แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลอดใบไม้หนาทึบลงมาเป็นหย่อมๆ สร้างลวดลายบนผืนดินที่ปกคลุมด้วยมอสส์สีเขียวชอุ่ม กลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ และกลิ่นอายของป่าลึกโชยมาเตะจมูก เมื่อเดินลึกเข้ามาในเขตอาศรม สายลมที่เคยพัดพาความสงบก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่ชวนอึดอัด รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าของพราหมณ์ยามที่พบปะศิษย์หาได้เลือนหายไป มีเพียงความขุ่นมัวที่ก่อตัวขึ้นในดวงตาคู่คม “ท่านพราหมณ์… ท่านเป็นอะไรไปหรือ?” เสียงของอุรุเอะดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ขณะที่เขาพยายามก้าวเดินตามร่างสูงของพราหมณ์ที่เดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกแปลกประหลาดเกาะกุมหัวใจของอุรุเอะ ยิ่งใกล้จะถึงบริเวณกระท่อมไม้สักทองที่พราหมณ์ใช้เป็นที่พักส่วนตัว ความหนักอึ้งในอากาศก็ยิ่งทวีคูณขึ้น ราวกับพายุหมุนที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของพราหมณ์ เมื่อถึงหน้ากระท่อม พราหมณ์หยุดยืนหันหน้าเข้าหาอุรุเอะ ดวงตาของเขาฉายแววสับสนและเจ็บปวดอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน “อุรุเอะ… เจ้าแน่ใจหรือว่าสิ่งที่เจ้าเห็นใน ‘เขาวงกตแห่งมายา’ นั้น… เป็นเพียงภาพลวงตา?” อุรุเอะขมวดคิ้ว “ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ? ภาพที่ข้าเห็น… คือภาพของท่าน… และหญิงสาว… พวกเรา… ได้เห็นมันอย่างชัดเจน… มันคือภาพที่ทำให้ข้า… เจ็บปวดเหลือเกิน” คำพูดสุดท้ายของอุรุเอะขาดหายไปเมื่อเห็นเงาของการสั่นสะท้านที่ผ่านไปบนใบหน้าของพราหมณ์ “แต่… แต่สิ่งที่เจ้าเห็น… มันขัดแย้งกับคำสอน… ขัดแย้งกับสิ่งที่ข้า… พยายามสั่งสอนเจ้ามาตลอด… ขัดแย้งกับ… ความเชื่อมั่นในตนเองของข้า… นี่มัน… มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?” เสียงของพราหมณ์เริ่มสั่นเครือ เขาเดินเข้าไปในกระท่อมอย่างรีบร้อน ทิ้งให้อุรุเอะยืนงุนงงอยู่เพียงลำพัง บรรยากาศรอบกายเริ่มเย็นเยียบอย่างประหลาด ทั้งที่แสงแดดยังคงส่องสว่าง อุรุเอะตัดสินใจเดินตามเข้าไปในกระท่อม ภายในกระท่อมแห่งนี้เต็มไปด้วยตำราโบราณที่เรียงรายอยู่บนชั้นไม้ กลิ่นหอมของเครื่องหอมบางชนิดที่ใช้ในการบวงสรวงยังคงค้างอยู่ แต่ความสงบสุขที่เคยปกคลุมสถานที่แห่งนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียด อุรุเอะเห็นพราหมณ์ยืนประจันหน้ากับกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง กระจกเงาที่สะท้อนภาพของชายชราผมขาวที่ดูแก่กว่าอายุจริง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความกังวลและความสงสัย “ท่าน… ท่านเป็นอะไรไปหรือขอรับ?” อุรุเอะเอ่ยถามอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปใกล้พราหมณ์มากขึ้น “ข้า… ข้าไม่อยากเชื่อ… ข้า… ข้าไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ข้าเห็น… มัน… มันต้องมีอะไรบางอย่างผิดพลาด… เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้ที่… ข้าจะเป็นเช่นนั้น…” เสียงของพราหมณ์ขาดห้วง เขากำหมัดแน่น จนข้อนิ้วขาวซีด “ท่าน… ท่านกำลังพูดถึงอะไรกันขอรับ?” อุรุเอะพยายามทำความเข้าใจ ภาพที่เขาเห็นใน ‘เขาวงกตแห่งมายา’ คือภาพของพราหมณ์ในอดีต ที่กำลังมีความสัมพันธ์กับหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งอุรุเอะไม่เคยรู้จัก ภาพเหล่านั้นสั่นคลอนศรัทธาของเขาที่มีต่อพราหมณ์ แต่ขณะนี้ เขากำลังเห็นพราหมณ์เอง ที่กำลังสั่นคลอนศรัทธาในตนเอง “เจ้า… เจ้าเห็นอะไรบ้าง… ในนั้น?” พราหมณ์หันมาเผชิญหน้ากับอุรุเอะ ดวงตาของเขาเหมือนคนใกล้จะจมน้ำ “เจ้าเห็น… ภาพของข้า… ในอดีต… ใช่หรือไม่?” อุรุเอะพยักหน้าช้าๆ “ขอรับ… ข้าเห็น… ภาพของท่าน… กับหญิงสาว… ท่านกำลัง… มีความสุข… แต่… แต่ภาพเหล่านั้น… กลับเต็มไปด้วย… ความรู้สึก… ที่ข้า… ไม่อาจเข้าใจได้…” “ความรู้สึก… ความรู้สึกที่เจ้าไม่อาจเข้าใจ… ก็คือ… ความขัดแย้ง… ที่อยู่ภายในใจข้า… มาตลอด…” พราหมณ์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้ ท่าทางอ่อนแรง “เจ้า… อาจไม่เคยรู้… แต่… ข้า… เคยมี… ชีวิต… ที่แตกต่างไปจากนี้… ข้า… เคย… หลงใหล… ในทางโลก… ในกามสุข… ในความรัก… ที่… ที่ขัดต่อ… หลักพรหมจรรย์…” อุรุเอะเบิกตากว้าง เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ผู้ที่เขาเคารพนับถือ ผู้ที่ถ่ายทอดธรรมะอันบริสุทธิ์ จะเคยมีอดีตที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหาเช่นนี้ “ท่าน… ท่านหมายความว่า… ภาพที่ข้าเห็น… คือ… คือความจริง… ใช่หรือไม่ขอรับ?” “ความจริง… ที่ข้าพยายาม… จะลบเลือน… ที่ข้าพยายาม… จะฝังกลบ… ไว้ใต้… จิตสำนึก… แต่… แต่มายา… ของ ‘เขาวงกต’… มันสามารถ… ชำแหละ… ทุกสิ่ง… ออกมา… ได้…” พราหมณ์เงยหน้ามองอุรุเอะ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ข้า… ข้า… ได้หลอกลวง… เจ้า… หรือไม่… อุรุเอะ… ข้า… ได้หลอกลวง… แม้กระทั่ง… ตัวข้าเอง… มาตลอด… หรือ?” เสียงของพราหมณ์แผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน อุรุเอะยืนนิ่ง สมองของเขาประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น ความศรัทธาที่เขามีต่อพราหมณ์ เริ่มปรากฏรอยร้าว รอยร้าวที่เกิดจากความจริงอันเจ็บปวด ความจริงที่กำลังจะเปิดเผยมากกว่านี้ “ท่าน… ท่านกำลังจะบอกว่า… อดีตของท่าน… ที่ปรากฏขึ้น… มันจะ… มีผลกระทบ… อย่างไร… ต่อ… การเดินทาง… ของพวกเรา… หรือขอรับ?” พราหมณ์มองตรงเข้าไปในดวงตาของอุรุเอะ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นคง ตอนนี้กลับสั่นไหว “มัน… มันจะ… สั่นคลอน… ทุกสิ่ง… อุรุเอะ… โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ศรัทธา… ของเจ้า… ต่อ… ตัวข้า… และ… ต่อ… เส้นทาง… ที่เรากำลัง… เดิน…” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ร่างของอักษรา ที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่น ก็ปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้ากระท่อม ใบหน้าของเธอซีดเผือด “ท่านพราหมณ์! อุรุเอะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” พราหมณ์และอุรุเอะหันไปมองอักษราด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้น… อักษรา?” เสียงของพราหมณ์เต็มไปด้วยความกังวล “ต้นกำเนิด… ของ ‘มายา’… ที่เราเจอ… มัน… มันกำลัง… สั่นคลอน! มี… มีบางสิ่ง… กำลัง… จะ… หลุด… ออกมา… ที่… ที่กลางอาศรม!” อักษราตะโกน เสียงของเธอสั่นเครือ ความโกลาหลเริ่มต้นขึ้นแล้ว ภายในจิตใจของพราหมณ์ และความเป็นจริงภายนอก กำลังจะ หลอมรวมกัน…