจะเปิดโปงความจริง" ในสถานการณ์เช่นนี้ นรีและปิ่นแก้วได้เรียนรู้ที่จะใช้หลักพรหมวิหาร 4 อย่างแท้จริง เมตตา: พวกเธอมีความเมตตาต่อชาวบ้านในชุมชน ต้องการปกป้องสิทธิของพวกเขา กรุณา: พวกเธอรู้สึกสงสารและเห็นใจชาวบ้านที่อาจจะต้องสูญเสียบ้านเรือน มุทิตา: พวกเธอแสดงความยินดีเมื่อชาวบ้านร่วมมือกัน และให้กำลังใจซึ่งกันและกัน และที่สำคัญที่สุดคือ อุเบกขา: เมื่อเผชิญหน้ากับอุปสรรคและความยากลำบาก นรีพยายามที่จะไม่ใช้อารมณ์ แต่ใช้สติปัญญาในการแก้ไขปัญหา เธอไม่ยึดติดกับผลแพ้ชนะ แต่ทำในสิ่งที่เชื่อว่าถูกต้อง "บางที... เราก็ต้องปล่อยวางในบางสิ่ง" นรีบอกกับปิ่นแก้ว "ทำในสิ่งที่เราทำได้ แล้วก็ยอมรับผลที่จะตามมา" "แต่เราจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด" ปิ่นแก้วกล่าวอย่างมุ่งมั่น "เราจะสู้เพื่อความถูกต้อง" การต่อสู้เพื่อปกป้องบ้านดินและชุมชนกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ความจริงที่ซ่อนเร้นกำลังจะถูกเปิดเผย และบทพิสูจน์ถึงพลังของความสามัคคีและความกล้าหาญกำลังจะเริ่มต้นขึ้น