อรุณก้มลงกราบหลวงพ่อใจเพชรด้วยความเคารพอย่างสุดหัวใจ คำสอนของท่านเปรียบเสมือนแสงเทียนที่ส่องนำทางให้แก่ชีวิตที่กำลังหลงทาง เขารู้สึกได้ถึงความสงบที่ไหลเวียนเข้ามาในจิตใจ แม้ว่าภายนอกจะยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่นอน สมชายและปิ่นอนงค์นั่งอยู่ข้างๆ สีหน้าของทั้งคู่ดูผ่อนคลายลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด "ขอบคุณมากครับหลวงพ่อ" อรุณกล่าว "กระผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ" "จงจำไว้ว่า การทำความดีนั้นต้องอาศัยความกล้าหาญ และสติปัญญา" หลวงพ่อใจเพชรกล่าว พลางยกมือขึ้นลูบศีรษะของอรุณเบาๆ "โยมได้เห็นแล้วว่า การปล่อยวาง ไม่ได้หมายถึงการละทิ้ง แต่คือการไม่ยึดติดกับผลของการกระทำ เมื่อเราทำสิ่งใดไปแล้ว จงมอบผลนั้นให้เป็นไปตามกรรม" "กระผมจะจดจำคำสอนของหลวงพ่อไว้ครับ" อรุณพยักหน้า "แต่ก่อนที่โยมจะตัดสินใจลงมือทำสิ่งใด" หลวงพ่อกล่าวต่อ "จงถามใจตัวเองให้แน่ใจก่อนว่า เจตนาของเรานั้นบริสุทธิ์จริงหรือไม่ ไม่ใช่ทำไปด้วยความโกรธแค้น หรือความต้องการเอาชนะ" "กระผมเข้าใจครับหลวงพ่อ" อรุณตอบ "เรื่องนี้มันซับซ้อนเหลือเกิน แต่กระผมก็พยายามจะใช้สติอยู่เสมอ" "นั่นแหละ คือหนทางที่ถูกต้อง" หลวงพ่อกล่าว "ความจริงนั้นมักจะปรากฏออกมาเอง เมื่อถึงเวลาอันควร" สมชายลุกขึ้นยืน "หลวงพ่อครับ ถ้าพวกเราต้องการหลักฐานเพิ่มเติม... พวกเราควรจะเริ่มต้นจากตรงไหนครับ" หลวงพ่อใจเพชรครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อาตมาเคยได้ยินมาว่า ในช่วงเวลาที่แก้วยังมีชีวิตอยู่ นางได้เก็บเอกสารบางอย่างไว้ในห้องทำงานลับของนาง" ท่านกล่าว "เอกสารเหล่านั้น อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขความจริง" "ห้องทำงานลับหรือครับ" สมชายทวนคำ "แล้วเราจะเข้าไปได้อย่างไรครับ" "อาตมาไม่ทราบรายละเอียด" หลวงพ่อกล่าว "แต่ถ้าหากโยมจะลองไปสอบถามจากพนักงานที่สนิทกับแก้วมากที่สุด อาจจะได้ข้อมูลเพิ่มเติม" "ใครคือคนที่สนิทกับแก้วมากที่สุดครับหลวงพ่อ" อรุณถาม "เท่าที่อาตมาทราบ" หลวงพ่อตอบ "น่าจะเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของแก้วนะ ชื่อว่า... คุณพรพรรณ" "คุณพรพรรณ" สมชายพึมพำ "ผมเคยได้ยินชื่อนี้อยู่บ้างครับ" "ลองไปพูดคุยกับนางดู" หลวงพ่อกล่าว "บอกนางว่า อาตมาเป็นผู้แนะนำมา นางอาจจะไว้ใจและให้ความร่วมมือ" "ขอบคุณมากครับหลวงพ่อ" อรุณกล่าว "พวกเราขอตัวก่อนนะครับ" อรุณ สมชาย และปิ่นอนงค์ ลุกขึ้นกราบลาหลวงพ่อใจเพชรอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากกุฏิ สู่แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมา "คุณพรพรรณ..." ปิ่นอนงค์พึมพำ "หนูเคยเจอเธออยู่สองสามครั้งค่ะ เธอเป็นคนเงียบๆ ดูเรียบร้อย" "เราต้องไปหาเธอให้เร็วที่สุด" สมชายกล่าว "ก่อนที่ท่านประธานจะรู้ตัว" "คุณอาคะ" ปิ่นอนงค์หันมามองอรุณ "หนูว่าเราน่าจะไปที่บริษัทก่อนเลยนะคะ" อรุณพยักหน้า "ได้เลยปิ่น" ขณะที่ทั้งสามกำลังเดินไปยังลานจอดรถ เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "อรุณ!" อรุณหันกลับไปมอง เห็นชายร่างสูงในชุดสูทราคาแพงกำลังเดินเข้ามาหา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม และแววตาฉายประกายบางอย่างที่อรุณไม่สามารถตีความได้ "คุณธวัชชัย" อรุณทักทายอย่างระมัดระวัง "มาหาหลวงพ่อหรือ" ธวัชชัยถาม "มีเรื่องอะไรสำคัญถึงกับต้องมาวัดในเวลานี้" "ผม... แค่มาทำบุญครับ" อรุณตอบ พยายามเก็บอาการบางอย่าง "ทำบุญหรือ" ธวัชชัยเลิกคิ้ว "เห็นทีคุณคงกำลังมีเรื่องหนักใจอยู่สินะ" "ผมก็ไม่ทราบว่าคุณธวัชชัยหมายถึงเรื่องอะไรครับ" อรุณกล่าว "อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอรุณ" ธวัชชัยเดินเข้ามาใกล้ขึ้น "ฉันรู้ว่าคุณกำลังสืบเรื่องแก้วอยู่" อรุณรู้สึกใจหายวาบ เขามองหน้าสมชายและปิ่นอนงค์ ซึ่งยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างๆ "ผมไม่เข้าใจ" อรุณปฏิเสธ "ผมไม่มีอะไรต้องสืบทั้งนั้น" "อย่าโกหกฉัน" ธวัชชัยเสียงดังขึ้น "คุณกำลังจะไปหาเลขาฯ ของแก้วใช่ไหม" อรุณเบิกตากว้าง "คุณรู้ได้อย่างไร" "ฉันมีสายสืบของฉัน" ธวัชชัยยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "และฉันก็ไม่อยากให้คุณเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้อีก" "ทำไมครับ" อรุณถามอย่างกล้าหาญ "เพราะมันจะกระทบถึงตัวคุณหรือเปล่า" "ระวังคำพูดของคุณให้ดีอรุณ" ธวัชชัยขู่ "คุณกำลังเล่นกับไฟ" "ผมไม่กลัว" อรุณตอบ "ผมแค่อยากรู้ความจริง" "ความจริงน่ะมันอันตราย" ธวัชชัยกล่าว "บางที การไม่รู้อะไรเลย อาจจะทำให้คุณปลอดภัยกว่า" "ผมไม่คิดอย่างนั้นครับ" อรุณยืนกราน "ผมเชื่อว่า ความจริงนั้นเป็นสิ่งประเสริฐ" "ถ้าคุณยืนยันจะทำ ฉันก็คงห้ามอะไรคุณไม่ได้" ธวัชชัยถอนหายใจ "แต่จำไว้ว่า ทุกการกระทำ ย่อมมีผลตามมาเสมอ" ธวัชชัยเดินจากไป ทิ้งให้อรุณ สมชาย และปิ่นอนงค์ ยืนนิ่งอยู่กับที่ ความตึงเครียดกลับมาปกคลุมอีกครั้ง "คุณอาคะ" ปิ่นอนงค์กล่าวเสียงสั่น "หนูว่า... เรื่องนี้มันอันตรายจริงๆ ค่ะ" "ฉันรู้" อรุณตอบ "แต่เราจะถอยไม่ได้อีกแล้ว" "พี่อรุณครับ" สมชายกล่าว "คุณธวัชชัยคงจะรู้เรื่องของเราแล้ว" "งั้นเรายิ่งต้องรีบ" อรุณกล่าว "ไปที่บริษัทกันเถอะ" ทั้งสามคนขึ้นรถ และมุ่งหน้าไปยังบริษัทใหญ่ ที่ซึ่งความลับดำมืดกำลังรอคอยพวกเขาอยู่ อรุณมองออกไปนอกหน้าต่าง รถยนต์วิ่งผ่านถนนที่คุ้นเคย แต่จิตใจของเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความหวัง ความกลัว ความมุ่งมั่น และความไม่แน่นอน