หลังจากเหตุการณ์ในห้องประชุม คุณพรชัยเก็บตัวเงียบอยู่หลายวัน เขาไม่ยอมไปทำงาน และไม่รับโทรศัพท์จากใคร อรุณีพยายามติดต่อไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับ เธอรู้สึกเป็นห่วงเขามาก เพราะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตนั้น เป็นแผลในใจที่ลึกซึ้งสำหรับเขา คุณสมชายตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมคุณพรชัยที่บ้าน เขาเดินทางไปยังบ้านพักของคุณพรชัย ซึ่งตั้งอยู่ในย่านชานเมืองที่เงียบสงบ เขาพบคุณพรชัยนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้าน มองออกไปยังสวนที่เริ่มจะเหี่ยวเฉา “สวัสดีครับคุณพรชัย” คุณสมชายทักทายอย่างนุ่มนวล คุณพรชัยหันมามองคุณสมชายด้วยแววตาที่เหนื่อยล้า “คุณสมชาย… มาทำไมครับ” “ผมมาเยี่ยมครับ” คุณสมชายตอบ “ผมเป็นห่วงคุณ” คุณพรชัยหัวเราะเบาๆ อย่างขมขื่น “ผมคงทำให้ทุกคนผิดหวังสินะครับ” “ไม่เลยครับ” คุณสมชายกล่าว “คุณไม่ได้ทำให้ใครผิดหวัง” “แต่ผม… ผมทำเหมือนคนบ้า” คุณพรชัยกล่าว “ผมปล่อยให้อารมณ์พาไป ผมทำลายทุกอย่าง” “คุณกำลังเจ็บปวดใช่ไหมครับ” คุณสมชายถามอย่างเข้าใจ คุณพรชัยพยักหน้า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ผม… ผมไม่เคยลืมสิ่งที่วิชัยทำกับผม” “ผมถูกดูหมิ่น ถูกทำร้ายศักดิ์ศรี” คุณพรชัยกล่าว “ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่า” “ผมรู้ว่าวิชัยได้ขอโทษแล้ว” คุณพรชัยกล่าวต่อ “แต่ผม… ผมยังรับมันไม่ได้ ผมยังรู้สึกโกรธ และผมยังรู้สึกกลัว” “คุณพรชัยครับ” คุณสมชายกล่าว “ความโกรธและความกลัว เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์” “แต่เราไม่จำเป็นต้องปล่อยให้มันมาครอบงำชีวิตเรา” คุณสมชายกล่าว “การยึดติดกับอดีต จะทำให้เรามองไม่เห็นปัจจุบัน และอนาคต” “ผมเข้าใจว่าคุณเสียใจ” คุณสมชายกล่าว “แต่การให้อภัยวิชัย ไม่ใช่การบอกว่าสิ่งที่เขาทำนั้นถูกต้อง” “แต่มันคือการที่คุณปลดปล่อยตัวเองจากความทุกข์” คุณสมชายกล่าว “เพื่อให้คุณมีอิสระที่จะก้าวต่อไป” คุณพรชัยเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประมวลผลคำพูดของคุณสมชาย “คุณสมชายครับ” คุณพรชัยเอ่ยขึ้น “ผมอยากจะทำสมาธิ แต่ผม… ผมกลัว” “กลัวอะไรครับ” คุณสมชายถาม “ผมกลัวว่า จิตใจที่เคยสงบของผม จะถูกความคิดร้ายๆ เข้ามาครอบงำอีกครั้ง” คุณพรชัยกล่าว “ผมกลัวว่าจะกลับไปเป็นคนเดิม” “ไม่ต้องกลัวครับ” คุณสมชายยิ้ม “การทำสมาธิ ไม่ใช่การบังคับให้จิตใจว่างเปล่า” “มันคือการที่เราได้รู้จักจิตใจของตัวเอง” คุณสมชายกล่าว “เรารู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นในจิตใจของเรา โดยไม่ตัดสิน” “และเมื่อเราเห็นความคิดลบ เราก็ค่อยๆ ปล่อยมันไป” คุณสมชายกล่าว “เหมือนกับที่เราปล่อยให้ใบไม้ลอยไปตามน้ำ” “คุณพรชัยครับ” คุณสมชายกล่าว “ลองให้โอกาสตัวเองอีกครั้งนะครับ” “ลองกลับไปทำงานนะครับ” คุณสมชายกล่าว “ลองกลับไปเข้าร่วมการอบรมอีกครั้ง” “ผมเชื่อว่า คุณจะพบกับคำตอบที่แท้จริง” คุณสมชายกล่าว คุณพรชัยมองไปยังคุณสมชายด้วยแววตาที่อ่อนลง “ผม… ผมไม่แน่ใจครับ” “ไม่เป็นไรครับ” คุณสมชายกล่าว “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ เพื่อสนับสนุนคุณ” หลังจากนั้นไม่นาน คุณพรชัยก็ตัดสินใจกลับไปทำงาน เขาไม่ได้กลับไปในทันทีทันใด แต่เขากลับไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป เขาเริ่มจากงานที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากับวิชัยมากนัก และค่อยๆ เพิ่มความท้าทายขึ้น อรุณีสังเกตเห็นความพยายามของคุณพรชัย เธอเข้าไปพูดคุยกับเขา และให้กำลังใจเขาอย่างสม่ำเสมอ “คุณพรชัยคะ” อรุณีกล่าว “ดิฉันดีใจที่ได้เห็นคุณกลับมาค่ะ” “ผมยังคงรู้สึกไม่ค่อยดีนัก” คุณพรชัยยอมรับ “แต่ผมก็พยายาม” “แค่นั้นก็ยอดเยี่ยมแล้วค่ะ” อรุณีกล่าว “การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง ต้องใช้เวลา” “คุณวิชัยเอง ก็ยังคงพยายามอยู่ทุกวันค่ะ” อรุณีกล่าวเสริม “เขาไม่ได้หวังว่าทุกคนจะให้อภัยเขาในทันที” คุณพรชัยพยักหน้า เขาเริ่มเข้าใจในสิ่งที่อรุณีพูด ในขณะเดียวกัน วิชัยก็ยังคงปฏิบัติหน้าที่ของเขาอย่างดีที่สุด เขาไม่ได้พยายามจะเข้าไปใกล้ชิด หรือพูดคุยกับคุณพรชัยมากนัก แต่เขาแสดงออกผ่านการกระทำที่สุภาพ และการทำงานที่มีประสิทธิภาพ วันหนึ่ง ขณะที่คุณพรชัยกำลังเดินไปห้องประชุม เขาก็พบวิชัยยืนอยู่หน้าห้องประชุม “คุณพรชัยครับ” วิชัยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม “ผม… ผมมีเรื่องอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง” คุณพรชัยหยุดยืนนิ่ง เขามองวิชัยด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “ผมรู้ว่าคุณยังไม่พร้อมที่จะให้อภัยผม” วิชัยกล่าว “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมเสียใจจริงๆ” “ผมได้เรียนรู้จากความผิดพลาดในอดีตแล้ว” วิชัยกล่าว “และผมจะไม่มีวันทำผิดซ้ำสอง” คุณพรชัยมองเข้าไปในดวงตาของวิชัย เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงนั้น “ผม… ผมไม่รู้จะพูดอะไร” คุณพรชัยกล่าว “ไม่เป็นไรครับ” วิชัยกล่าว “ขอแค่คุณได้ยิน” วิชัยผงกศีรษะเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปในห้องประชุม ทิ้งคุณพรชัยยืนอยู่ลำพัง คุณพรชัยยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วปล่อยออกช้าๆ เขารู้สึกถึงความขัดแย้งภายในใจ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความหวังเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้น บางที… บางที เขาอาจจะเริ่มปล่อยวางได้จริงๆ เขาค่อยๆ เดินตามวิชัยเข้าไปในห้องประชุม ใบหน้าของเขาเริ่มปรากฏรอยยิ้มบางๆ ที่แสดงถึงความเข้าใจที่ซับซ้อน และความหวังใหม่ที่กำลังจะเบ่งบานในหัวใจของเขา