ลมหายใจของอรุณรุ่งพัดแผ่วเบา ปลุกผืนแผ่นดินให้ตื่นจากนิทรา หลังพายุที่โหมกระหน่ำเมื่อคืนนี้ สิ่งที่เหลืออยู่คือความเงียบสงัด และรอยแผลเป็นจางๆ บนผืนหญ้าที่เคยเขียวชอุ่ม อรุณยังคงซึมซับความเย็นฉ่ำของยามเช้า ร่างกายของเธอหนักอึ้งไปด้วยความอ่อนล้า ทั้งทางกายและทางใจ ภาพของเงาที่พ่ายแพ้ หายลับไปในความมืด ย้อนกลับมาเป็นระยะๆ มันคือภาพหลอนที่ยังคงตามหลอกหลอน หรือเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงที่เธอต้องแบกรับต่อไป? "อรุณ..." เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากทางด้านหลัง นวพลก้าวออกมาจากเงาของต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำบ่งบอกถึงการอดนอนมาหลายคืน ร่างกายของเขาปราศจากรอยขีดข่วนใดๆ ราวกับไม่เคยเผชิญหน้ากับอันตราย แต่ความรู้สึกผิดและความเสียใจฉายชัดอยู่ในแววตา อรุณหันกลับไปมองนวพล เธอไม่ได้เอ่ยคำใดออกไป เพียงแต่สังเกตสีหน้าของเขา สังเกตความสั่นเทาเล็กๆ ในน้ำเสียงของเขา "ท่านสบายดีหรือไม่คะ?" ในที่สุดเธอก็เอ่ยถาม เสียงของเธอแหบพร่าไม่ต่างจากเขา "ข้า... ข้าไม่เป็นไร" นวพลตอบเสียงเบา เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แต่ยังคงรักษาระยะห่าง "สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้... ข้าขอโทษ" เขาเว้นจังหวะ "ข้าไม่เคยคิดว่ามันจะเลวร้ายถึงเพียงนี้" อรุณพยักหน้าช้าๆ เธอเข้าใจดีถึงความหมายของคำว่า 'ไม่เคยคิด' ในสถานการณ์เช่นนี้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัวได้ "เราต้องทำอะไรต่อไปคะ?" เธอถามเมื่อเห็นว่านวพลไม่คิดจะอธิบายอะไรมากไปกว่านี้ "เราต้องรีบจากที่นี่ไป" นวพลกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "ทุกอย่างที่นี่มันไม่ปลอดภัยอีกต่อไป" เขาเหลือบมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง "เราไม่มีเวลาแล้ว" พวกเขาเก็บข้าวของอย่างรวดเร็ว กระเป๋าใบเล็กของอรุณบรรจุเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด และของใช้จำเป็นบางอย่าง ส่วนนวพลนั้นดูเหมือนจะเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางมาตลอด เขามีสัมภาระที่ดูทนทานและพร้อมสำหรับการผจญภัย ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวเท้าออกจากเขตที่พัก นวพลหยุดชะงัก สายตาของเขาทอดมองไปยังผืนป่าเบื้องหน้า "แต่ก่อนที่เราจะไป..." เขาหันมามองอรุณ "มีบางอย่างที่ข้าต้องทำให้แน่ใจ" อรุณมองตามสายตาของนวพล ความสงสัยฉายชัดในดวงตา "อะไรคะ?" "เรื่องที่เกี่ยวกับ 'เงา'" นวพลกล่าวเสียงเข้ม "มันยังไม่จบแค่นั้น" อรุณรู้สึกเสียวสันหลังวาบ 'เงา' คือชื่อเรียกของกลุ่มคนที่พวกเขาเคยเผชิญหน้า และได้เรียนรู้ว่ามันเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก "ท่านหมายความว่าอย่างไรคะ?" "หมายความว่า 'เงา' เป็นเพียงเครื่องมือ" นวพลอธิบาย "คนบงการเบื้องหลังยังคงอยู่" เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ควักกล่องโลหะเล็กๆ ออกมา "และข้าคิดว่า... ข้าจะทำให้เรื่องนี้กระจ่าง" เขาเปิดกล่องออก สิ่งที่อยู่ข้างในคือเหรียญโบราณที่มีสัญลักษณ์แปลกตา สัญลักษณ์ที่อรุณคุ้นเคย "นี่มัน..." เธออุทานเบาๆ "สัญลักษณ์ของผู้อยู่เบื้องหลัง" นวพลกล่าว "ข้าได้มันมาเมื่อคืนนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากทิศทางของผืนป่า ท่ามกลางความสว่างจ้าของยามเช้า เงาของกลุ่มคนก็ปรากฏขึ้น พวกเขามาพร้อมอาวุธครบมือ และท่าทีที่พร้อมจะเข้าปะทะ "พวกมันมาแล้ว" นวพลกล่าว เขากระชับกล่องโลหะในมือแน่น "อรุณ ถอยไป!" อรุณไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไร เธอเห็นใบหน้าของนวพลที่มุ่งมั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ เธอได้ยินเสียงโห่ร้องของกลุ่มคนเหล่านั้นที่ดังขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาคือใคร? พวกเขากำลังตามล่าอะไร? และคนที่อยู่เบื้องหลัง 'เงา' นั้น แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่? ขณะที่นวพลเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามา อรุณก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเธอเห็นบุคคลหนึ่งที่เดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้น ใบหน้าของเขาคุ้นเคยอย่างยิ่ง... เขาคือคนที่เธอคิดว่าได้จากไปตลอดกาล แต่กลับปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น...