ขุนนางผู้นั้นนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่ตั้งอยู่ในห้องขัง เขาดูเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่สายตาของเขาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่วิทูร ราวกับกำลังค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้า "เจ้าเล่าต่อเถิด" ขุนนางผู้นั้นกล่าว "ข้าอยากฟังเรื่องราวทั้งหมด" วิทูรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาเริ่มเล่าถึงชีวิตในฐานะแพทย์หลวง สมัยที่เขาเคยได้รับความไว้วางใจจากขุนนางและประชาชนในเมืองหลวง "ตอนนั้น ข้าอุทิศตนให้กับวิชาแพทย์อย่างเต็มที่ ข้าศึกษาตำราโบราณ ค้นคว้าสมุนไพรใหม่ๆ และพยายามพัฒนาวิธีการรักษาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้" วิทูรเล่าด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ อบอุ่นขึ้นเมื่อนึกถึงวันเก่าๆ "ข้าสามารถรักษาโรคที่เคยยากจะรักษาได้หลายโรค ทำให้ข้าเป็นที่รู้จักและได้รับความเคารพนับถือจากหลายคน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าต่อถึงจุดเปลี่ยนที่ทำให้ชีวิตของเขาพลิกผัน "แต่ความสำเร็จย่อมมาพร้อมกับความอิจฉาริษยา" วิทูรกล่าว "แพทย์หลวงอีกคนหนึ่งนามว่า 'บุญเลิศ' เกิดความรู้สึกไม่พอใจในตัวข้า เขาเริ่มปล่อยข่าวลือ ใส่ร้ายป้ายสีข้าว่าใช้ยาพิษรักษาผู้คนบ้าง ลักลอบค้ายาต้องห้ามบ้าง" ขุนนางผู้นั้นพยักหน้าเล็กน้อย ราวกับจะบอกว่าเขาเคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาก่อน "ข้าพยายามชี้แจง" วิทูรกล่าวต่อ "แต่บุญเลิศมีเส้นสายกับขุนนางบางคน เขาทำให้ข่าวลือเหล่านั้นดูน่าเชื่อถือยิ่งขึ้น จนท้ายที่สุด ข้าก็ถูกเรียกตัวไปไต่สวนที่ราชสำนัก" "แล้วเป็นอย่างไรเล่า?" ขุนนางผู้นั้นถามอย่างกระตุ้น "ข้าถูกกล่าวหาอย่างรุนแรง" วิทูรเล่าเสียงเครียด "หลักฐานที่บุญเลิศนำมาแสดงเป็นเพียงเอกสารที่ถูกปลอมแปลงขึ้น แต่ด้วยอำนาจและอิทธิพลของเขา ข้าไม่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้เลย" "แล้วเจ้าหนีออกมา?" "ใช่" วิทูรตอบ "ข้าเห็นว่า การอยู่ในที่นั่นต่อไปก็มีแต่จะนำพาความเดือดร้อนมาให้ตนเองและคนที่รัก ข้าจึงตัดสินใจหนีออกมา ใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนในป่า เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับความอยุติธรรม" "แล้วการปรุงยาที่เจ้าทำในหมู่บ้านเล่า? และการรักษาไข้ป่า?" ขุนนางผู้นั้นถามถึงประเด็นสำคัญ "เมื่อข้ามาถึงหมู่บ้านนี้ ข้าเห็นผู้คนกำลังเดือดร้อนจากไข้ป่า" วิทูรเล่า "ข้าจำได้ว่าเคยศึกษาตำรับยาจากสมุนไพรโบราณที่สามารถรักษาโรคนี้ได้ ข้าจึงตัดสินใจลองปรุงยาขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อช่วยเหลือพวกเขา" "แต่เจ้าไม่ได้ขออนุญาต" ขุนนางผู้นั้นย้ำ "ข้าทราบดี" วิทูรยอมรับ "แต่ในสถานการณ์ที่ผู้คนกำลังจะตาย ข้าไม่สามารถรอได้ ข้าต้องใช้ความรู้ที่ข้ามีเพื่อช่วยเหลือพวกเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" เขาเงยหน้ามองขุนนางผู้นั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าเชื่อว่า การช่วยชีวิตผู้คน สำคัญกว่าการทำตามกฎเกณฑ์ที่อาจจะล่าช้าเกินไป" ขุนนางผู้นั้นเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเดินไปมาในห้องขังเล็กๆ นั้น พลางใช้ความคิดอย่างหนัก "ข้าเข้าใจในเจตนาของเจ้า" ขุนนางผู้นั้นกล่าวในที่สุด "แต่การกระทำของเจ้าก็ขัดต่อกฎหมายอยู่ดี" "ข้าทราบ" วิทูรตอบ "แต่ข้าก็หวังว่า ท่านจะมองเห็นความตั้งใจจริงของข้า" "ความจริงใจอย่างเดียวไม่เพียงพอ" ขุนนางผู้นั้นกล่าว "เจ้าต้องพิสูจน์ให้ได้ว่า สิ่งที่เจ้ากล่าวมานั้นเป็นความจริง" "แล้วข้าจะพิสูจน์ได้อย่างไร?" วิทูรถาม "ข้าจะให้โอกาสเจ้า" ขุนนางผู้นั้นกล่าว "ข้าจะกลับไปรายงานเรื่องราวของเจ้าต่อองค์จักรพรรดิ แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องตอบคำถามข้าให้ได้ทั้งหมด" บทสนทนาระหว่างวิทูรและขุนนางดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ วิทูรเล่าถึงสมุนไพรแต่ละชนิดที่เขาใช้ วิธีการปรุงยาอย่างละเอียด และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น เขาพยายามอธิบายทุกอย่างด้วยเหตุผลและหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่เขามี ขณะเดียวกัน ในหมู่บ้านที่ห่างไกลออกไป มาลินีและชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างก็กำลังวิตกกังวลกับชะตากรรมของวิทูร "ข้าไม่เชื่อว่าท่านวิทูรจะเป็นคนไม่ดี" มาลินีกล่าวกับชาวบ้านที่มารวมตัวกัน "ท่านช่วยเหลือพวกเรามาตลอด ท่านสอนความรู้ให้พวกเรา ท่านไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้น" "แต่พวกทหารก็จับตัวเขาไปแล้วนี่" ชายชราคนหนึ่งกล่าวอย่างกังวล "หากเขาทำผิดจริง เราจะทำอย่างไรดี" "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" ซาบะกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "เราต้องไปช่วยท่านวิทูร" "เราจะไปช่วยได้อย่างไร" หญิงชราคนหนึ่งถาม "พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา จะไปสู้กับพวกทหารได้อย่างไร" "เราอาจจะไปสู้ไม่ได้" มาลินีกล่าว "แต่เราสามารถไปให้การช่วยเหลือท่านวิทูรได้ เราสามารถไปเป็นพยานให้กับเขาได้" ความคิดของมาลินีทำให้ชาวบ้านบางส่วนเริ่มเห็นด้วย พวกเขาเห็นความจริงใจของวิทูร และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากการรักษาของเขา "ใช่" ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าว "เราเห็นกับตาว่าท่านวิทูรช่วยเด็กน้อยของเราได้อย่างไร เราเห็นว่าไข้ป่าที่เคยคร่าชีวิตผู้คน กลับบรรเทาลงได้ด้วยยาของท่าน" "เราจะไปเป็นพยานให้ท่านวิทูร" ชาวบ้านคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงเห็นด้วย แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังลังเล "แล้วถ้าหากเขาทำผิดจริงจริงๆ ล่ะ?" หญิงคนหนึ่งกล่าว "เราจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยหรือไม่?" "เราต้องเชื่อใจในสิ่งที่เราเห็น" มาลินีกล่าวอย่างหนักแน่น "ท่านวิทูรไม่ได้ทำร้ายใคร ท่านช่วยเหลือพวกเรา ท่านสมควรได้รับความยุติธรรม" การตัดสินใจที่จะไปเป็นพยานให้กับวิทูร เริ่มก่อตัวขึ้นในหมู่ชาวบ้าน ขณะที่วิทูรเองก็ยังคงนั่งอยู่ในห้องขัง รอคอยผลลัพธ์ของการเจรจาที่กำลังดำเนินอยู่ในเมืองหลวง