สมชายก้าวเดินต่อไปในหุบเหวแห่งกิเลสอย่างระมัดระวัง ความรู้สึกทะเยอทะยานที่เคยพลุ่งพล่านได้จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาเริ่มตระหนักว่าแสงสว่างที่เคยเห็นนั้น อาจเป็นเพียงภาพลวงตาที่บดบังหนทางแห่งความสงบที่แท้จริง "หลวงพ่อครับ... ข้าเริ่มสับสนแล้วขอรับ" สมชายกล่าว เสียงของเขาแผ่วเบาลง "เมื่อครู่ ข้ารู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดให้ข้าวิ่งไปหาความสำเร็จ แต่ตอนนี้... ข้ากลับรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน" "นั่นเป็นสัญญาณที่ดี สมชาย" หลวงพ่อปัญญากล่าว เสียงของท่านยังคงสงบนิ่ง "เมื่อเจ้าเริ่มเห็นว่าความทะเยอทะยานนั้นอาจเป็นกับดัก เจ้าก็จะเริ่มตระหนักถึงความจริง" ทันใดนั้น สมชายก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ เบื้องหน้าของเขา ทางเดินที่เคยดูเหมือนจะทอดยาวออกไป บัดนี้กลับดูเหมือนจะวนกลับมาที่เดิม ราวกับว่าเขาได้เดินวนอยู่ในที่เดิมมาตลอด "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นขอรับหลวงพ่อ?" สมชายถามด้วยความประหลาดใจ "ข้าเหมือนจะเดินกลับมาที่เดิม" "นั่นคือภาพมายาของความสุข สมชาย" หลวงพ่อปัญญาอธิบาย "เมื่อเจ้าปรารถนาในสิ่งที่ฉาบฉวย หรือเมื่อเจ้าหลงไปกับความสำเร็จจอมปลอม เจ้าก็จะวนเวียนอยู่กับวงจรแห่งกิเลส ไม่สามารถก้าวข้ามไปได้" สมชายเงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานถ้ำอันมืดมิด เขารู้สึกถึงอากาศที่อบอ้าว และเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังหอบ "ข้า... ข้าเห็นเหมือนมีผู้คนกำลังมีความสุขอยู่รอบๆ ตัวข้าขอรับ" สมชายกล่าว พลางเพ่งมองไปยังเงาที่เคลื่อนไหวไปมา "พวกเขากำลังหัวเราะ ร้องเพลง... ดูเหมือนจะมีความสุขเหลือเกิน" "นั่นคือภาพลวงตาที่เกิดจากความหลง สมชาย" หลวงพ่อปัญญาเตือน "มันจะทำให้เจ้าปรารถนาในความสุขที่ปราศจากแก่นสาร หลงใหลไปกับสิ่งชั่วคราว" "แต่... มันดูน่าปรารถนาจริงๆ นะขอรับ!" สมชายกล่าว พลางรู้สึกถึงความอยากที่จะเข้าไปร่วมวงด้วย "พวกเขากำลังสนุกสนาน... บางที... การอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด" "จงพิจารณาดูให้ดี" หลวงพ่อปัญญาชี้แนะ "ความสุขที่แท้จริงนั้น มาจากที่ใด? มาจากการปรุงแต่งของใจ หรือมาจากการละวาง?" สมชายเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติอีกครั้ง ใบหน้าของผู้คนที่กำลังมีความสุขนั้นดูเหมือนจะว่างเปล่า ดวงตาของพวกเขาฉายแววว่างเปล่า ไร้ซึ่งความอิ่มเอมที่แท้จริง เสียงหัวเราะของพวกเขาก็ฟังดูไม่เป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังพยายามกลบเกลื่อนบางสิ่งบางอย่าง "พวกเขา... ดูเหมือนจะมีความสุขปลอมๆ นะขอรับหลวงพ่อ" สมชายยอมรับ "เหมือนกำลังพยายามหลอกตัวเอง" "กิเลสจะสร้างภาพมายาของความสุขขึ้นมา เพื่อล่อลวงให้เจ้าหลงติดอยู่ในวังวนแห่งความปรารถนา" หลวงพ่อปัญญาอธิบาย "มันจะทำให้เจ้ามองข้ามความทุกข์ที่แท้จริง และยึดติดกับความสุขที่ฉาบฉวย" "แล้ว... เราจะแยกแยะได้อย่างไรครับ ว่าอันไหนคือความสุขที่แท้จริง อันไหนคือภาพมายาของความสุข?" สมชายถาม "ความสุขที่แท้จริงนั้น จะเกิดขึ้นเมื่อใจสงบและเบิกบานจากการละวางจากกิเลส" หลวงพ่อปัญญาอธิบาย "มันจะไม่ขึ้นอยู่กับสิ่งภายนอก และจะคงอยู่ได้นาน" สมชายก้มหน้ามองพื้น เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าความทะเยอทะยานที่เคยรู้สึกนั้น นำพาเขามาสู่ภาพลวงตาของความสุขจอมปลอม เขาเดินวนเวียนอยู่ในวงกลม ไม่สามารถก้าวข้ามไปได้ "ข้า... ข้าหลงผิดไปแล้วขอรับหลวงพ่อ" สมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าคิดว่าข้ากำลังจะชนะ แต่จริงๆ แล้วข้ากำลังแพ้" "การยอมรับความผิดพลาด คือก้าวแรกของการก้าวข้าม" หลวงพ่อปัญญากล่าว "เมื่อเจ้าตระหนักว่าตนเองกำลังหลงทาง เจ้าก็จะเริ่มมองเห็นหนทางที่ถูกต้อง" สมชายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามสลัดภาพมายาของความสุขที่รายล้อมออกไป เขาตั้งมั่นในสติ และพิจารณาถึงความทุกข์ที่แท้จริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้น "ข้า... ข้าไม่ต้องการความสุขปลอมๆ อีกต่อไปแล้วขอรับ" สมชายกล่าว "ข้าต้องการความสงบที่แท้จริง" "ดีมาก สมชาย" หลวงพ่อปัญญากล่าว "จงเพ่งจิตไปที่ความสงบภายในของเจ้า ละวางความปรารถนาในสิ่งฉาบฉวย แล้วเจ้าจะพบหนทาง" สมชายหลับตาลง เขาพยายามจดจ่ออยู่กับลมหายใจของตนเอง เขาได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงเพลงที่ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเงียบสงบอันเป็นที่ปรารถนา "ข้า... ข้าเห็นทางแล้วขอรับหลวงพ่อ" สมชายกล่าว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทางเดินเบื้องหน้าของเขาดูเหมือนจะชัดเจนขึ้น ราวกับว่าภาพมายาเหล่านั้นได้จางหายไปแล้ว "นั่นคือหนทางแห่งการละวาง สมชาย" หลวงพ่อปัญญาเสริม "เมื่อเจ้าละวางจากความปรารถนาในสิ่งที่ไม่ใช่แก่นสาร เจ้าก็จะพบกับความสงบที่แท้จริง" สมชายยิ้ม เขาเดินต่อไปด้วยหัวใจที่เบาบางลง เขาได้เรียนรู้บทเรียนอันสำคัญเกี่ยวกับภาพมายาของความสุข และเข้าใจว่าความสุขที่แท้จริงนั้น ไม่ได้มาจากการวิ่งตามสิ่งภายนอก แต่มาจากการค้นพบความสงบภายในจิตใจของตนเอง