ข่าวการได้รับตำแหน่งหัวหน้าทีมโปรเจกต์ใหม่แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในแผนก การแสดงความยินดีจากเพื่อนร่วมงานหลายคนทำให้นภัสสรมีความสุข แต่ก็มีบางสายตาที่มองมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากอรุณรัตน์ ซึ่งแม้จะยิ้มให้และกล่าวคำยินดี แต่แววตาของเธอกลับมีประกายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย “ยินดีด้วยนะคะคุณนภัสสร” อรุณรัตน์พูด น้ำเสียงของเธอฟังดูราบเรียบ “ไม่คิดเลยว่าคุณจะได้เลื่อนตำแหน่งเร็วขนาดนี้” “ขอบคุณค่ะอรุณรัตน์” นภัสสรตอบพลางพยายามอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ “ดิฉันก็รู้สึกประหลาดใจเหมือนกันค่ะ” “ประหลาดใจ หรือว่าดีใจที่คุณสามารถเอาชนะใจผู้ใหญ่ได้” อรุณรัตน์พูดต่อ น้ำเสียงเริ่มมีความเหน็บแนมเล็กน้อย นภัสสรรู้สึกถึงกำแพงที่ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เธอนึกย้อนไปถึงวันที่เธอได้ระบายความรู้สึกให้คุณย่าฟัง และคำแนะนำที่คุณย่าเคยให้ไว้ ‘เมื่อเผชิญหน้ากับอารมณ์เชิงลบของผู้อื่น ให้มองด้วยความเข้าใจ ว่าเบื้องหลังความรู้สึกนั้น อาจมีเหตุผลที่ซ่อนอยู่’ “อรุณรัตน์คะ” นภัสสรเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ “ดิฉันเชื่อว่าการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ และการแสดงศักยภาพของตัวเองออกมา คือสิ่งที่จะนำพาความก้าวหน้ามาให้ค่ะ” “ศักยภาพของคุณน่ะเหรอ” อรุณรัตน์หัวเราะเบาๆ “หรือว่าความสามารถในการประจบสอพลอคะ” คำพูดของอรุณรัตน์ทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันที เพื่อนร่วมงานบางคนในบริเวณใกล้เคียงเริ่มหันมามอง “อรุณรัตน์คะ” นภัสสรกล่าวเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย “ดิฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ ดิฉันทำงานของดิฉันอย่างเต็มที่ และคุณธาดาก็เห็นผลงานของดิฉัน” “แล้วไงคะ” อรุณรัตน์เชิดหน้า “คุณคิดว่าคุณเก่งกว่าคนอื่นแล้วเหรอคะ” “ดิฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งกว่าใครค่ะ” นภัสสรตอบ “แต่ดิฉันก็ไม่ยอมให้ใครมาดูถูกความพยายามของดิฉันเช่นกัน” “ความพยายามของคุณน่ะเหรอ” อรุณรัตน์ย้ำคำ “หรือว่าการที่คุณใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่คุณต้องการ” “คุณกำลังกล่าวหาดิฉันเรื่องอะไรคะ” นภัสสรเริ่มรู้สึกถึงความโกรธที่คุกรุ่นขึ้นมาในใจ แต่เธอก็พยายามระงับมันไว้ “คุณมีหลักฐานอะไรมาพูดแบบนี้” “หลักฐานน่ะเหรอ” อรุณรัตน์ยิ้มเยาะ “ก็สายตาที่มองคุณของคนอื่นไงคะ คุณคิดว่าพวกเขาไม่เห็นเหรอ ว่าคุณทำตัวดีๆ กับคุณธาดายังไง” “นั่นมันเป็นการตีความของคุณเองค่ะ” นภัสสรกล่าว “ดิฉันกำลังทำหน้าที่ของดิฉันอย่างเต็มที่ และการแสดงความเคารพต่อผู้บังคับบัญชา ก็เป็นสิ่งปกติ” “ความเคารพ หรือ การหลอกใช้” อรุณรัตน์พูดเสียงดังขึ้น “คุณคิดว่าคุณจะได้ตำแหน่งนี้ไปตลอดเหรอคะ” ทันใดนั้น คุณธาดาก็เดินออกมาจากห้องทำงานของเขาพอดี ได้ยินบทสนทนาช่วงท้ายพอดี “มีอะไรกันเสียงดังเชียว” คุณธาดาเอ่ยถาม พลางเดินเข้ามาหา อรุณรัตน์หน้าซีดลงเล็กน้อย แต่ก็ยังเชิดหน้าสู้ “ไม่มีอะไรค่ะคุณธาดา แค่คุยกันเรื่องงานนิดหน่อย” คุณธาดามองไปที่นภัสสร ซึ่งมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “คุณนภัสสร มีอะไรจะอธิบายไหม” นภัสสรสูดหายใจลึก “คุณธาดาคะ ดิฉันขอโทษที่ทำให้เกิดเสียงดัง ดิฉันกำลังพยายามอธิบายเรื่องความเข้าใจผิดกับอรุณรัตน์ค่ะ” “ความเข้าใจผิด หรือ ความจริงที่ไม่อยากยอมรับ” อรุณรัตน์แทรกขึ้น คุณธาดามองอรุณรัตน์ด้วยสายตาที่เรียบเฉย “อรุณรัตน์ ผมว่าคุณควรจะควบคุมอารมณ์ของคุณให้ดีกว่านี้” อรุณรัตน์หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอหันหน้าหนี “คุณนภัสสร” คุณธาดาหันมาทางนภัสสร “ผมอยากให้คุณเข้าไปคุยกับผมในห้องทำงานสักครู่” นภัสสรพยักหน้า เธอรู้สึกโล่งใจที่สถานการณ์เริ่มคลี่คลาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเสียใจที่อรุณรัตน์ยังคงยึดติดกับทัศนคติเชิงลบเช่นนี้ เมื่อเข้าไปในห้องทำงานของคุณธาดา เขาก็เอ่ยขึ้นทันที “ผมขอโทษที่คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ นภัสสร” คุณธาดาพูด “ผมรู้ว่าอรุณรัตน์มีปัญหาบางอย่าง แต่พฤติกรรมของเธอในวันนี้เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้” “ไม่เป็นไรค่ะคุณธาดา” นภัสสรตอบ “ดิฉันเข้าใจค่ะ” “คุณเข้าใจอะไร” คุณธาดาถาม “เข้าใจว่าเธออิจฉาคุณ หรือเข้าใจว่าเธอมีปัญหาด้านการจัดการอารมณ์” “ดิฉันเข้าใจว่าทุกคนต่างก็มีปัญหาและความกดดันในชีวิตของตัวเองค่ะ” นภัสสรตอบ “และบางครั้ง ปัญหาเหล่านั้นก็ส่งผลต่อพฤติกรรมของเรา” คุณธาดามองนภัสสรด้วยความชื่นชม “คุณยังคงมองโลกในแง่ดีเสมอ ผมชอบที่คุณยังคงมีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้” “ดิฉันได้เรียนรู้มาค่ะ” นภัสสรตอบ “ว่าการมองผู้อื่นด้วยความเข้าใจ จะช่วยให้เรามองเห็นปัญหาได้ชัดเจนขึ้น และอาจจะหาทางแก้ไขได้ดีขึ้นด้วย” “ดีมาก” คุณธาดากล่าว “ผมเชื่อว่าคุณจะรับมือกับโปรเจกต์ใหม่นี้ได้เป็นอย่างดี และผมก็หวังว่าคุณจะสามารถช่วยให้อรุณรัตน์เห็นถึงมุมมองที่แตกต่างออกไปได้บ้าง” “ดิฉันจะพยายามค่ะคุณธาดา” นภัสสรรับปาก การเผชิญหน้ากับอรุณรัตน์ในครั้งนี้ ทำให้เห็นชัดเจนว่า แม้เธอจะมีความก้าวหน้าในการจัดการอารมณ์ของตนเอง แต่โลกภายนอกก็ยังคงเต็มไปด้วยความขัดแย้ง และผู้คนที่ยังคงถูกครอบงำด้วยอารมณ์ด้านลบ การเดินทางของเธอเพื่อเรียนรู้การบริหารจัดการอารมณ์ด้วยสติและปัญญา ยังคงต้องดำเนินต่อไป