“พี่ก้องคะ” พลอยกล่าว “ช่วงนี้พี่ดูเครียดๆ นะคะ มีอะไรให้พลอยช่วยไหมคะ?” พี่ก้องเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่วางระเกะระกะบนโต๊ะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเหนื่อยอ่อนและกังวล ดวงตาของเขาดูหมองลงกว่าปกติ “ขอบใจมากนะพลอยที่ถาม” เขาถอนหายใจยาว “ก็... ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่เรื่องงานน่ะ มันมีปัญหาเรื่องการสื่อสารกับลูกค้าบางรายน่ะสิ” พลอยพยักหน้าอย่างเข้าใจ “เรื่องลูกค้าเป็นอะไรที่จัดการยากจริงๆ ค่ะ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “ถ้าพี่ก้องไม่รังเกียจ พลอยพอจะช่วยดูอะไรได้ไหมคะ? บางทีการที่เรามองจากมุมอื่น อาจจะช่วยให้เห็นอะไรที่แตกต่างออกไปก็ได้ค่ะ” พี่ก้องมองพลอยด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย “เธอนี่... เธอดูโตขึ้นนะพลอย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความประหลาดใจ “เมื่อก่อนก็เป็นเด็กสาวที่เก่งงาน แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีมุมมองที่รอบด้านมากขึ้น” พลอยยิ้มบางๆ “พลอยแค่พยายามทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ มากขึ้นค่ะ” เธอเลือกที่จะไม่ลงรายละเอียดเกี่ยวกับวิปัสสนา แต่เลือกที่จะสื่อสารผ่านการกระทำ “ถ้าพี่ก้องสะดวก เล่าให้พลอยฟังหน่อยได้ไหมคะ? เผื่อพลอยจะมีไอเดียอะไรดีๆ มาเสนอ” พี่ก้องลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่า “คือ... ลูกค้าเจ้านี้เขาต้องการให้เราปรับเปลี่ยนงานบางส่วนที่ค่อนข้างเยอะน่ะ ซึ่งมันจะส่งผลกระทบต่อแผนงานและงบประมาณของเราพอสมควร” เขาบ่นอุบ “แต่พอเราอธิบายไป เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจ หรือไม่ก็บอกว่าเราไม่รับฟังเขา” “แล้วพี่ก้องได้ลองพยายามทำความเข้าใจในมุมมองของลูกค้าดูหรือยังคะ?” พลอยถามอย่างนุ่มนวล “บางทีเขาอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่เรามองข้ามไปก็ได้นะคะ” “ก็... พยายามแล้วนะ” พี่ก้องตอบ “แต่การปรับเปลี่ยนมันมากเกินไปจริงๆ” “หนูเข้าใจค่ะ” พลอยพยักหน้า “แต่บางที... เราอาจจะลองหาจุดกึ่งกลางดูไหมคะ? ลองสอบถามเขาดูว่า อะไรคือสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ ที่สุดจากงานนี้ และอันไหนคือสิ่งที่พอจะยืดหยุ่นได้บ้าง” พี่ก้องขมวดคิ้ว “หมายถึง... เราต้องยอมเขาไปซะทั้งหมดเหรอ?” “ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกค่ะ” พลอยอธิบาย “แต่เป็นการหาจุดที่ทั้งสองฝ่ายพอจะยอมรับได้น่ะค่ะ” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เวลาที่เราไม่พอใจ หรือรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจเรา มันมักจะเกิดจากความคาดหวังของเราเอง ที่อยากให้อีกฝ่ายเป็นไปตามที่เราคิด” “แล้วถ้าความคาดหวังของเรามันสมเหตุสมผลล่ะ?” พี่ก้องถาม “ก็สมเหตุสมผลค่ะ” พลอยตอบ “แต่การที่เรายึดติดกับความสมเหตุสมผลนั้นมากเกินไป ก็อาจจะทำให้เราปิดกั้นตัวเองจากการรับฟัง หรือการหาทางออกอื่นๆ ได้” เธอหยุดคิดนิดหนึ่ง “ลองคิดดูนะคะพี่ก้อง ถ้าเรามีสติอยู่กับปัจจุบัน มองเห็นสถานการณ์ตามความเป็นจริง และรับฟังอีกฝ่ายด้วยใจที่เปิดกว้าง บางที... เราอาจจะพบว่า ปัญหาที่ดูใหญ่โต มันอาจจะมีทางออกที่ง่ายกว่าที่เราคิดก็ได้” พี่ก้องมองพลอยอย่างพิจารณา เขาเห็นความจริงใจและสติปัญญาในแววตาของเธอ “เธอสอนอะไรฉันเยอะเลยนะพลอย” เขาพูดเสียงเบาลง “บางทีฉันอาจจะเครียดเกินไป จนมองอะไรไม่รอบด้าน” “ไม่เป็นไรค่ะพี่ก้อง” พลอยยิ้ม “การทำงานหนักก็เป็นเรื่องที่ดีค่ะ แต่เราก็ต้องหาเวลาพัก และทบทวนตัวเองด้วย” หลังจากคุยกับพี่ก้องแล้ว พลอยก็รู้สึกดีขึ้น เธอเห็นว่าความเข้าใจและความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ได้ ในช่วงบ่าย พลอยกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเธอ เธอเริ่มสังเกตความคิดและความรู้สึกของตัวเอง เธอพบว่า มีความกังวลเล็กๆ ผุดขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องของแดน “เราควรจะคุยกับแดนอีกครั้ง” พลอยคิดในใจ “แต่ครั้งนี้... เราต้องใช้สติมากขึ้น” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อของแดน มือของเธอสั่นเล็กน้อยก่อนจะกดโทรออก “ฮัลโหล” เสียงของแดนดังขึ้นมาในสาย ฟังดูไม่ค่อยสดใสเท่าที่เคย “แดนคะ” พลอยพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด “พลอยอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อคืนนะคะ” แดนเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอ... ไม่ต้องขอโทษก็ได้” “ไม่ค่ะ พลอยอยากขอโทษจริงๆ” พลอยกล่าวต่อ “พลอยเข้าใจว่าแดนคงรู้สึกไม่ดี ที่พลอยดูเหมือนจะให้เวลาแดนน้อยลง” “ก็... มันก็จริงอย่างที่เธอพูด” แดนตอบเสียงเรียบ “พลอยขอโทษจริงๆ นะคะ” พลอยย้ำ “พลอยไม่ได้ตั้งใจจะละเลยแดนเลย” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “พลอยกำลังพยายามที่จะเข้าใจตัวเองให้มากขึ้นน่ะค่ะ บางที... การที่เราเข้าใจตัวเอง เราก็อาจจะดูแลความสัมพันธ์กับคนอื่นได้ดีขึ้นนะคะ” “หมายความว่ายังไง?” แดนถาม “ก็... ช่วงนี้พลอยกำลังฝึกที่จะมีสติรู้ตัวอยู่กับปัจจุบันน่ะค่ะ” พลอยอธิบาย “บางที พลอยก็อาจจะดูเหมือนห่างเหินไปบ้าง เพราะพลอยกำลังเรียนรู้ที่จะจัดการกับความคิดและความรู้สึกของตัวเอง” “แล้วมันช่วยอะไรได้?” แดนถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ “มันช่วยให้พลอยใจเย็นขึ้นค่ะ” พลอยตอบ “ช่วยให้พลอยมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามความเป็นจริงมากขึ้น ไม่ใช่มองจากอารมณ์เพียงอย่างเดียว” เธอเว้นจังหวะ “เมื่อวานนี้ ที่พลอยคุยกับคุณแม่ พลอยก็เข้าใจอะไรมากขึ้นเยอะเลยค่ะ” “คุยกับแม่เรื่องอะไร?” แดนถาม “ก็... เรื่องความสัมพันธ์น่ะค่ะ” พลอยตอบ “แม่บอกว่า การที่เราจะรักใครสักคนได้ดี เราก็ต้องเริ่มจากการรักและเข้าใจตัวเองให้ได้ก่อน” “แล้วเธอรักและเข้าใจตัวเองแล้วเหรอ?” แดนถามเสียงติดจะประชด “พลอยกำลังพยายามอยู่ค่ะ” พลอยตอบอย่างซื่อสัตย์ “มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะแดน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้” เธอตัดสินใจพูดความในใจ “พลอยอยากให้แดนเข้าใจนะคะ ว่าพลอยรักแดนมากจริงๆ และพลอยก็อยากจะทำให้ความสัมพันธ์ของเราดีขึ้น” “แล้วเราจะทำยังไงให้มันดีขึ้นล่ะ?” แดนถาม เสียงของเขาเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย “พลอยอยากชวนแดนไปเดินเล่นด้วยกันเย็นวันเสาร์นี้ค่ะ” พลอยเสนอ “เราไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะกันนะคะ แล้วพลอยจะเล่าเรื่องที่พลอยเรียนรู้ให้แดนฟัง” “แล้วถ้าฉันไม่อยากฟังล่ะ?” แดนถาม “ถ้าแดนไม่อยากฟัง พลอยก็ไม่บังคับค่ะ” พลอยตอบ “เราแค่ไปเดินเล่นด้วยกันเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” “ก็ได้” แดนตอบรับ “แล้วเจอกัน” พลอยวางสายโทรศัพท์ลงพร้อมกับรอยยิ้มที่ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้า เธอรู้สึกเบาใจขึ้นมาก การสื่อสารที่ตรงไปตรงมาและด้วยความเข้าใจ ทำให้ความขัดแย้งที่เคยมีคลี่คลายลงไปได้ เธอหันกลับไปทำงานของเธออีกครั้ง ด้วยความรู้สึกที่สงบและมั่นคงกว่าเดิม เธอยังคงสังเกตลมหายใจของตัวเองเป็นระยะๆ และตระหนักว่า การมีสติในทุกขณะจิต คือกุญแจสำคัญที่จะนำพาเธอไปสู่ความเข้าใจในตนเองและผู้อื่น พลอยหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา เธอเริ่มเขียนบันทึกความรู้สึกของตัวเองในวันนี้ “วันนี้รู้สึกดีขึ้นมากหลังจากได้คุยกับพี่ก้องและแดน” เธอเขียน “การได้พูดคุยอย่างเปิดอก และการพยายามทำความเข้าใจอีกฝ่าย ทำให้ความตึงเครียดคลี่คลายลง” “การฝึกสติช่วยให้เรามองเห็นปัญหาได้ชัดเจนขึ้น และไม่ถูกอารมณ์ครอบงำ” เธอเขียนต่อไป “ขอบคุณความสงบที่ได้รับจากการฝึกฝน” พลอยอ่านบันทึกของตัวเองแล้วก็ยิ้ม เธอรู้ว่า หนทางยังอีกยาวไกล แต่การเริ่มต้นด้วยความเข้าใจและการยอมรับ คือก้าวแรกที่สำคัญ