อรุณีตื่นขึ้นมาในเช้าวันที่สี่ของการปฏิบัติธรรม ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของเธอรู้สึกเบาสบาย ราวกับถูกชำระล้างสิ่งสกปรกที่เคยเกาะติดออกไปจนหมดสิ้น จิตใจของเธอสงบ นิ่ง และโปร่งเบา ราวกับท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอก "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอรุณี" มะลิทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสเช่นเคย "ดูคุณอรุณีสดชื่นขึ้นมากเลยนะคะ" "ค่ะมะลิ" อรุณียิ้มตอบ "ฉันรู้สึกดีขึ้นมากๆ เลยค่ะ" "ดีใจด้วยนะคะ" มะลิกล่าว "วันนี้เรามีกิจกรรมพิเศษตอนเช้าค่ะ คือการนั่งสมาธิริมลำธาร" อรุณีรู้สึกตื่นเต้น เธอชอบบรรยากาศริมลำธารเป็นพิเศษ เสียงน้ำไหลรินช่วยขับกล่อมให้จิตใจสงบได้อย่างน่าอัศจรรย์ เธอเดินตามมะลิไปยังจุดที่จัดเตรียมไว้สำหรับนั่งสมาธิ ลำธารสายเล็กๆ ทอดตัวคดเคี้ยวไปตามแนวป่า มีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นให้ความร่มเย็น เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วประสานกับเสียงน้ำไหล สร้างบรรยากาศที่สงบและเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ป้าสมศรีกำลังจัดเตรียมเบาะรองนั่งให้กับผู้ปฏิบัติธรรมทุกคน "เช้านี้เราจะมาฝึกการปล่อยวางกันนะจ๊ะ" ป้าสมศรีกล่าวขณะที่ทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว "การปล่อยวางไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการยอมรับในความเป็นจริง" อรุณีหลับตาลง ปรับท่านั่งให้สบายที่สุด หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ เธอพยายามนึกถึงสิ่งที่เธอเคยยึดติด ปัญหาที่เคยรบกวนจิตใจ ความผิดหวังที่เคยทำให้เธอเจ็บปวด ภาพเหล่านั้นค่อยๆ ปรากฏขึ้นในความคิด แต่แทนที่จะรู้สึกหวั่นไหว อรุณีกลับรู้สึกเฉยๆ ราวกับกำลังมองดูภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง "ลองหายใจเข้า แล้วนึกถึงสิ่งที่เราอยากจะปล่อยวาง" ป้าสมศรีค่อยๆ แนะนำ "แล้วพอนึกออก ก็หายใจออก พร้อมกับนึกว่า เรากำลังปล่อยมันออกไปจากใจของเรา" อรุณีทำตาม เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วนึกถึงความกดดันจากการทำงานที่เคยทำให้เธอเครียดจัด ภาพของเจ้านายที่เข้มงวด ลูกค้าที่เรียกร้องไม่หยุดหย่อน ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในความคิด แล้วเมื่อเธอหายใจออก เธอก็พยายามนึกว่า "ฉันปล่อยวางแล้ว" "ฉันปล่อยวางแล้ว" วลีนี้ค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในจิตสำนึกของเธอ ราวกับเป็นมนต์สะกดที่ทรงพลัง "เมื่อใดก็ตามที่ความคิดเหล่านั้นกลับมาอีก" ป้าสมศรีกล่าว "ให้คุณรู้ทันมัน แล้วก็ปล่อยมันไปอีกครั้ง" "มันเหมือนกับการที่เราทำความสะอาดบ้าน" ป้าสมศรียกตัวอย่าง "ฝุ่นมันก็ย่อมฟุ้งขึ้นมาอีก เราก็ต้องปัดกวาดมันออกไปเรื่อยๆ" ในช่วงแรก อรุณียังคงมีความคิดฟุ้งซ่านเข้ามาบ้าง แต่เธอก็ไม่รู้สึกหงุดหงิดเหมือนเคย เธอแค่รับรู้ว่าความคิดนั้นเกิดขึ้น แล้วก็ปล่อยมันไปตามกระแสน้ำที่ไหลผ่าน "สิ่งสำคัญคือการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง" ป้าสมศรีกระตุ้น "ยิ่งเราฝึกฝนมากเท่าไหร่ จิตใจของเราก็จะยิ่งเบาบางลงเท่านั้น" อรุณีรู้สึกเหมือนมีน้ำหนักก้อนใหญ่ที่เคยทับถมอยู่บนอก ค่อยๆ คลายออกไปทีละน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความโล่งโปร่งสบายที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "การปล่อยวางไม่ใช่การลืม" ป้าสมศรีกล่าวเน้น "แต่เป็นการยอมรับและไม่ยึดติดกับมันอีกต่อไป" หลังจากนั่งสมาธิเสร็จ อรุณีรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของเธออย่างชัดเจน เธอรู้สึกว่าตัวเองมีความอดทนและเข้าใจผู้อื่นมากขึ้น "ป้าคะ" อรุณีเดินเข้าไปหาป้าสมศรี "หนูรู้สึกเหมือนได้เจอ 'ตัวเอง' ในอีกเวอร์ชันหนึ่งเลยค่ะ" "นั่นแหละจ้ะ คือสิ่งมหัศจรรย์ของการฝึกสมาธิ" ป้าสมศรียิ้ม "เมื่อเราปล่อยวางสิ่งภายนอกได้ เราก็จะมองเห็นสิ่งดีๆ ที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเรา" "แต่หนูยังกังวลนะคะ" อรุณีเอ่ย "ถ้ากลับไปเจอสถานการณ์เดิมๆ หนูจะยังปล่อยวางได้อยู่ไหม" "แน่นอนว่าต้องมีการทดสอบจ้ะ" ป้าสมศรีตอบอย่างใจเย็น "แต่การที่คุณได้สัมผัสกับความสงบภายในแล้ว มันจะเป็นเหมือนเข็มทิศนำทางให้คุณ" "จำไว้นะจ๊ะ ว่าทุกครั้งที่คุณรู้สึกเครียดหรือกังวล ให้คุณหลับตาลง หายใจลึกๆ แล้วนึกถึงลำธารสายนี้ นึกถึงเสียงน้ำไหล นึกถึงความสงบที่เคยเกิดขึ้น" "มันจะเป็นเหมือนที่พักพิงใจให้คุณเสมอ" ในช่วงบ่าย อรุณีมีโอกาสได้พูดคุยกับผู้ปฏิบัติธรรมคนอื่นๆ เธอได้พบกับคุณลุงสมชาย ชายวัยกลางคนที่เคยเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง แต่ต้องเผชิญกับความล้มเหลวครั้งใหญ่ในชีวิต "ผมเคยคิดว่าเงินทองและชื่อเสียงคือสิ่งที่จะทำให้ผมมีความสุข" คุณลุงสมชายเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "แต่พอผมสูญเสียทุกอย่างไป ผมถึงได้รู้ว่า ความสุขที่แท้จริง มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งภายนอกเลย" "การมาอยู่ที่นี่ ทำให้ผมได้กลับมาสำรวจตัวเอง" คุณลุงสมชายกล่าวต่อ "ผมได้เรียนรู้ว่า การให้อภัยตัวเอง และการยอมรับในความผิดพลาด มันสำคัญมากแค่ไหน" อรุณีตั้งใจฟังเรื่องราวของคุณลุงสมชาย เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เผชิญปัญหาเพียงลำพัง มีอีกหลายคนที่กำลังเดินทางเดียวกันนี้ "บางครั้ง การที่เราล้มลง มันก็เพื่อให้เราได้มีโอกาสลุกขึ้นมาอย่างแข็งแกร่งกว่าเดิม" คุณลุงสมชายกล่าวทิ้งท้าย "และธรรมะ ก็เป็นเหมือนแสงสว่าง ที่ช่วยนำทางให้เราก้าวต่อไป" การสนทนากับคุณลุงสมชาย ทำให้คุณอรุณีรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น เธอเริ่มมองเห็นภาพชีวิตของตัวเองที่ชัดเจนขึ้น เธอไม่ได้มองหาความสุขที่ไหนไกล แต่อยู่ภายในใจของเธอเอง การได้มาอยู่ที่สวนป่าสุขาวดีแห่งนี้ คือจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุด ที่จะทำให้เธอได้ค้นพบความสุขที่แท้จริงนั้น