หลังจากเหตุการณ์ที่เจ้าหน้าที่คนนั้นจากไป นัทรู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้น เขาพยายามทำสมาธิเพื่อสงบจิตใจ แต่ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาเคยเห็นจากวัตถุแก้วใส และความกังวลเกี่ยวกับอนาคต ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด "คุณทวดครับ" นัทเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังนั่งสมาธิอยู่ด้วยกัน "ผม... รู้สึก... ว่า... จิตใจของผม... มัน... ไม่สงบ... เลยครับ" คุณทวดลืมตาขึ้นช้าๆ มองมาที่นัทด้วยความเข้าใจ "เป็น... ธรรมดา... นัท... เมื่อ... เรา... ได้... สัมผัส... กับ... ความจริง... ที่... สะเทือนใจ... จิตใจ... ก็... ย่อม... สั่นคลอน... เป็น... ธรรมดา..." "แต่... เรา... ต้อง... ไม่... ยอมจำนน... ต่อ... ความ... สั่นคลอน... นั้น..." คุณทวดกล่าวต่อ "เรา... ต้อง... ใช้... สติ... เป็น... เครื่อง... นำทาง... เพื่อ... ให้... จิตใจ... กลับคืนสู่... ความ... สงบ..." "ผม... พยายาม... แล้วครับ... แต่... ภาพ... มัน... ยัง... ติดตา... อยู่เลยครับ... ทั้ง... ความเจ็บปวด... ของ... ผู้บริสุทธิ์... และ... ความ... โหดร้าย... ของ... ผู้กระทำ..." นัทกล่าวเสียงเครือ "นั่น... คือ... 'ทุกข์'... นัท" คุณทวดอธิบาย "ความ... ทรงจำ... ที่... ทำให้... เรา... รู้สึก... เจ็บปวด... เมื่อ... เรา... ยึดติด... กับ... ความทรงจำ... นั้น... เรา... ก็... จะ... ทุกข์... ทรมาน..." "แล้ว... เรา... จะ... ปล่อยวาง... มัน... ได้อย่างไร... ครับ... ในเมื่อ... มัน... เป็น... เรื่องจริง... ที่... เกิดขึ้น... แล้ว..." "ความจริง... ที่... เกิดขึ้น... แล้ว... ก็... คือ... ความจริง... ที่... เกิดขึ้น... แล้ว..." คุณทวดกล่าว "เรา... ไม่สามารถ... เปลี่ยนแปลง... อดีต... ได้... แต่... เรา... สามารถ... เปลี่ยนแปลง... การ... รับรู้... และ... การ... ปรุงแต่ง... ของ... จิตใจ... ที่มีต่อ... อดีต... นั้น... ได้..." "การ... เห็น... อดีต... จาก... วัตถุ... แก้วใส... ไม่ใช่... เพื่อ... ให้... เรา... จมปลัก... อยู่กับ... ความ... เจ็บปวด..." คุณทวดกล่าว "แต่... เพื่อ... ให้... เรา... ได้... เรียนรู้... บทเรียน... จาก... อดีต... และ... นำ... บทเรียน... นั้น... มา... เป็น... พลัง... ใน... การ... สร้างสรรค์... อนาคต... ที่ดีกว่า... เดิม..." "หาก... เธอ... ยังคง... ยึดติด... กับ... ภาพ... แห่ง... ความ... เจ็บปวด... เธอ... ก็... จะ... ไม่สามารถ... มองเห็น... โอกาส... ใน... การ... เยียวยา... และ... การ... สร้างสรรค์... สิ่งใหม่ๆ... ได้เลย..." นัทพยายามตั้งสติ เขาหลับตาลงอีกครั้ง และพยายามนึกถึงคำสอนของคุณทวด เขาพยายามมองเห็นภาพเหล่านั้น ไม่ใช่ในฐานะของสิ่งที่น่ากลัว แต่ในฐานะของข้อมูล ข้อเท็จจริง ที่เกิดขึ้นแล้ว "ผม... กำลัง... พยายาม... ครับ... คุณทวด" นัทเอ่ยขึ้น "แต่... มัน... ยาก... จริงๆ..." "ฉัน... รู้..." คุณทวดตอบ "เพราะ... จิตใจ... ของเธอ... ยัง... ผูกพัน... กับ... ความ... เป็น... 'ตัวตน'... ของ... เธอ... อยู่... มาก..." "เมื่อ... เธอ... เห็น... การกระทำ... อัน... เลวร้าย... จิตใจ... ของเธอ... ก็... รู้สึก... เป็น... ปฏิปักษ์... เมื่อ... เธอ... เห็น... ความ... เจ็บปวด... ของ... ผู้... ถูก... กระทำ... จิตใจ... ของเธอ... ก็... รู้สึก... สงสาร... สิ่งเหล่านี้... คือ... 'อุปาทาน'... นัท..." "อุปาทาน... คือ... การ... ยึดมั่นถือมั่น... ใน... สิ่งต่างๆ... ซึ่ง... เป็น... ต้นเหตุ... ของ... ทุกข์..." คุณทวดอธิบาย "เมื่อ... เรา... มี... ความ... ยึดติด... เรา... ก็... จะ... เกิด... ความ... ปรารถนา... ที่จะ... ให้... สิ่งต่างๆ... เป็นไป... ตาม... ที่... เรา... ต้องการ... หาก... มัน... ไม่เป็นไป... ตามนั้น... เรา... ก็... ทุกข์..." "แล้ว... เรา... จะ... ปล่อยวาง... อุปาทาน... นี้... ได้อย่างไร... ครับ" นัทถาม "โดยการ... พิจารณา... ไตรลักษณ์... อย่าง... ต่อเนื่อง..." คุณทวดตอบ "มองเห็น... ว่า... ทุกสิ่ง... ที่... เกิดขึ้น... ล้วน... ไม่เที่ยง... เป็น... ทุกข์... และ... เป็น... อนัตตา..." "เมื่อ... เธอ... มองเห็น... ว่า... แม้แต่... การ... เป็น... 'ผู้ถูกกระทำ'... หรือ... การ... เป็น... 'ผู้กระทำ'... ก็... ล้วน... เป็น... เพียง... บทบาท... ที่... เปลี่ยนแปลง... ไป... ตาม... เหตุปัจจัย... เธอ... ก็... จะ... ค่อยๆ... คลาย... ความ... ยึดติด... ใน... ตัวตน... ของเธอ... เอง..." "ทุกครั้ง... ที่... เธอ... รู้สึก... เจ็บปวด... หรือ... โกรธ... ให้... นึกถึง... คำว่า... 'อนิจจัง'... 'ทุกขัง'... 'อนัตตา'... แล้ว... ปล่อยวาง... ความ... รู้สึก... นั้น... เสีย..." ขณะที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของนัทก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณเตือนที่ทำให้เขารู้สึกกระตุกเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ใคร... หรือ... นัท" คุณทวดถาม "ไม่ทราบครับ... เป็นเบอร์แปลกๆ" นัทตอบ "แต่... เป็นเบอร์ของ... ประเทศ... อื่น..." "รับ... เลย... นัท" คุณทวดกล่าว "บางที... อาจจะเป็น... การ... สื่อสาร... จาก... โลก... ภายนอก... ที่... จะ... นำพา... ซึ่ง... สิ่ง... ที่... เรา... ต้อง... เผชิญ... ต่อไป..." นัทสูดหายใจลึกๆ แล้วกดรับสาย "สวัสดีครับ" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น เป็นภาษาอังกฤษสำเนียงแปลกๆ ที่นัทพอจะเข้าใจได้ "Is this... Mr. Nat?" เสียงนั้นถาม "Yes, this is Nat. Who is this?" นัทตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษ "My name is Dr. Evans. I am a historian from London. I have... received information... about a unique artifact... in your possession. An artifact that can... reflect past events." นัทรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เขาเหลือบมองคุณทวด ซึ่งพยักหน้าให้เขาพูดต่อไป "Yes, that's correct. We have... an artifact... that shows... historical events." นัทตอบ "Fascinating!" Dr. Evans exclaimed. "I have been researching... a particular period... in your country's history... a period of great injustice... and suppression. The artifact you possess... might hold the key... to uncovering... the truth... about certain events... that have been deliberately... obscured." "We believe... that this artifact... is connected... to a secret society... that existed... in the early 20th century. They were rumored... to possess knowledge... that could... alter history." นัทรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปตามสันหลัง นี่มันเกินกว่าที่เขาจะคาดคิดไว้มาก "A secret society? Alter history?" "Yes," Dr. Evans confirmed. "And... it is rumored... that this artifact... was once... in their possession. We have... some fragmented clues... and a few symbols... that match... what we've seen... in ancient texts. If you are willing... I would like to... arrange a meeting... to examine the artifact... and discuss... our findings." "But... this is very... sensitive information," นัทลังเล "We cannot just... show it to anyone." "I understand," Dr. Evans replied. "But I assure you... my intentions are purely academic. My research... is focused on bringing... historical truths... to light. And from what I've gathered... your artifact... might be the missing piece... to a puzzle... that has baffled historians... for decades." "If you are concerned about security... perhaps we could meet... in a neutral location... or under strict protocols." นัทมองไปที่คุณทวดอีกครั้ง คุณทวดพยักหน้าเบาๆ ราวกับจะอนุญาต "Alright," นัทกล่าว "We can discuss... the details. But... please understand... this is a matter... of great importance... to us." "Excellent!" Dr. Evans sounded relieved. "I will... forward you... some preliminary documents... and we can then... decide on the best course of action. Thank you, Mr. Nat. This could be... a breakthrough... for us all." หลังจากวางสายโทรศัพท์ นัทหันไปมองคุณทวดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกังวลใจปะปนกัน "คุณทวดครับ... เขา... เขาบอกว่า... วัตถุ... แก้วใส... ของเรา... อาจจะ... เกี่ยวข้อง... กับ... สมาคมลับ... ในอดีต... ที่... พยายาม... จะ... เปลี่ยนแปลง... ประวัติศาสตร์..." คุณทวดพยักหน้ารับ "ฉัน... สัมผัสได้... ถึง... พลังงาน... บางอย่าง... ที่... แผ่ออกมา... จาก... วัตถุ... ชิ้นนี้... ซึ่ง... ไม่ใช่... เพียง... แค่... การ... บันทึก... ภาพ... อดีต... เท่านั้น..." "ดูเหมือนว่า... เรื่องราว... ของ... เรา... กำลัง... จะ... ซับซ้อน... ขึ้น... ไป... อีก... นัท" คุณทวดกล่าว "การ... ที่... ผู้คน... จาก... ต่างแดน... เริ่ม... สนใจ... ใน... วัตถุ... นี้... อาจจะ... เป็น... สิ่ง... ที่... นำพา... มาซึ่ง... โอกาส... หรือ... อาจจะ... นำพา... มาซึ่ง... อันตราย... ก็... เป็น... ได้..." "เรา... ต้อง... เตรียมใจ... ให้... พร้อม... สำหรับ... ทุกสิ่ง... ที่... จะ... เกิดขึ้น..."