"ท่านกำลังกล่าวถึงข้าหรือ?" วิทูรถามอย่างเชื่องช้า "ถูกต้อง" ชายผู้นั้นตอบ "เรามีหมายจับในมือ เจ้าต้องไปกับเรา" ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากของหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน บรรยากาศโดยรอบก็พลันตึงเครียดขึ้น ชาวบ้านที่ยืนมุงดูกันอยู่ต่างพากันตกใจและสับสน พวกเขามองหน้าวิทูรด้วยความไม่เชื่อสายตา ภาพของวิทูรผู้แสนดี ที่เพิ่งจะช่วยเหลือเด็กน้อยและแบ่งปันความรู้เรื่องสมุนไพร กลายเป็นผู้ต้องหาคดีสำคัญไปเสียแล้ว "แต่... ทำไม?" มาลินีเอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตกใจ "ท่านวิทูรไม่มีทางเป็นอาชญากรแน่ๆ" หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนไม่สนใจคำพูดของมาลินี เขาสั่งให้ทหารสองนายเข้าไปจับกุมวิทูร "จับกุมตัวชายผู้นี้ นำตัวไปดำเนินคดีที่เมืองหลวง" วิทูรไม่ได้ขัดขืน เขาเพียงแต่ยืนนิ่ง ปล่อยให้ทหารทั้งสองเข้ามาจับแขนของเขา แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกสับสนและเจ็บปวด แต่เขาก็รู้ดีว่า การต่อต้านในตอนนี้คงไม่เป็นผล "ท่านวิทูร!" ซาบะร้องออกมา พยายามจะเข้ามาขวาง แต่ก็ถูกทหารอีกคนผลักออกไป "ท่านจะพาเขาไปไหน? เขาทำความผิดอะไร?" "เป็นเรื่องระหว่างเขากับกฎหมาย" หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนตอบอย่างเย็นชา "พวกเจ้าอย่าได้ยุ่งเกี่ยว" ก่อนที่วิทูรจะถูกพาตัวไป เขาก็หันกลับมามองชาวบ้านทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย "ทุกคน... ข้าต้องขอโทษที่ทำให้พวกเจ้าต้องผิดหวัง" เสียงของเขาแผ่วเบา แต่ก็ดังพอให้ทุกคนได้ยิน "ข้าอาจจะไม่สามารถสอนการปรุงยาต่อไปได้แล้ว" "อย่าพูดแบบนั้นสิ!" มาลินีตะโกนกลับ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "เราจะรอท่าน! เราจะรอท่านกลับมา!" ใบหน้าของวิทูรปรากฏรอยยิ้มบางๆ "ข้า... อาจจะไม่ได้กลับมา" เขากล่าว "แต่สิ่งที่ข้าสอนพวกเจ้าไป ขอให้พวกเจ้าจงจำไว้ และนำไปใช้ให้เป็นประโยชน์" เขาเหลือบไปมองกองสมุนไพรที่ตากแห้งไว้อย่างเป็นระเบียบ "สมุนไพรเหล่านั้น คือสิ่งที่จะช่วยพวกเจ้าได้ จงดูแลรักษาพวกมันให้ดี" เมื่อกล่าวจบ วิทูรก็ถูกพาตัวออกไปจากหมู่บ้าน ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความตกใจของชาวบ้านที่ยืนตะลึงอยู่ ณ ที่นั้น ชาวบ้านต่างพากันซุบซิบและแสดงความคิดเห็นต่างๆ นานา บางคนเชื่อว่าวิทูรบริสุทธิ์ บางคนก็เริ่มคลางแคลงใจ ว่าที่ผ่านมาเขาอาจจะหลอกลวงพวกเขามาตลอด "ข้าว่าแล้วเชียว" ชายชราคนหนึ่งกล่าว "อยู่ดีไม่ว่าดี มาจากไหนไม่รู้ แล้วก็ทำตัวเก่งกล้า เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มีเบื้องหลัง" "แต่เด็กน้อยที่ป่วยอาการดีขึ้นจริงๆ นะ" มาลินีโต้แย้งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "ท่านวิทูรช่วยเขาไว้จริงๆ" "บางที การที่เขาเก่งเรื่องสมุนไพร อาจจะเป็นวิธีของเขาในการหลอกลวงเราก็ได้" หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมา "ใครจะไปรู้ว่ายาที่เขาให้เรากิน จะเป็นยาพิษที่ค่อยๆ ทำลายเราก็ได้" คำพูดเหล่านี้ ทำให้ชาวบ้านบางส่วนเริ่มหวั่นไหว ความเชื่อมั่นที่มีต่อวิทูรเริ่มสั่นคลอน ในขณะที่ชาวบ้านกำลังแตกแยกทางความคิด ซาบะก็ก้าวออกมา เขาเดินไปยืนอยู่กลางวงสนทนา ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิดหนัก "พวกเจ้ากำลังคิดอะไรกันอยู่?" ซาบะถามเสียงดัง "เราเพิ่งจะผ่านพ้นช่วงเวลาอันตรายมาได้เพราะท่านวิทูร แล้วตอนนี้เรากลับมากล่าวหากันเองอย่างนั้นหรือ?" "แต่เขาก็ถูกจับไปจริงๆ นี่นา!" ชายชราคนเดิมกล่าว "แสดงว่าต้องมีมูลความจริง" "เราไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างไร" ซาบะกล่าว "แต่สิ่งที่เรารู้แน่ๆ คือ ท่านวิทูรได้ช่วยเหลือพวกเราไว้ ท่านได้รักษาเด็กน้อย และได้สอนพวกเราให้รู้จักสมุนไพร" เขาหันไปมองมาลินี "มาลินี เจ้าเป็นพยานได้ ว่าท่านวิทูรทำอะไรบ้าง" มาลินีพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่ค่ะ ท่านวิทูรไม่ได้ทำอะไรผิด ท่านเป็นคนดี" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป?" ชาวบ้านคนหนึ่งถาม "ถ้าไม่มีท่านวิทูร แล้วใครจะรักษาพวกเรา?" ซาบะเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเดินไปที่กองสมุนไพรที่วิทูรเตรียมไว้ "ท่านวิทูรได้สอนพวกเราแล้ว" เขาหยิบเอาตำราสมุนไพรเล่มหนึ่งที่วิทูรทิ้งไว้ขึ้นมา "เขาได้ทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้เรา" "แต่นั่นมัน..." มาลินีเริ่มพูด "ใช่ มันอาจจะยาก" ซาบะกล่าว "แต่เราต้องพยายาม" เขาหันไปมองชาวบ้านทุกคน "ท่านวิทูรได้มอบความหวังให้เราแล้ว เราจะปล่อยให้ความหวังนั้นมลายหายไปอย่างนั้นหรือ?" คำพูดของซาบะ ทำให้ชาวบ้านหลายคนเริ่มคิดตาม พวกเขามองหน้ากันเอง ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "ซาบะพูดถูก" หญิงชราคนหนึ่งกล่าว "เราต้องเรียนรู้จากท่านวิทูร" "ข้าจะช่วย" มาลินีกล่าวอย่างมุ่งมั่น "ข้าจะช่วยเท่าที่ข้าทำได้" "ข้าด้วย" ซาบะกล่าว "ข้าจะช่วยพวกเจ้าทุกคน" แม้ว่าความกังวลและความไม่แน่นอนจะยังคงอยู่ แต่การจากไปของวิทูร ก็ได้จุดประกายบางสิ่งบางอย่างในหมู่บ้าน นั่นคือความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้และพึ่งพาตนเอง การที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าตกใจ ได้กลายเป็นแรงผลักดันให้พวกเขาต้องก้าวต่อไป ในขณะเดียวกัน ที่เมืองหลวง วิทูรถูกคุมขังอยู่ในคุกใต้ดินที่มืดและอับชื้น เขาถูกตั้งข้อหาลักลอบปรุงยาผิดกฎหมาย และใช้ความรู้เรื่องสมุนไพรในทางที่ผิด "เจ้าจะถูกดำเนินคดีอย่างแน่นอน" ผู้คุมกล่าว ขณะที่เขาโยนถังน้ำเข้ามาให้วิทูร "การปรุงยาโดยไม่ได้รับอนุญาต ถือเป็นความผิดร้ายแรงในแผ่นดินนี้" วิทูรรับถังน้ำมา จิบน้ำเล็กน้อย รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าและความผิดหวังที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโลกภายนอกถึงได้ยึดติดกับกฎเกณฑ์ที่ไม่เห็นแก่ความเมตตาและความช่วยเหลือผู้อื่นเช่นนี้ "ข้าเพียงแต่ต้องการช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อน" วิทูรกล่าวเสียงเบา "ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย" "เจตนาของเจ้าไม่สำคัญ" ผู้คุมกล่าว "สิ่งที่สำคัญคือกฎหมาย" วิทูรนั่งลงบนพื้นเย็นเฉียบ เขาหลับตาลง นึกถึงภาพของมาลินี ซาบะ และชาวบ้านในหมู่บ้าน ความรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งพวกเขาไป ผสมปนเปกับความหวังเล็กๆ ว่าพวกเขาจะสามารถดูแลตนเองได้ "ข้าหวังว่า... พวกเขาจะเข้มแข็งพอ" วิทูรพึมพำกับตัวเอง "ข้าหวังว่า... ความจริงจะถูกเปิดเผยในเร็ววัน" แต่แล้ว ในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในห้วงความคิด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้องขัง และตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ดังครืดคราด "มีคนมาเยี่ยมเจ้า" ผู้คุมกล่าว "และดูเหมือนว่า... พวกเขาจะเป็นคนสำคัญ"