อรุณนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้คำพูดของสมชายและปิ่นอนงค์ค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่จิตใจ เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ และพยายามกลับไปสู่การรู้ลมหายใจเหมือนที่หลวงพ่อเคยสอน "หายใจเข้า... รู้ตัว... หายใจออก... รู้ตัว..." ความคิดฟุ้งซ่านเกี่ยวกับเรื่องราวที่สมชายเล่าถาโถมเข้ามา แต่เขาก็พยายามดึงสติกลับมาที่ลมหายใจทีละน้อย "มันเป็นไปไม่ได้" เสียงในใจของเขาดังขึ้น "ท่านประธานจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้อย่างไร" "แต่ถ้ามันเป็นความจริงล่ะ" อีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา "ถ้าแก้วถูกฆาตกรรมจริง แล้วคนที่ควรจะรับผิดชอบ ก็กำลังลอยนวลอยู่" อรุณรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นสองทาง ทางหนึ่งคือความปรารถนาที่จะเชื่อในความดีงามของผู้คน อีกทางหนึ่งคือความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังถูกเปิดเผย "คุณอาคะ" เสียงของปิ่นอนงค์ดังขึ้น ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ "ทานอะไรสักหน่อยไหมคะ หนูทำโจ๊กไว้ให้" อรุณลืมตาขึ้น มองเห็นปิ่นอนงค์ยืนถือถ้วยโจ๊กอยู่ตรงหน้า เธอมีรอยยิ้มบางๆ ที่พยายามจะให้กำลังใจเขา "ขอบใจจ้ะปิ่น" อรุณรับถ้วยโจ๊กมา "ฉันยังไม่ค่อยหิวน่ะ" "ทานสักหน่อยเถอะค่ะ" ปิ่นอนงค์คะยั้นคะยอ "ร่างกายจะได้แข็งแรง" อรุณพยักหน้า เขาเริ่มตักโจ๊กเข้าปาก รสชาติจืดชืด แต่ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย "สมชาย... เขาไปไหนแล้ว" อรุณถาม "พี่สมชายบอกว่าจะไปจัดการธุระบางอย่างก่อนค่ะ" ปิ่นอนงค์ตอบ "แต่เขาบอกว่าจะรีบกลับมา" "เขาคงกำลังพยายามหาหลักฐานชิ้นนั้นอยู่สินะ" อรุณคิดในใจ "คุณอาคะ" ปิ่นอนงค์นั่งลงข้างๆ เขา "หนู... หนูเป็นห่วงคุณอาค่ะ" "ไม่ต้องห่วงหรอกปิ่น" อรุณยิ้มให้เธอ "พี่จะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด" "แต่เรื่องนี้มันอันตรายจริงๆ นะคะ" ปิ่นอนงค์กล่าว "หนูไม่อยากให้คุณอาต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องแบบนี้อีก" "พี่ก็ไม่อยาก" อรุณตอบ "แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ เพื่อความถูกต้อง พี่ก็คงหนีไม่พ้น" "หนู... หนูเข้าใจค่ะ" ปิ่นอนงค์พยักหน้า "แต่ถ้าคุณอาตัดสินใจจะทำอะไร... หนูขอให้คุณอาปลอดภัยนะคะ" อรุณรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้ยินเช่นนั้น เขาตระหนักดีว่าปิ่นอนงค์เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและมีจิตใจดีงาม เธอพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ "ขอบใจนะปิ่น" อรุณกล่าว "เธอเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตของฉันเลย" ปิ่นอนงค์หน้าแดงเล็กน้อย "คุณอาพูดเกินไปแล้วค่ะ" ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ประตูบ้านก็เปิดออก สมชายเดินเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ ใบหน้าของเขาฉายแววตื่นเต้น "อรุณ! ปิ่น! ฉันมีข่าวดี!" สมชายประกาศ อรุณและปิ่นอนงค์หันไปมองเขาพร้อมกัน "ข่าวดีอะไร" อรุณถาม "ฉันได้หลักฐานมาแล้ว!" สมชายพูด "เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญ ที่จะเปิดโปงท่านประธานได้!" อรุณลุกขึ้นยืนทันที "จริงเหรอ! แสดงว่า... แหล่งข่าวของนายเชื่อถือได้สินะ" "แน่นอน!" สมชายยืนยัน "แหล่งข่าวของฉัน เขาเก็บหลักฐานชิ้นนี้ไว้เป็นความลับมาตลอด เขาเพิ่งจะตัดสินใจมอบมันให้ฉันเมื่อครู่นี้เอง" "หลักฐานอะไร" อรุณถามเสียงสั่นเครือ "เป็นไฟล์เสียง" สมชายอธิบาย "เป็นบทสนทนาของท่านประธาน กับคนใกล้ชิด ที่เขากำลังวางแผน... กำจัดแก้ว" หัวใจของอรุณเต้นระรัว เขาแทบจะยืนไม่อยู่ "ไฟล์เสียง... เขาบันทึกเสียงไว้ได้ยังไง" "แหล่งข่าวของฉัน เขาเป็นคนอัดเสียงไว้เอง" สมชายกล่าว "เขาไม่ไว้ใจท่านประธาน และสงสัยมาตลอดว่ากำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น" "แล้ว... เสียงในนั้นมันชัดเจนไหม" อรุณถาม "ชัดเจนมาก" สมชายตอบ "มีทั้งเสียงท่านประธาน ที่ยอมรับว่าเขาเป็นคนสั่งการ และมีทั้งแผนการที่จะปกปิดเรื่องราวทั้งหมด" "นี่มัน... เกินกว่าที่ฉันจะคาดคิดจริงๆ" อรุณกล่าว "ฉันรู้" สมชายพยักหน้า "แต่ทีนี้ เราก็มีหลักฐานที่จะเปิดโปงเขาได้แล้ว" "แต่... มันอันตรายนะ สมชาย" อรุณเตือน "นายบอกเองว่าท่านประธานจะไม่ลังเลที่จะกำจัดทุกคนที่ขวางทาง" "ฉันรู้" สมชายกล่าว "นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องรีบมาบอกนายก่อน" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไป" อรุณถาม "เราต้องตัดสินใจให้ดี" สมชายกล่าว "ถ้าเรานำหลักฐานชิ้นนี้ไปเปิดโปง เราอาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต" "แต่ถ้าเราไม่ทำ" อรุณกล่าว "ความอยุติธรรมก็จะคงอยู่ต่อไป" "ใช่" สมชายพยักหน้า "และแก้วก็จะไม่ได้ไปสู่สุคติ" ปิ่นอนงค์มองดูทั้งสองคน "หนู... หนูเชื่อว่าคุณอาจะตัดสินใจได้ถูกต้องค่ะ" อรุณมองไปที่ปิ่นอนงค์ เธอแสดงความเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างชัดเจน "ฉัน... ฉันจะทำ" อรุณตัดสินใจ "ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องนี้จบลงง่ายๆ" "ดีมากอรุณ!" สมชายกล่าว "ฉันรู้ว่านายจะเลือกทางนี้" "แล้วเราจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง" อรุณถาม "เราต้องส่งหลักฐานชิ้นนี้ให้ตำรวจ" สมชายกล่าว "แต่เราต้องทำอย่างระมัดระวังที่สุด" "ฉันจะช่วยนายเอง" อรุณกล่าว "ขอบใจมาก" สมชายตอบ "แต่ก่อนที่เราจะทำอะไร ฉันคิดว่าเราควรจะปรึกษาหลวงพ่อใจเพชรก่อน" อรุณพยักหน้า "เป็นความคิดที่ดี" "หลวงพ่อท่านคงมีคำแนะนำที่ดีให้เรา" สมชายกล่าว "เราจะไปหาหลวงพ่อตอนนี้เลยไหม" อรุณถาม "ได้เลย" สมชายตอบ "ยิ่งเรารีบทำเรื่องนี้ให้เสร็จเร็วเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น" อรุณหันไปมองปิ่นอนงค์ "เธอจะไปด้วยกันไหมปิ่น" "หนูไปด้วยค่ะ" ปิ่นอนงค์ตอบอย่างมั่นใจ "หนูจะอยู่เคียงข้างคุณอาเสมอ" อรุณรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของทั้งสองคน เขาตระหนักดีว่า เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป มีเพื่อนและคนที่รักคอยเคียงข้างเขา "ไปกันเถอะ" อรุณกล่าว ทั้งสามคนเดินออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังวัดที่หลวงพ่อใจเพชรจำพรรษาอยู่ แสงแดดในยามบ่ายส่องประกาย แต่ในใจของอรุณกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริง แม้จะรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าอาจจะเต็มไปด้วยอันตราย