สมชายเดินทางมาถึงจุดที่สำคัญที่สุดของการเดินทางในหุบเหวแห่งกิเลส เขาได้เผชิญหน้ากับกิเลสต่างๆ นานา ตั้งแต่ความกลัว ความโลภ ความโกรธ ไปจนถึงความพยาบาท และได้เรียนรู้ที่จะมองทะลุภาพมายาเหล่านั้น "หลวงพ่อครับ... ข้ามาถึงที่นี่แล้ว" สมชายกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "ข้างหน้าข้า... คือหุบเหวลึกที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด" ทันใดนั้น เขาก็พลันได้ยินเสียงลมพัดหวีดหวิวมาจากเบื้องล่างของหุบเหว เป็นเสียงที่ดูเหมือนจะเย้ยหยัน และทดสอบความตั้งใจของเขา "เสียงอะไรน่ะขอรับ?" สมชายถาม พลางมองลงไปในหุบเหวอันมืดมิด "นั่นคือเสียงแห่งความสงสัย สมชาย" หลวงพ่อปัญญาตอบ "เมื่อเจ้าใกล้จะถึงจุดหมาย กิเลสมันก็จะพยายามสร้างความสงสัยในใจเจ้าอีกครั้ง" สมชายเพ่งมองลงไปในหุบเหว เขารู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นกลางอากาศ เป็นโครงสร้างที่ดูเหมือนจะกำลังจะกลายเป็นสะพาน "ข้า... ข้าเห็นบางสิ่งกำลังก่อตัวขึ้นขอรับหลวงพ่อ" สมชายรายงาน "มันดูเหมือนจะเป็นสะพาน" "นั่นคือสะพานแห่งปัญญา สมชาย" หลวงพ่อปัญญาอธิบาย "มันจะพาเจ้าข้ามผ่านหุบเหวแห่งกิเลส ไปสู่ฝั่งแห่งความหลุดพ้น" สมชายมองดูสะพานนั้นอย่างพิจารณา โครงสร้างของมันดูเหมือนจะสร้างขึ้นจากแสงสว่างอันบริสุทธิ์ และมีความแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาดใจ "แต่... มันดูบอบบางเหลือเกินขอรับ" สมชายกล่าว พลางรู้สึกถึงความไม่แน่ใจ "ข้าจะเดินข้ามมันได้อย่างไร?" "จงวางใจในปัญญาของเจ้า สมชาย" หลวงพ่อปัญญาชี้แนะ "สะพานแห่งปัญญาจะแข็งแกร่งเพียงใด ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะใช้ปัญญาของเจ้ามากเพียงใด" สมชายก้าวเดินไปที่ขอบสะพาน เขายังคงรู้สึกถึงความสงสัยในใจ แต่เขาก็เลือกที่จะก้าวเท้าแรกออกไปบนสะพานนั้น "ข้า... ข้ากำลังก้าวเดินขอรับหลวงพ่อ" สมชายกล่าว พลางทรงตัวอย่างระมัดระวัง "มัน... มันมั่นคงกว่าที่ข้าคิด" "ทุกย่างก้าวของเจ้า คือการใช้ปัญญา" หลวงพ่อปัญญาอธิบาย "เมื่อเจ้าใช้สติพิจารณา ทุกย่างก้าวของเจ้าก็จะมั่นคง" สมชายเดินต่อไป เขาได้ยินเสียงลมหวีดหวิวที่พยายามจะพัดพาเขาให้เสียหลัก แต่ทุกครั้งที่เขารู้สึกหวั่นไหว เขาก็จะระลึกถึงคำสอนของหลวงพ่อ และตั้งมั่นในสติ "ข้า... ข้าเริ่มมองเห็นฝั่งตรงข้ามแล้วขอรับหลวงพ่อ" สมชายกล่าว "มันดูสงบเงียบเหลือเกิน" "นั่นคือฝั่งแห่งนิพพาน สมชาย" หลวงพ่อปัญญาเสริม "เมื่อเจ้าก้าวข้ามสะพานแห่งปัญญาไปได้ เจ้าก็จะพบกับความสงบสุขที่แท้จริง" สมชายเดินต่อไปจนถึงกลางสะพาน เขารู้สึกถึงความเบาบางในจิตใจ ราวกับว่าน้ำหนักทั้งหมดได้ถูกปลดออกไป "ข้า... ข้าข้ามผ่านมันมาได้แล้วขอรับหลวงพ่อ" สมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมสุข "ข้าไม่รู้สึกถึงกิเลสใดๆ อีกแล้ว" "นั่นคือผลของการเจริญปัญญา สมชาย" หลวงพ่อปัญญากล่าว "เมื่อเจ้าเข้าใจธรรมชาติของกิเลส และสามารถละวางมันได้ เจ้าก็จะหลุดพ้นจากทุกข์" สมชายเดินไปจนถึงฝั่งตรงข้าม เขาพบว่าตนเองยืนอยู่บนพื้นดินที่นุ่มนวล ท่ามกลางแสงสว่างอันอบอุ่น "ขอบคุณครับหลวงพ่อ" สมชายกล่าว "ข้า... ข้าไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไรดี" "หน้าที่ของข้าคือการชี้แนะ" หลวงพ่อปัญญากล่าว "หนทางแห่งการหลุดพ้นนั้น เจ้าต้องเดินด้วยตนเอง" สมชายก้มลงกราบลาหลวงพ่อปัญญา เขาเดินจากไปพร้อมกับจิตใจที่สงบเบิกบาน เขารู้ว่าการเดินทางของเขาอาจยังไม่สิ้นสุด แต่เขาก็ได้สร้างสะพานแห่งปัญญาอันแข็งแกร่งที่จะนำพาเขาไปสู่จุดหมายปลายทางแห่งความสุขที่แท้จริง