ตลอดทั้งวันของการดำเนินงานโครงการช่วยเหลือชุมชนแห่งนี้ เป็นไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมไปด้วยพลังงานเชิงบวก ทีมงานของพงศธรและอาสาสมัครทุกคน ต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเหลือและแบ่งปันสิ่งดีๆ ให้กับชาวบ้าน รอยยิ้มและความรู้สึกขอบคุณที่ได้รับจากชาวบ้าน คือแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ที่หล่อเลี้ยงให้ทุกคนทำงานอย่างมีความสุขและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เมื่อถึงช่วงบ่าย พงศธรได้จัดกิจกรรมกลุ่มย่อยขึ้นอีกครั้ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมการพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ระหว่างชาวบ้าน และการลงมือปฏิบัติจริงในบางกิจกรรม เขาเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า การเรียนรู้ผ่านการลงมือทำด้วยตนเอง และการได้รับฟังเรื่องราวจากผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์เดียวกัน จะช่วยให้ผู้คนเกิดความเข้าใจในปัญหาของตนเองอย่างลึกซึ้ง และสามารถมองเห็นแนวทางในการแก้ไขได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น “วันนี้ ผมอยากจะชวนทุกท่านมาคุยกันถึงเรื่อง ‘ความสุขที่แท้จริง’” พงศธรเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเป็นกันเอง “หลายครั้งที่เราอาจจะมีความเข้าใจผิด คิดว่าความสุขคือการมีทรัพย์สินเงินทองมากมาย การมีชื่อเสียงโด่งดัง หรือการมีอำนาจวาสนา” ชาวบ้านหลายคนในกลุ่มพยักหน้าเห็นด้วย บางคนเริ่มเปิดใจเล่าถึงประสบการณ์ของตนเองที่ผ่านมา “ดิฉันเคยคิดว่าถ้ามีเงินเยอะๆ ก็จะมีความสุขค่ะ” หญิงสาวคนหนึ่งที่ทำงานเป็นพนักงานบริษัทกล่าวขึ้น “แต่พอทำงานหนัก หาเงินได้มากขึ้นเรื่อยๆ กลับรู้สึกเหนื่อยล้าจนเกินไป และแทบไม่มีเวลาให้ครอบครัวเลยค่ะ ลูกๆ ก็เติบโตไปโดยที่ดิฉันไม่ค่อยได้มีโอกาสดูแลอย่างใกล้ชิด ตอนนี้พอได้มาฟังคุณพงศธรพูดแล้ว รู้สึกเหมือนว่าเราอาจจะกำลังเดินมาผิดทางเสียแล้ว” “ถูกต้องครับ” พงศธรตอบรับด้วยความเข้าใจ “การแสวงหาความสุขจากวัตถุภายนอกนั้น เป็นเพียงความสุขชั่วคราวที่เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ เมื่อปัจจัยภายนอกที่ทำให้เรามีความสุขนั้นเปลี่ยนแปลงไป หรือหมดไป ความสุขนั้นก็อาจจะหายไปด้วยเช่นกัน” “แต่ความสุขที่แท้จริง” พงศธรเน้นย้ำ “นั้น เกิดขึ้นจากภายในจิตใจของเราเอง” เขากล่าวต่อ “มันคือความสุขที่เกิดจากการที่เรามีจิตใจที่สงบเยือกเย็น มีความเมตตากรุณาต่อผู้อื่น มีความกตัญญูกตเวทีต่อผู้มีพระคุณ และสามารถให้อภัยได้ทั้งตนเองและผู้อื่น” สมศักดิ์ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ พงศธร พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ผมเองก็เคยเป็นแบบนั้นครับ” เขากล่าวเสริม “เคยคิดว่าความสำเร็จในชีวิตคือการมีตำแหน่งใหญ่โต มีเงินทองมากมาย แต่พอได้มาทำงานช่วยเหลือสังคม ได้เห็นรอยยิ้มของคนที...” เขาหยุดเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงภาพในอดีต “...ที่ผมได้ช่วยเหลือ ผมเพิ่งจะค้นพบว่า ความสุขที่แท้จริง มันอยู่ตรงนี้เอง” “นั่นคือสิ่งที่ผมอยากจะสื่อสารให้ทุกท่านได้เข้าใจครับ” พงศธรกล่าว “ความสุขที่แท้จริง ไม่ใช่สิ่งที่ต้องวิ่งตามหาจากภายนอก แต่คือสิ่งที่ต้องสร้างขึ้นภายในจิตใจของเรา” “แล้วเราจะสร้างความสุขภายในได้อย่างไรครับ” ชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้น “เริ่มต้นจากการฝึกสติครับ” พงศธรตอบ “การรู้ตัวอยู่เสมอว่าเรากำลังคิดอะไร รู้สึกอย่างไร กำลังทำอะไรอยู่” เขากล่าว “เมื่อเรามีสติ เราจะสามารถควบคุมอารมณ์ของเราได้ดีขึ้น ไม่ตกเป็นทาสของความโกรธ ความโลภ ความหลง” “การฝึกสติ” สามารถทำได้หลายวิธี ไม่ว่าจะเป็นการนั่งสมาธิ การเดินจงกรม หรือแม้แต่การทำกิจกรรมต่างๆ ในชีวิตประจำวันด้วยความมีสติ” พงศธรแนะนำ “ลองค่อยๆ ฝึกฝนไปทีละน้อย แล้วท่านจะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในจิตใจของท่านเอง” “นอกจากนี้” พงศธรกล่าวต่อ “การฝึกมองโลกในแง่ดี และการมีความหวังอยู่เสมอ ก็เป็นสิ่งสำคัญ” เขากล่าว “เมื่อเรามองเห็นข้อดีในทุกสถานการณ์ และเชื่อมั่นว่าทุกปัญหามีทางแก้ไข เราก็จะสามารถเผชิญหน้ากับอุปสรรคต่างๆ ได้อย่างเข้มแข็ง” “การยอมรับในสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้” คืออีกหนึ่งกุญแจสำคัญ” พงศธรกล่าว “บางครั้ง ในชีวิตเราก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้” เขากล่าว “ในสถานการณ์เช่นนี้ การยอมรับในความเป็นจริง และปรับตัวให้เข้ากับมัน จะช่วยให้เราไม่ต้องทุกข์ทรมานไปกับสิ่งที่เราไม่สามารถควบคุมได้” “ลองนึกถึงสายน้ำที่ไหลไปตามลำธารนะครับ” พงศธรยกตัวอย่าง “เมื่อเจอก้อนหินขวางอยู่ สายน้ำก็ไม่ได้หยุดนิ่ง แต่จะไหลอ้อมก้อนหินนั้นไป และหาทางของมันต่อไป” “การยอมรับ” ไม่ใช่การยอมแพ้” พงศธรย้ำ “แต่คือการเข้าใจและปล่อยวาง เพื่อให้เราสามารถเดินหน้าต่อไปได้อย่างมีความสุข” “และที่สำคัญที่สุด” พงศธรกล่าว “คือการรู้จัก ‘การให้’ และ ‘การแบ่งปัน’” เขากล่าว “เมื่อเราได้ช่วยเหลือผู้อื่น ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา เราจะรู้สึกถึงคุณค่าในตนเอง และเกิดความสุขที่เปี่ยมล้น” “การให้” ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งของราคาแพงเสมอไป” พงศธรกล่าว “การให้กำลังใจ การให้คำปรึกษา หรือแม้แต่การรับฟังปัญหาของผู้อื่นด้วยความตั้งใจจริง ก็สามารถสร้างความสุขให้กับทั้งผู้ให้และผู้รับได้” “ผมขอให้ทุกท่านลองกลับไปทบทวนดูนะครับ” พงศธรกล่าว “ว่าสิ่งใดคือความสุขที่แท้จริงสำหรับท่าน” เขากล่าว “ลองมองหาความสุขที่อยู่ภายในจิตใจของท่านเอง เริ่มต้นจากการฝึกสติ การมองโลกในแง่ดี การยอมรับในสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ และการแบ่งปันสิ่งดีๆ ให้กับผู้อื่น” “ผมเชื่อมั่นว่า หากทุกท่านได้ลองนำหลักการเหล่านี้ไปปฏิบัติ” พงศธรกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านจะค้นพบความสุขที่แท้จริง ซึ่งจะอยู่กับท่านตลอดไป” บรรยากาศในกลุ่มย่อยเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ผู้คนต่างครุ่นคิดถึงสิ่งที่พงศธรได้กล่าวไป บางคนหลับตาลงราวกับกำลังทำสมาธิ บางคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ขอบคุณมากครับคุณพงศธร” คุณสมศรีกล่าวขึ้น “สิ่งที่ท่านพูดมาวันนี้ เป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องนำทางชีวิตพวกเราเลยค่ะ” “ดิฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะหลังจากได้ฟัง” ชาวบ้านอีกคนกล่าวเสริม “เหมือนได้ปลดล็อกอะไรบางอย่างในใจ” พงศธรยิ้มรับคำขอบคุณ “ผมดีใจครับที่ได้เห็นทุกท่านมีความสุข” เขากล่าว “นี่คือเป้าหมายสูงสุดของการดำเนินชีวิตของเราทุกคน” เมื่อตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง บรรยากาศรอบนอกศาลาเริ่มอบอุ่นไปด้วยแสงสีทองของยามเย็น ผู้คนในชุมชนยังคงจับกลุ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างออกรส พงศธรรู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นผู้คนเริ่มเข้าใจถึงความหมายของความสุขที่แท้จริง และพร้อมที่จะเริ่มต้นสร้างมันขึ้นมาจากภายในจิตใจของตนเอง