“วรัญญู! เราต้องไป!” เสียงของอรุณรัศมีดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก เธอรีบคว้ากระเป๋าถือส่วนตัวทันที ความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามาทำให้จิตใจของเธอสั่นคลอน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่คอยยึดเหนี่ยวจิตใจไว้ วรัญญูรีบคว้าแขนของอรุณรัศมี “ไปทางประตูหลัง! อย่าให้ใครเห็น!” เขากระซิบเสียงดัง ทั้งสองรีบมุ่งหน้าไปยังประตูหลังบ้านทันที เสียงรถที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ยิ่งเพิ่มความกดดันให้กับสถานการณ์ ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของอรุณรัศมีก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยเช่นกัน “ใครคะ…” เธอถามวรัญญู วรัญญูส่ายหน้า “ไม่รู้… รับไปเถอะ อาจจะเป็นคนเดียวกัน” อรุณรัศมีกดรับสาย “ฮัลโหล…” “คุณอรุณรัศมีใช่ไหมครับ” เสียงของผู้ชายดังขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงด้วยความน่าเกรงขาม “ผม… ขอเตือนคุณไว้ก่อน การยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้… อาจนำพาอันตรายมาสู่ตัวคุณได้” “คุณเป็นใคร! คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร!” อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ผมเป็นแค่คนที่หวังดี… และอยากให้คุณปลอดภัย” ชายคนนั้นกล่าว “บางครั้ง… การปล่อยวาง… ก็คือการเลือกทางที่ปลอดภัยที่สุด” “ปล่อยวาง? หมายถึง… การยอมรับความจริง?” อรุณรัศมีเอ่ยถาม นึกถึงคำสอนของแม่ชีอุบล “บางครั้ง… ความจริง… ก็อันตรายเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะรับไหว” ชายคนนั้นตอบ “คุณอรุณรัศมี… หวังว่าคุณจะตัดสินใจอย่างถูกต้อง” ทันใดนั้น สัญญาณโทรศัพท์ก็ขาดหายไป อรุณรัศมีมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ว่างเปล่าด้วยความสับสน “ใครเหรอ?” วรัญญูถาม “ไม่รู้… เขาบอกให้ฉันปล่อยวาง… และเตือนว่าเรื่องนี้อันตราย” อรุณรัศมีเล่า “ปล่อยวาง…” วรัญญูทวนคำ “บางที… เขาอาจจะพูดถูก…” “ไม่!” อรุณรัศมีตอบสวนทันที “ฉันจะปล่อยวางไม่ได้! ฉันต้องรู้ความจริง! เพื่อวรินทร!” ทั้งสองรีบออกมาจากประตูหลังบ้าน และมุ่งหน้าไปยังรถที่จอดทิ้งไว้ไม่ไกลนัก พวกเขารีบขึ้นรถ และวรัญญูก็สตาร์ทเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว “เราจะไปไหน?” อรุณรัศมีถาม “ที่ที่ปลอดภัยที่สุด… สำหรับตอนนี้” วรัญญูตอบ “ฉันรู้จักที่หนึ่ง… เป็นวัดเก่าแก่ที่อยู่ห่างไกลออกไป… ที่นั่น… ไม่มีใครตามหาเราเจอแน่นอน” ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกจากซอย เสียงปืนดังขึ้นมาจากทิศทางของบ้าน! กระสุนถูกยิงเฉียดรถของพวกเขาไปเล็กน้อย! อรุณรัศมีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “พวกมันตามมาแล้ว!” วรัญญูตะโกน เขาเหยียบคันเร่งรถอย่างสุดกำลัง รถพุ่งทะยานไปบนท้องถนนราวกับพายุ ตลอดเส้นทาง อรุณรัศมีพยายามสงบสติอารมณ์ เธอหลับตาลง และพยายามนึกถึงคำสอนของแม่ชีอุบล ‘การปล่อยวาง คือการอนุญาตให้ใจของเราได้พัก หายใจ และก้าวต่อไป’ “ถ้าเรื่องทั้งหมดมันเป็นแผน… หรือเป็นสิ่งที่เราไม่คาดคิด… เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ” อรุณรัศมีถามวรัญญู วรัญญูเหลือบมองเธอ “เราจะสู้… เราจะหาความจริง… และเราจะทำให้คนที่ทำเรื่องนี้กับวรินทร… ต้องรับผิดชอบ” “แล้วถ้า… ถ้าความจริงมันเจ็บปวดเกินกว่าที่เราจะรับได้ล่ะคะ” อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล “เราจะใช้ธรรมะเยียวยาใจเราเอง” วรัญญูตอบ “เราจะใช้ปัญญาในการแก้ไขปัญหา… ไม่ใช้อารมณ์” รถของพวกเขาแล่นลัดเลาะไปตามถนนในยามค่ำคืน เสียงเครื่องยนต์ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัว ภาพของวรินทรที่เคยมีความสุขฉายเข้ามาในความทรงจำของอรุณรัศมี มันเป็นเหมือนแสงสว่างนำทางให้เธอฝ่าฟันความมืดมิดและความหวาดกลัวนี้ไปให้ได้ เมื่อพวกเขาขับรถมาถึงบริเวณชานเมือง อรุณรัศมีเห็นแสงไฟสว่างไสวจากวัดที่อยู่บนเนินเขา “นั่นใช่ไหมคะวัดที่เราจะไป” “ใช่” วรัญญูตอบ “ที่นั่น… คือที่ที่เราจะพักใจ… และเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่” เมื่อรถจอดสนิท พวกเขาทั้งสองรีบเดินเข้าไปในบริเวณวัด ท่ามกลางความสงบร่มเย็นที่แตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง อากาศที่เย็นสบายและเสียงสวดมนต์ที่ดังแว่วมา ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่กำลังหวาดกลัวของอรุณรัศมี ขณะที่พวกเขากำลังเดินเข้าไปในศาลาใหญ่นั้นเอง แม่ชีอุบลก็เดินออกมาจากห้องปฏิบัติธรรม ใบหน้าของท่านสงบและเปี่ยมไปด้วยเมตตา “ยินดีต้อนรับค่ะคุณอรุณรัศมี… และคุณวรัญญู” อรุณรัศมีตกใจ “แม่ชี! แม่ชีมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ!” แม่ชีอุบลยิ้ม “ธรรมะ… พาแม่ชีมาค่ะ… และตอนนี้… ธรรมะจะเยียวยาพวกคุณเช่นกัน” (cliffhanger: ทันใดนั้นเอง เสียงระฆังของวัดก็ดังขึ้นกึกก้อง สัญญาณเตือนบางอย่างที่ทำให้แม่ชีอุบลต้องหันไปมองยังประตูวัด…)