หัวใจของพระนางสร้อยฟ้าเต้นระรัวเมื่อได้ยินคำประกาศของทหาร จดหมายจากท่านแม่ทัพถึงพระนางเรืองรอง… ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างบุคคลสำคัญทั้งสองนี้ คือกุญแจดอกสำคัญที่จะไขปริศนาอันดำมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา “เอามาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!” พระนางสร้อยฟ้าสั่งเสียงเฉียบขาด ยื่นมือออกไปรับแผ่นกระดาษที่ถูกไฟไหม้ไปบางส่วนมาไว้ในมือ ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมืออันคุ้นเคยของท่านแม่ทัพปรากฏขึ้นบนกระดาษ ทำให้พระนางรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง “ถึง… เรืองรองที่รัก… หากเจ้าได้รับจดหมายฉบับนี้… หมายความว่า… ข้าได้ทำภารกิจสุดท้ายเสร็จสิ้นแล้ว… เจ้าคงจะปลอดภัย… และ… เจ้าคงจะ… ‘สำเร็จ’ ตามที่ตั้งใจไว้…” คำว่า ‘สำเร็จ’ ที่เขียนอย่างจงใจ ทำเอาพระนางสร้อยฟ้ารู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง ‘สำเร็จ’ อะไร? และภารกิจสุดท้ายของท่านแม่ทัพคืออันใด? เรื่องราวที่นางเคยรับรู้เกี่ยวกับท่านแม่ทัพผู้ภักดี บัดนี้ดูเหมือนจะพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง “ท่านแม่ทัพ… ท่าน… ท่านวางแผนทุกอย่างไว้แล้วหรือ?” พระนางสร้อยฟ้านึกย้อนไปถึงวันที่ท่านแม่ทัพจากไปรบ เขาจากไปด้วยสีหน้าอันแน่วแน่ เหมือนจะทำอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่… แต่ไม่ใช่เพื่ออาณาจักร… แต่เพื่อ ‘เรืองรอง’? “โอ้… ความรัก… ช่างเป็นสิ่งอันตรายยิ่งนัก…” พระนางสร้อยฟ้าพึมพำ พร้อมกับความรู้สึกที่ยากจะบรรยายออกมาถูกแทนที่ด้วยความขมขื่น หากท่านแม่ทัพรักพระนางเรืองรองมากถึงเพียงนี้… การตายของท่านแม่ทัพในที่รบ อาจไม่ใช่การเสียสละเพื่อชาติ… แต่อาจเป็นการ ‘ปิดฉาก’ แผนการอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา… แล้วการตายของพระนางเรืองรองล่ะ? เป็นอุบัติเหตุ? หรือมีใครพยายามจะปิดปากนาง? “หรือว่า… เป็นฝีมือของ… องค์จักรพรรดิ?” พระนางสร้อยฟ้านัยน์ตาฉายแววสงสัย ทันใดนั้นเอง ทหารคนเดิมก็รีบวิ่งเข้ามาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “พระนางพะย่ะค่ะ! องค์จักรพรรดิทรง… ทรงประชวร… หนักมากพะย่ะค่ะ! มีข่าวลือว่า… ทรงถูก… วางยา!” ข่าวคราวถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน วังหลวงกำลังจะล่มสลาย หรือนี่คือ ‘จุดจบ’ ของยุคสมัย? พระนางสร้อยฟ้ากุมขมับ ความคิดของนางเริ่มสับสนไปหมด “วางยา… ใคร… ใครจะกล้า?” พระนางสร้อยฟ้าพยายามรวบรวมสติ “แต่… มีหลักฐาน… ที่พระตำหนักของพระนางเรืองรอง… เป็น… สมุนไพร… ที่เป็นยาพิษ… และ… มีบันทึก… ที่ชี้ว่า… พระนางเรืองรอง… เป็นผู้เตรียมยา…” พระนางสร้อยฟ้าถึงกับผงะ… พระนางเรืองรองเป็นผู้เตรียมยาพิษ? และวางยาองค์จักรพรรดิ? แล้ว… ทำไม? นางมีเหตุผลอันใดที่จะทำเช่นนั้น? หากนางเป็นคนรักของท่านแม่ทัพ… แล้วทำไมถึงต้องทำร้ายองค์จักรพรรดิ? หรือทั้งหมดนี้… คือ ‘เกมหลอกรัก’ ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเข้าใจ? “หรือว่า… ท่านแม่ทัพ… ท่านวางแผน… เพื่อยึดอำนาจ… โดยมีพระนางเรืองรองเป็นเครื่องมือ? และเมื่อแผนการถูกเปิดเผย… เขาจึงต้องตาย… และนางก็ต้องตายตาม?” พระนางสร้อยฟ้าพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว แต่ทุกครั้งที่ได้ข้อมูลใหม่ ก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ซับซ้อนยิ่งขึ้น “ข้า… ข้าต้องรู้ความจริง… ว่าใครคือผู้บงการที่แท้จริง!” นางตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริง แม้ว่ามันจะเจ็บปวดและอันตรายเพียงใดก็ตาม “มีใคร… อยู่ที่นี่บ้าง?” พระนางสร้อยฟ้าตะโกนเสียงดัง “ข้าต้องการพบ… ผู้รู้ความจริง… ทั้งหมด!” ทันใดนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากมุมมืดของห้อง… “เจ้า… กำลังมองหา… ความจริง… อย่างนั้นหรือ… พระนาง?” เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเย็นยะเยือก ทำให้พระนางสร้อยฟ้าใจหายวาบ… “ใคร… ใครกัน?” “ข้า… คือผู้ที่จะทำให้… เจ้า… เข้าใจ… ทุกอย่าง…” เงาร่างนั้นก้าวออกมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าของ… “อ๋องเฟื่อง…!” พระนางสร้อยฟ้าอุทานด้วยความตกตะลึง… อ๋องผู้มีสายสัมพันธ์อันดีกับท่านแม่ทัพ… บัดนี้ปรากฏตัวต่อหน้าพระนาง ในขณะที่ทุกสิ่งกำลังจะพังทลาย… เขามาเพื่ออะไร? เพื่อช่วยเหลือ? หรือเพื่อ…?