ความเงียบปกคลุมทั่วบริเวณห้องรับแขกของคฤหาสน์นภากุล หลังจากที่มินตราได้รับแว่นตาข้างนั้นมา หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ภาพของลายมือชื่อย่อ “M.N.” ที่สลักไว้ที่ขาแว่นตา ทำให้ความคิดที่ว่า ‘ภาคิน’ คือผู้ต้องสงสัยในคดีนี้ เริ่มสั่นคลอน “คุณ… คุณหาแว่นตานี้เจอได้ยังไงคะ?” มินตราถามภาคินด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ “ผมเจอมัน… ใกล้ๆ กับจุดที่ท่านเจ้าสัวเสียชีวิตครับ” ภาคินตอบ “ตอนแรกผมก็ไม่ได้สังเกตอะไรมากนัก จนกระทั่งผมหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ เลยเห็นรอยสลักนี่…” มินตรามองภาคินอย่างพิจารณา แววตาของเขาดูจริงใจ ไม่มีทีท่าว่าจะโกหก “แต่… ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ? ใครเป็นเจ้าของแว่นตานี้?” “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ” ภาคินถอนหายใจ “แต่ผมเชื่อว่า… มันต้องมีความเกี่ยวข้องกับคดีนี้แน่ๆ” “แล้ว… คุณแน่ใจนะคะว่ามันเป็นลายมือของหนู?” มินตราถามอย่างไม่มั่นใจ “หนูจำไม่ได้เลยว่าเคยใช้แว่นตาแบบนี้” “ผมก็ไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ” ภาคินยอมรับ “แต่รูปทรงตัวอักษร… มันค่อนข้างคล้ายกับลายเซ็นของคุณเวลาที่คุณเซ็นรับเอกสารในบริษัท” มินตราพยายามนึกย้อนไปในอดีต เธอเคยใช้แว่นตาแบบนี้จริงหรือ? หรือว่ามีใครพยายามจะจัดฉากให้เธอตกเป็นผู้ต้องสงสัย? ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกหวาดผวา “คุณ… คุณคิดว่าจะมีใครพยายามจะใส่ร้ายหนูเหรอคะ?” “ผมก็ไม่แน่ใจครับ” ภาคินตอบ “แต่เราต้องหาคำตอบให้ได้” ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก “คุณหญิง! คุณมินตรา!” เสียง “อรวรรณ” ผู้ช่วยคนสนิทของคุณหญิงกัลยา ดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก “มีเจ้าหน้าที่ตำรวจมาขอพบค่ะ!” มินตรากับภาคินมองหน้ากันด้วยความกังวลใจ “ตำรวจมาทำไมคะ?” มินตราถาม “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ” อรวรรณตอบ “แต่ท่านดูท่าทางจริงจังมากค่ะ” เมื่อตำรวจเข้ามา มินตราก็ทราบทันทีว่าพวกเขามาเพื่อสอบสวน เธออธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างละเอียด แต่ก็ยังคงปกปิดเรื่องสัญญาแต่งงานระหว่างเธอกับภาคินไว้ “คุณมินตราครับ” ร้อยตำรวจเอก “สมเกียรติ” กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “เราทราบมาว่าท่านเจ้าสัวมีปัญหาขัดแย้งกับใครบางคนในช่วงนี้ จริงเท็จแค่ไหนครับ?” มินตราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “คือ… ท่านเจ้าสัวมีปัญหาเรื่องธุรกิจกับคู่แข่งบางรายค่ะ แต่หนูไม่ทราบรายละเอียดมากนัก” “แล้วเรื่องสัญญาแต่งงานล่ะครับ?” ร้อยตำรวจเอกสมเกียรติยิงคำถามที่ทำเอามินตราใจหายวาบ “สัญญาอะไรคะ?” มินตราพยายามทำเสียงให้เป็นปกติ “หนูไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยค่ะ” ร้อยตำรวจเอกสมเกียรติมองมินตราด้วยสายตาที่อ่านยาก “เรามีข้อมูลว่า… ท่านเจ้าสัวเคยทำสัญญากับนายภาคิน เพื่อให้แต่งงานกับคุณมินตรา… เรื่องนี้จริงเท็จแค่ไหนครับ?” มินตราหน้าซีดเผือด เธอไม่รู้ว่าตำรวจได้ข้อมูลนี้มาจากไหน “ผม… ผมขอตอบแทนคุณมินตรานะครับ” ภาคินเอ่ยขึ้น “เรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัวของผมกับท่านเจ้าสัว… ซึ่งผมไม่สามารถเปิดเผยรายละเอียดได้ในตอนนี้ครับ” “อืม… ครับ” ร้อยตำรวจเอกสมเกียรติรับคำ “อย่างไรก็ตาม… เราจะดำเนินการสืบสวนอย่างเต็มที่… และขอให้คุณมินตราให้ความร่วมมือกับเราอย่างเต็มที่เช่นกันนะครับ” หลังจากที่ตำรวจจากไป คุณหญิงกัลยาก็เข้ามา “มินตรา… แม่ว่าเราต้องเตรียมรับมือกับเรื่องนี้ให้ดีนะ” “หนูไม่เข้าใจค่ะแม่ ทำไมตำรวจถึงรู้เรื่องสัญญาแต่งงานได้?” มินตราถามด้วยความสงสัย “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันลูก” คุณหญิงกัลยาถอนหายใจ “แต่เรื่องนี้… มันซับซ้อนกว่าที่เราคิดนะ” ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของคฤหาสน์ ‘นิรนาม’ ชายลึกลับผู้สวมหมวกปีกกว้าง กำลังเฝ้ามองความเคลื่อนไหวทั้งหมดผ่านกล้องส่องทางไกล “แผนการของข้า… กำลังจะสำเร็จ… เจ้ามินตรา… แกจะต้องชดใช้… สำหรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับข้า!” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแค้นที่ฝังลึก มือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบแว่นตาเก่าๆ อันหนึ่งขึ้นมา… เป็นแว่นตาอันเดียวกับที่มินตราเพิ่งได้รับมา “ดี… ทุกอย่างเป็นไปตามแผน… ตอนนี้… ถึงเวลาที่แกจะต้องเจอ… ความจริงอันโหดร้ายแล้ว…” แล้วเขาก็หัวเราะเสียงแหบพร่า… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอำมหิต… มินตรานั่งอยู่คนเดียวในห้องนอนของเธอ พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด เธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติอย่างมาก แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี… ทันใดนั้น เธอก็เหลือบไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้เตียง… เป็นหนังสือเก่าๆ ที่มีปกสีน้ำตาลเข้ม… เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน… และต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น… มันคือไดอารี่… ของบิดาของเธอ! ในไดอารี่เล่มนี้… มีเรื่องราวที่เธอไม่เคยรู้… เรื่องราวที่อาจจะเกี่ยวข้องกับการตายของท่าน… และเรื่องราวที่อาจจะนำพาเธอไปสู่… ความลับอันดำมืด… ขณะที่เธอกำลังอ่านอย่างตั้งใจ… เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น “มินตรา! เปิดประตูหน่อย!” เป็นเสียงของคุณหญิงกัลยา… แต่… ในความรู้สึกของมินตรา… เสียงนั้น… ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ… แววตาของแม่… เมื่อครู่… ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความ… รังเกียจ… มินตราพยายามปัดความคิดนี้ออกไป… เธอจึงลุกไปเปิดประตู… แต่เมื่อเธอเปิดประตูออก… สิ่งที่เธอเห็น… ทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ… “แม่คะ… ทำไม…?” แทนที่จะเป็นคุณหญิงกัลยา… บุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตู… กลับเป็น… "ภาคิน"… และในมือของเขา… ถือมีดเล่มหนึ่ง… ปลายมีด… สะท้อนแสงไฟ… เหมือนกำลังเตรียมพร้อม… ที่จะ… “ขอโทษนะ… มินตรา” ภาคินเอ่ย… ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา… “แต่… ฉันต้องทำ…” “ไม่นะ!” มินตราตะโกน… แล้ว… ทุกอย่างก็ดับมืดไป… เธอได้ยินเสียงฝีเท้า… แต่… นั้นคือเสียงของใคร? หรือว่า… เธอจะตกเป็นเหยื่อของ… ใครกันแน่?…