เสียงกดแป้นพิมพ์ที่ดังระงม เสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดหย่อน กลิ่นกาแฟและน้ำหอมที่ผสมปนเปกันไปหมด สร้างบรรยากาศที่คุ้นเคยแต่ก็ชวนให้รู้สึกอึดอัดในออฟฟิศของพลอย พลอยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยข้อมูลและตัวเลขต่างๆ มากมาย เธอพยายามเพ่งสมาธิ จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า แต่ความคิดก็ยังคงล่องลอยไปตามกระแสความกังวลและความเหนื่อยหน่าย "เมื่อไหร่จะถึงเวลาพักเที่ยงนะ?" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางก้มลงมองข้อมือที่สวมนาฬิกาเรือนโปรดอยู่ "ยังอีกนานเลย" “พลอย! ได้รับอีเมลที่ส่งไปเมื่อเช้านี้หรือยัง?” เสียงของ “เจนนี่” เพื่อนร่วมงานที่เดินเข้ามาทักทายดังขึ้น ทำให้พลอยสะดุ้งเล็กน้อย “อ๋อ ได้รับแล้วค่ะเจนนี่ กำลังจะดูอยู่พอดีค่ะ” พลอยตอบ พยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติ “เรื่องโปรเจกต์ใหม่ใช่ไหมคะ?” “ใช่ๆ เห็นว่าวันนี้จะมีการประชุมตอนบ่ายไง เลยอยากให้รีบดูข้อมูลทั้งหมดก่อน” เจนนี่พูดพลางวางเอกสารกองหนึ่งลงบนโต๊ะพลอย “มีข้อมูลเพิ่มเติมบางส่วนที่หัวหน้าเพิ่งส่งมาเมื่อกี้” พลอยมองกองเอกสารที่เพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัว ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะเจนนี่” เธอตอบเสียงเบา “มีอะไรหรือเปล่าพลอย? ดูซีดๆ นะ” เจนนี่สังเกตเห็นความผิดปกติ “เมื่อคืนนอนดึกเหรอ?” “เปล่าค่ะ เมื่อคืนนอนเร็วค่ะ” พลอยโกหก “แค่วันนี้รู้สึกไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ค่ะ” “อ๋อ เข้าใจๆ บางวันก็เป็นแบบนี้แหละ” เจนนี่พยักหน้า “ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ หรือต้องการความช่วยเหลือตรงไหน บอกได้เลยนะ” “ขอบคุณค่ะ” พลอยกล่าวด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยที่ยังมีเพื่อนร่วมงานที่คอยให้กำลังใจ หลังจากเจนนี่เดินจากไป พลอยก็เริ่มเปิดอ่านเอกสารที่เจนนี่เพิ่งนำมาให้ ข้อมูลที่ถาโถมเข้ามาทำให้สมองของเธอเริ่มตื้อ เธอพยายามทำความเข้าใจทีละหน้า ทีละบรรทัด แต่คำศัพท์เฉพาะทางและตัวเลขที่ซับซ้อนก็ยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ “ทำไมมันถึงยากขนาดนี้นะ?” เธอถามตัวเอง “คนอื่นเขามีวิธีการจัดการกับเรื่องพวกนี้ยังไงกัน?” พลอยเริ่มรู้สึกท้อแท้ ความคิดที่ว่าตัวเองไม่เก่ง ไม่มีความสามารถ ก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังพยายามปีนหน้าผาที่สูงชัน โดยที่ไม่มีอุปกรณ์ปีนเขาใดๆ เลย “ไม่เป็นไรนะพลอย ค่อยๆ ไปทีละขั้น” เธอพยายามปลอบใจตัวเองอีกครั้ง “ดูทีละประเด็น อย่าเพิ่งคิดถึงภาพรวมทั้งหมด” เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา พร้อมปากกา เริ่มจดประเด็นสำคัญที่อ่านเจอลงไป พยายามสรุปใจความสำคัญของแต่ละย่อหน้า เพื่อให้ง่ายต่อการทำความเข้าใจ “ตรงนี้หมายความว่ายังไงนะ?” เธอขมวดคิ้วกับประโยคหนึ่งในเอกสาร “ทำไมถึงต้องมีเงื่อนไขตรงนี้ด้วย?” พลอยลองเปิดอินเทอร์เน็ตเพื่อค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม แต่ยิ่งค้นหาก็ยิ่งพบข้อมูลที่หลากหลายและซับซ้อนมากขึ้นไปอีก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกต “นี่คงเป็นสาเหตุที่แม่บอกว่าให้ถามคนอื่นสินะ” พลอยคิด “แต่จะถามใครดีล่ะ? หัวหน้าก็คงยุ่งมาก ส่วนเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็ดูเหมือนจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีกว่าเรา” เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง พลอยก็ลุกขึ้นเดินไปยังโรงอาหารของออฟฟิศ เธอหยิบถาดอาหารมา เลือกอาหารที่ดูไม่หนักท้องมากนัก ก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะว่างๆ เพียงลำพัง “วันนี้คงต้องทานข้าวคนเดียวอีกแล้ว” เธอถอนหายใจเบาๆ ขณะที่กำลังทานอาหาร พลอยก็เหลือบไปเห็น “คุณวิชัย” หัวหน้าแผนกของเธอกำลังนั่งทานข้าวกับลูกค้าคนหนึ่งอยู่ คุณวิชัยดูมีความมั่นใจและสง่างามมาก เขาพูดคุยกับลูกค้าด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจ พลอยสังเกตเห็นว่าคุณวิชัยสามารถอธิบายเรื่องที่ซับซ้อนให้ลูกค้าเข้าใจได้เป็นอย่างดี “อยากจะเก่งแบบคุณวิชัยบ้างจัง” พลอยคิด “ทำยังไงถึงจะมีความมั่นใจและสื่อสารได้ดีขนาดนั้น?” หลังจากทานอาหารเสร็จ พลอยก็กลับมาที่โต๊ะทำงานของเธออีกครั้ง การประชุมจะเริ่มในอีกไม่นานนี้ ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งในใจ “เอาล่ะ พลอย สูดหายใจลึกๆ” เธอพูดกับตัวเอง “เราทำเต็มที่แล้ว ทบทวนข้อมูลที่สำคัญอีกครั้ง” พลอยหยิบเอกสารสรุปย่อที่เธอจดไว้เมื่อช่วงเช้าขึ้นมาอ่านทวน เธอพยายามรวบรวมสติ สูดหายใจเข้าลึกๆ และผ่อนลมหายใจออกช้าๆ “ไม่เป็นไรนะ ถึงเราจะไม่รู้ทุกเรื่อง แต่เราก็สามารถเรียนรู้ได้” เธอพยายามพูดปลอบใจตัวเอง “และถ้ามีอะไรที่ไม่รู้จริงๆ ก็แค่ยอมรับว่าเราไม่รู้ แล้วค่อยไปหาคำตอบทีหลัง” เมื่อถึงเวลาประชุม พลอยก็เดินตามเพื่อนร่วมงานไปยังห้องประชุม หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความประหม่า เธอเลือกที่นั่งตรงมุมห้อง เพื่อที่จะได้ไม่เป็นจุดสนใจมากนัก การประชุมเริ่มต้นขึ้น หัวหน้าแผนกได้อธิบายภาพรวมของโปรเจกต์ใหม่ และเปิดโอกาสให้แต่ละคนได้แสดงความคิดเห็นและซักถาม พลอยนั่งฟังอย่างตั้งใจ พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น เมื่อถึงคิวของเธอ พลอยรู้สึกตัวเย็นวาบ “เอาล่ะพลอย ถึงตาเราแล้ว” “เอ่อ... คือว่า...” พลอยเริ่มพูดติดขัด “ดิฉันมีคำถามเกี่ยวกับส่วนของ... งบประมาณค่ะ” เธอเอ่ยถามคำถามที่ยังคาใจเธอมาตลอด “ตรงนี้... มีความเป็นไปได้ไหมคะที่จะปรับลดค่าใช้จ่ายในส่วนของ...?” เธอถามคำถามออกไปอย่างตะกุกตะกัก แต่ก็นับว่าเป็นก้าวแรกที่สำคัญ เพราะเธอได้กล้าที่จะถามสิ่งที่เธอไม่เข้าใจออกไป “เป็นคำถามที่ดีมากพลอย” คุณวิชัยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “เรื่องนี้ เราสามารถมาคุยกันเพิ่มเติมได้หลังจากประชุมเสร็จนะ” พลอยรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่คำถามของเธอไม่ได้ถูกมองข้าม หรือถูกตำหนิ เธอยังคงนั่งฟังการประชุมต่อไป แม้ว่าจะยังมีความไม่มั่นใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองได้ทำอะไรบางอย่างที่ท้าทายความกลัวของตัวเอง หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง พลอยก็ตรงไปยังโต๊ะทำงานของคุณวิชัย “คุณวิชัยคะ พอจะมีเวลาสักครู่ไหมคะ? ดิฉันอยากจะขอปรึกษาเรื่องงบประมาณเพิ่มเติมค่ะ” คุณวิชัยมองพลอยด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนพลอย มาคุยกันได้เลย” บทสนทนาระหว่างพลอยกับคุณวิชัยเกี่ยวกับงบประมาณดำเนินไปอย่างราบรื่น คุณวิชัยอธิบายรายละเอียดต่างๆ ให้พลอยเข้าใจอย่างใจเย็น และตอบทุกคำถามของเธออย่างชัดเจน พลอยรู้สึกว่าตัวเองได้รับความรู้เพิ่มเติม และความกังวลในใจก็ค่อยๆ จางหายไป “ขอบคุณมากค่ะคุณวิชัย” พลอยกล่าวอย่างจริงใจ “วันนี้พลอยได้เรียนรู้อะไรเยอะเลยค่ะ” “ไม่เป็นไรพลอย ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจอีก ก็มาถามได้เสมอ” คุณวิชัยบอก “การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุดนะ” เมื่อพลอยกลับมาที่โต๊ะทำงานของเธออีกครั้ง เธอก็รู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็มีความรู้สึกดีๆ บางอย่างเกิดขึ้นในใจ ความรู้สึกที่ว่าเธอได้เผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง และได้ก้าวข้ามผ่านมันไปได้ แม้ว่าจะเป็นก้าวเล็กๆ ก็ตาม “บางที... การมีสติรู้ตัวอยู่กับปัจจุบัน อาจจะช่วยให้เราจัดการกับความกังวลได้จริงๆ” พลอยคิด พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดที่เริ่มอ่อนลง