แสงไฟฉายสว่างวาบเข้าตา ทำให้กรต้องยกมือขึ้นป้องใบหน้า ทันทีที่สายตาปรับเข้ากับแสงได้ เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง… ใบหน้าที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขา… คือ ‘สารวัตรวิทย์’… สารวัตรหนุ่มแห่งสถานีตำรวจในอำเภอของเขา… ผู้ที่เขาเคยให้ความนับถือ… “สารวัตรวิทย์!… มาทำอะไรที่นี่ครับ!” กรตะโกนถามด้วยความประหลาดใจปนสงสัย สารวัตรวิทย์ชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าของเขาฉายแววขัดเขิน ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉย “ผม… ผมได้รับแจ้งว่ามีเหตุการณ์ไม่ปกติเกิดขึ้นแถวนี้… ผมเลยรีบมาดู” เขาพูดพลางกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้นครับคุณกร?… เห็นคุณ…” สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างของเมษาที่นอนแน่นิ่งอยู่ “เมษา!… ภรรยาคุณกร!… เกิดอะไรขึ้นครับ!” สีหน้าของสารวัตรวิทย์เปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที “ผมเสียใจด้วยนะครับ…” กรยืนมองสารวัตรวิทย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจที่ได้เจอคนของกฎหมาย… และความระแวงที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ… ทำไมสารวัตรวิทย์ถึงมาอยู่ที่นี่… ในเวลาแบบนี้… และดูเหมือนเขาจะรู้เรื่องของเมษาดีเกินไป “สารวัตร… ผม… ผมเจอเธอที่นี่… ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น… เธอ…” กรพยายามรวบรวมสติ “ไม่ต้องห่วงครับคุณกร… เราจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง… ผมจะให้เจ้าหน้าที่มาดูแล… ตอนนี้คุณไปให้การที่สถานีตำรวจก่อนนะครับ” สารวัตรวิทย์พูดพลางเอื้อมมือไปจะแตะแขนกร แต่กรกลับผงะถอยหลังเล็กน้อย… เขาเหลือบไปเห็นกระดุมเม็ดเล็กๆ อันหนึ่งที่ตกอยู่ไม่ไกลจากร่างของเมษา… มันเป็นกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำ… ลักษณะของมันดูคุ้นตา… ราวกับว่าเขาเคยเห็นมันมาก่อน… “นี่มัน… “ กรพึมพำ พลางก้มลงไปหยิบกระดุมขึ้นมาดู… ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ความคิดต่างๆ ที่เมษาเขียนไว้ในจดหมายก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา… ‘เงา’… ‘บ่อน้ำ’… ‘เวลา’… และ ‘กระดุม’! “กระดุม!” กรตะโกนลั่น สารวัตรวิทย์มองกรด้วยความสงสัย “คุณกร… มีอะไรหรือเปล่าครับ?” กรเงยหน้าขึ้นมองสารวัตรวิทย์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แฝงด้วยความแค้น “สารวัตรครับ… ผมว่าผมเจอเบาะแสแล้ว… ที่เมษาพูดถึง… คือกระดุมเม็ดนี้ครับ… แล้วผมก็คิดว่า… ผมรู้แล้วว่าใครคือ ‘เงา’ ที่เธอพูดถึง…” สารวัตรวิทย์เลิกคิ้วขึ้น สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้น “คุณแน่ใจนะครับคุณกร?… ใครครับ?” กรจ้องหน้าสารวัตรวิทย์ตรงๆ… สายตาของเขาบ่งบอกถึงความไม่ไว้ใจอย่างชัดเจน… “ผม… ผมยังไม่แน่ใจครับ… แต่ผมจะหาความจริงให้ได้… แล้วผมจะมาขอความช่วยเหลือจากสารวัตรอีกทีนะครับ…” พูดจบ กรก็รีบอุ้มร่างของเมษาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล รวินรีบเข้ามาช่วยพยุง “กร… นายจะพาเมษาไปไหน?” “ไปที่ปลอดภัย… แล้วผมจะรีบกลับมา…” กรพูดพลางก้าวเดินไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สารวัตรวิทย์ยืนมองตามหลังเขาไปด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา เมื่อกรมาถึงบ้าน เขาค่อยๆ วางร่างของเมษาลงบนเตียง เขาเช็ดคราบเลือดออกจากใบหน้าและร่างกายของเธออย่างเบามือ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาอีกครั้ง “เมษา… เธอจะให้ฉันทำอย่างไร… ฉันจะเชื่อใครได้บ้าง…” เขาหยิบกระดุมสีดำเม็ดนั้นขึ้นมาอีกครั้ง พิจารณามันอย่างละเอียด มันเป็นกระดุมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมอย่างดี… เขาเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อน… ภาพก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในหัวของเขา… มันเป็นกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวโปรดของ… “ไม่… เป็นไปไม่ได้!” กรอุทานออกมาเบาๆ… ความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่เขาจะยอมรับได้… ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย… ด้วยความลังเล กรก็กดรับสาย “ฮัลโหล…” “คุณกรใช่ไหมครับ…” เสียงทุ้มลึกดังมาจากปลายสาย “ผมมีข่าวเกี่ยวกับภรรยาของคุณ… และผมก็รู้ว่าใครคือ ‘เงา’ ที่คุณกำลังตามหา… แต่… ข่าวนี้ต้องแลกมาด้วยราคา…” “ราคาอะไร!” กรถามด้วยความร้อนรน “คุณต้องมาพบผม… คนเดียว… ที่ ‘โรงเก็บเรือเก่า’… คืนนี้… เวลาเที่ยงคืน… หากคุณไม่มา… ความลับนี้จะถูกฝังไปพร้อมกับภรรยาของคุณตลอดกาล… หรือไม่ก็… คุณอาจจะกลายเป็นคนต่อไป…” เสียงปลายสายวางสายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้กรยืนตัวแข็งทื่อ… โรงเก็บเรือเก่า… เวลาเที่ยงคืน… เขาจะต้องไป… เพื่อเมษา… และเพื่อความจริง… แต่… การไปที่นั่น… อาจหมายถึงการเดินเข้าไปในกับดัก…