แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้บางเบา ยามที่สายลมโบกพัดราวกับจะเชื้อเชิญให้วันใหม่เริ่มต้น แต่สำหรับ “อรุณ” ที่นั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่างกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ เจือปนในดวงตา จู่ๆ เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นข้างหู “เขา… มาแล้ว” ใครกันคือ ‘เขา’ คนนั้น? และทำไมการมาของเขาถึงได้ทำให้หัวใจของอรุณบีบรัดจนแทบจะหยุดเต้น? อรุณลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่เคยเปี่ยมไปด้วยพลังกลับรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับแบกรับน้ำหนักอันมหาศาลที่มองไม่เห็นเอาไว้ เธอเดินไปยังกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกนั้นช่างดูแปลกตา ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาที่เคยเป็นประกายกลับหมองมัวลงอย่างน่าใจหาย เธอพยายามรวบรวมสติ พยายามหาคำตอบให้ตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่. “ไม่จริง… มันจะเป็นไปได้ยังไง” อรุณพึมพำกับตัวเอง มือเรียวบางยกขึ้นแตะที่แก้มของตัวเอง สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว… ภาพของ “เมขลา” หญิงสาวผู้เปรียบเสมือนเงาของเธอ ผู้ที่เธอไว้เนื้อเชื่อใจมาตลอดกำลังยืนอยู่ข้าง “ราม” ชายคนเดียวที่หัวใจของเธอเคยพองโต… เพียงแค่คิดถึงภาพนั้น น้ำตาของอรุณก็คลอหน่วย. “ทำไม… ทำไมเมขลาถึงทำแบบนี้กับฉัน” คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน เมขลาคือเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ คือคนที่เธอระบายทุกข์สุขให้ฟัง คือคนที่เธอเชื่อมั่นว่าจะไม่หักหลังเธออย่างแน่นอน… แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง. อรุณเดินไปที่โต๊ะทำงาน รื้อค้นเอกสารต่างๆ ด้วยความกระวนกระวาย เธอต้องการหลักฐาน ต้องการเหตุผลที่ชัดเจนว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้น เธอรู้ดีว่าความรู้สึกโกรธแค้นนั้นกำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรู้สึกเสียใจมากกว่า… เสียใจที่ความไว้เนื้อเชื่อใจของเธอถูกเหยียบย่ำ. ในขณะที่กำลังค้นหาเอกสารอย่างไม่ลดละ สายตาของอรุณก็ไปสะดุดเข้ากับซองจดหมายสีขาวที่วางซ้อนอยู่ใต้แฟ้มเอกสาร เธอจำซองจดหมายนี้ได้ดี มันเป็นลายมือของเมขลา… หัวใจของอรุณเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอหยิบซองจดหมายขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา. สารที่ถูกเขียนลงบนกระดาษแผ่นนั้นจะบอกเล่าความจริงที่เธอปรารถนาจะรู้ หรือจะยิ่งทำให้เธอจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเจ็บปวด? เธอค่อยๆ แบะซองออก….