วันรุ่งขึ้น อรุณีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ เธอไม่ได้รู้สึกถึงแรงกดดันจากภาระหน้าที่ที่รออยู่ แต่กลับรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่จะได้ทดลองใช้สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน เธอชงกาแฟแก้วโปรด ยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า "เอาล่ะ วันนี้มาดูกันว่าฉันจะจัดการกับ 'งานเลี้ยง' ที่รออยู่ได้ดีแค่ไหน" เธอพูดกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี หลังจากเตรียมตัวเสร็จ อรุณีก็เดินทางไปยังออฟฟิศ เธอพบว่าวันนี้บรรยากาศดูจะคึกคักกว่าปกติ เพราะใกล้จะถึงกำหนดส่งโปรเจกต์ใหญ่ที่ทีมของเธอรับผิดชอบอยู่ "อรุณี! มาแล้วเหรอ" แพรวรีบเข้ามาทักทาย "วันนี้ต้องเร่งงานกันหน่อยนะ หัวหน้าเรียกเข้าไปคุยเรื่องความคืบหน้าเมื่อเช้านี้" "อ๋อ ได้เลย" อรุณีตอบรับ "มีอะไรให้ช่วยไหม" "ช่วงนี้วุ่นวายไปหมดเลย" แพรวถอนหายใจ "ขอให้เธอเข้ามาช่วยดูรายละเอียดของสเปคงานได้ไหม พอดีฉันต้องไปตรวจเช็คกับทีมอื่นก่อน" "ได้สิ" อรุณียิ้ม "วางไว้ตรงนี้เลยนะ เดี๋ยวฉันจัดการให้" ขณะที่เธอกำลังจดจ่ออยู่กับเอกสาร ก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ และเสียงที่คุ้นเคยแต่ก็แฝงด้วยความรู้สึกบางอย่างก็ดังขึ้น "อรุณี! มาแล้วเหรอ" เป็นเสียงของวิชัย หนึ่งในเพื่อนร่วมงานที่มักจะสร้างปัญหาให้เธออยู่เสมอ "งานเป็นไงบ้าง ใกล้เสร็จรึยัง" อรุณีเงยหน้าขึ้นมองวิชัย เธอเห็นแววตาที่ดูไม่น่าไว้วางใจนัก "กำลังเร่งอยู่ค่ะวิชัย" เธอตอบอย่างสุภาพ "มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะคะ" "เปล่าหรอก" วิชัยหัวเราะเบาๆ "แค่อยากจะมาดูว่า จะได้ไม่ต้องไปนั่งรองานเธอ" อรุณีรู้ดีว่าวิชัยกำลังประชดประชัน เธอเคยรู้สึกโกรธและหงุดหงิดกับคำพูดแบบนี้ แต่ครั้งนี้ เธอเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า "ไม่ต้องห่วงค่ะวิชัย งานของฉันจะเสร็จทันเวลาแน่นอน" เมื่อวิชัยเดินจากไป อรุณีก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอระลึกถึงคำสอนของป้าสมศรี "เมื่อใดก็ตามที่ความคิดลบหรืออารมณ์ไม่ดีเกิดขึ้น ให้รู้ทันมัน แล้วปล่อยมันไป" เธอพยายามนึกถึงภาพของลำธารใสที่ไหลเอื่อย เสียงนกร้อง และความสงบที่เธอเคยสัมผัส "ใช่แล้ว" เธอพึมพำกับตัวเอง "วิชัยก็แค่กำลังทำในสิ่งที่เขาถนัด การที่เราจะรู้สึกอย่างไร มันขึ้นอยู่กับเราเอง" เธอหันกลับมาทำงานต่อ โดยพยายามไม่ให้คำพูดของวิชัยมาบั่นทอนกำลังใจ ช่วงบ่าย คุณสมชายเรียกอรุณีเข้าไปในห้องทำงาน "อรุณี" คุณสมชายเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "จากการประเมินความคืบหน้าเมื่อเช้า โปรเจกต์ของเรายังช้ากว่ากำหนดอยู่มาก โดยเฉพาะส่วนงานของทีมคุณ" อรุณีรู้สึกถึงแรงกดดันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น แต่เธอพยายามควบคุมสติ "ค่ะคุณสมชาย ดิฉันทราบดีค่ะ ตอนนี้กำลังเร่งงานส่วนที่เหลืออยู่ค่ะ" "แล้วสาเหตุที่งานล่าช้าคืออะไร?" คุณสมชายถามต่อ "ฉันได้ยินมาว่าวิชัยมีปัญหาในการประสานงานกับทีมคุณ" อรุณีลังเลเล็กน้อย เธอมองเข้าไปในดวงตาของคุณสมชาย พยายามจับสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ "จริงๆ แล้ว... มีปัญหาการสื่อสารกันบ้างค่ะคุณสมชาย" อรุณีเลือกที่จะพูดความจริงอย่างนุ่มนวล "แต่ดิฉันกำลังพยายามแก้ไขอยู่ค่ะ" "กำลังพยายามแก้ไข?" คุณสมชายเลิกคิ้ว "แล้วมันจะเสร็จทันกำหนดได้ยังไง" "ดิฉันเชื่อว่าจะทำได้ค่ะ" อรุณีตอบอย่างมั่นใจ "ดิฉันจะใช้เวลาหลังเลิกงานเข้ามาช่วยจัดการให้งานเสร็จเรียบร้อยค่ะ" คุณสมชายมองเธอด้วยสายตาที่ประเมิน "ดีมาก อรุณี ฉันหวังว่าเธอจะทำได้จริง" หลังจากออกจากห้องคุณสมชาย อรุณีก็รู้สึกโล่งใจ เธอไม่ได้พยายามแก้ตัว หรือโทษใคร แต่เลือกที่จะยอมรับปัญหาและเสนอแนวทางแก้ไข "อรุณี" แพรวเดินเข้ามาหาเธอเมื่อเห็นว่าเธอออกจากห้องหัวหน้ามา "เป็นไงบ้าง หัวหน้าพูดอะไร" "ก็... เรื่องความคืบหน้าของงานน่ะ" อรุณีตอบ "แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันบอกเขาไปแล้วว่าเราจะเร่งให้เสร็จ" "จริงเหรอ" แพรวตาเป็นประกาย "ขอบใจนะอรุณี เธอเป็นฮีโร่ของพวกเราจริงๆ" "ไม่หรอก" อรุณียิ้ม "เราก็แค่ช่วยกัน" ระหว่างนั้น วิชัยก็เดินผ่านมาพอดี เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน "ว้าว ดูเหมือนจะมีคนพยายามจะทำดีนะ" วิชัยแซว อรุณีหันไปมองวิชัย ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของเขา "วิชัยคะ" อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น "ดิฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่พอใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่การที่เราจะทำงานให้สำเร็จได้ เราต้องทำงานร่วมกัน และให้เกียรติซึ่งกันและกันนะคะ" วิชัยอึ้งไปเล็กน้อย เขาไม่เคยถูกอรุณีพูดแบบนี้มาก่อน ปกติแล้วเธอจะเงียบ หรือไม่ก็ตอบโต้กลับไป "ฉัน... ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ" วิชัยอึกอัก "ก็งานมันล่าช้าจริงๆ นี่" "ดิฉันทราบค่ะ" อรุณีพยักหน้า "และดิฉันก็กำลังพยายามแก้ไขอยู่ ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยคุณได้ หรือถ้าคุณมีข้อเสนอแนะอะไร ก็บอกได้นะคะ" วิชัยมองอรุณีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ "เอ่อ... คือ..." วิชัยเริ่มพูด "จริงๆ แล้ว ปัญหาบางอย่างมันเกิดจากการสื่อสารที่ผิดพลาดน่ะ" อรุณีพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น เรามาลองหาทางแก้ไขปัญหานั้นกันนะคะ" ทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง วิชัยเริ่มอธิบายถึงปัญหาที่เขาเจอ และอรุณีก็รับฟังอย่างตั้งใจ จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันคิดหาแนวทางแก้ไขปัญหาการสื่อสารระหว่างทีม เมื่อวิชัยเดินจากไป แพรวก็หันมามองอรุณีด้วยความทึ่ง "อรุณี! เธอทำได้ยังไงเนี่ย" แพรวอุทาน "ปกติวิชัยไม่เคยฟังใครเลยนะ" อรุณียิ้ม "ก็คงเป็นเพราะว่า... เราลองเปลี่ยนวิธีการพูดคุยกันดูน่ะ" เธอนึกถึงคำสอนของป้าสมศรีอีกครั้ง "การปล่อยวาง ไม่ใช่การยอมแพ้ แต่คือการยอมรับในความเป็นจริง แล้วมองหาทางออกด้วยใจที่สงบ" อรุณีใช้เวลาหลังเลิกงานอย่างเต็มที่ เธอทุ่มเทให้กับงานที่ค้างอยู่ ตรวจสอบทุกรายละเอียด และประสานงานกับวิชัยอย่างใกล้ชิด ขณะที่เธอกำลังทำงานอย่างขยันขันแข็ง วิชัยก็เดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟหนึ่งแก้ว "นี่" เขาพูดพลางยื่นแก้วกาแฟให้อรุณี "เห็นว่าทำงานหนัก เดี๋ยวจะเป็นลมไปซะก่อน" อรุณีรับแก้วกาแฟมาด้วยความประหลาดใจ "ขอบคุณมากนะวิชัย" "ไม่เป็นไร" วิชัยยิ้ม "ทีหลังถ้ามีอะไรก็บอกนะ เราจะได้ช่วยกัน" อรุณีมองวิชัยด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจ นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน เมื่อใกล้จะถึงเวลาเลิกงาน คุณสมชายก็เดินเข้ามาในโซนทำงานของทีม "เป็นยังไงบ้าง" เขาถาม "งานคืบหน้าไปมากไหม" "คืบหน้าไปมากครับคุณสมชาย" อรุณีตอบ "ตอนนี้เรากำลังจะปิดงานส่วนสำคัญได้แล้วครับ" คุณสมชายพยักหน้าด้วยความพอใจ "ดีมาก" เมื่อถึงเวลาเลิกงาน อรุณีรู้สึกเหนื่อย แต่เป็นความเหนื่อยล้าที่มีความสุข เธอได้เห็นผลลัพธ์ของการปรับเปลี่ยนทัศนคติและการสื่อสารที่เธอได้เรียนรู้มา "อรุณี" แพรวกล่าวขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บของ "ขอบคุณมากนะที่เธอช่วยเร่งงานให้เสร็จ" "ไม่เป็นไร" อรุณีตอบ "ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็คงทำไม่สำเร็จเหมือนกัน" วิชัยเดินเข้ามาหาทั้งสองคน "พรุ่งนี้มีนัดทานข้าวกันไหม" เขาถาม "เลี้ยงฉลองที่เราจะส่งมอบโปรเจกต์ได้ทันเวลา" อรุณีมองแพรวแล้วยิ้ม "น่าสนใจนะ" "ไปสิ!" แพรวตอบรับอย่างกระตือรือร้น "ฉันเลี้ยงเอง" อรุณียิ้ม เธอรู้ดีว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น แต่เธอรู้สึกมั่นใจว่า ด้วยสติและหัวใจที่สงบ เธอจะสามารถผ่านพ้นทุกบททดสอบในชีวิตไปได้อย่างแน่นอน